ဂ်က္ လီ ေျပာျပတဲ့ ေငြတစ္က်ပ္ရဲ႕ စြမ္းအား (၂)

တစ္ခ်ိန္မွာ တစ္ယြမ္ပဲ

One Foundation ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က အေတြးအေခၚက ရိုးရွင္းပါတယ္။ ေသးေသးေလးကေန ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ ေတြးပါတဲ့။ တရုတ္ျပည္မွာ စလုပ္ေနတဲ့ လီက လူတိုင္းထံကေန လစဉ္ လတိုင္း တစ္လ တစ္ယြမ္ (၁၅ ဆင့္) ေကာက္ခံဖို႔ စီစဥ္ေနပါတယ္။ သူက အဖြဲ႔အစည္းကို တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ကူညီေနၾကတဲ့ မိသားစုႀကီး တစ္ခုအျဖစ္ ခိုင္းႏိႈင္းေလ့ ရွိပါတယ္။

“လူေတြဟာ သူတို႔ေတြရဲ႕ အိပ္ကပ္ထဲကို ႏိႈက္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတာကို ခင္ဗ်ား မၾကာခဏ ျမင္ေတြ႔ရပါတယ္”လုိ႔ သူက ဆိုပါတယ္။ သူတို႔ေတြက သူတို႔ အစိုးရေတြကိုပဲ အျပစ္တင္တတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ အက်ိဳးအျမတ္ ႀကီးႀကီးမားမား ပါတဲ့ ေကာ္ပိုေရးရွင္းေတြက ပို ရက္ေရာသင့္တယ္လို႔လည္း ေျပာၾကတယ္။

“တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ကူညီတယ္ဆိုတာ တသီးပုဂၢလေတြႏွင့္ စတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ယုံၾကည္ပါတယ္။ ေပးလွဴဖို႔ဆိုတာ လူတိုင္းရဲ႕ တာဝန္ပဲေလ။ လူတိုင္း လူတိုင္းက လစဉ္လတိုင္း တစ္ယြမ္စီ ေပးလွဴၾကမယ္ဆိုလွ်င္ ေဒၚလာ ဘီလ်ံေပါင္းမ်ား ျဖစ္လာမွာေပါ့ဗ်ာ။”

အဲဒီအယူအဆကို လက္ေတြ႔ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ One Foundation ေပါင္းစည္းမႈက႑ႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ေဆာင္ရြက္ေနပါၿပီ။ ဥပမာ - ကမၻာ့ ေရွ႕ေဆာင္ B2B အြန္လိုင္း စီးပြားေရး ကုမၼဏီ alibaba.com ကို ပူးတြဲတည္ေထာင္သူ တရုတ္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ ဂ်က္ မက သူမ ကုမၼဏီရဲ႕ အြန္လိုင္း ေငြေပးေခ်မႈ စနစ္ ျဖစ္တဲ့ AliPay ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕အစည္းကို တစ္ျပား တစ္ခ်ပ္ မယူပဲ အသုံးျပဳခြင့္ေပးဖို႔ သေဘာတူထားၿပီးပါၿပီ။ လက္ေတြ႔က်က် ေျပာရလွ်င္ေတာ့ ဒီ သေဘာတူညီမႈက အရမ္းနည္းပါးတဲ့ အလွဴေငြေလးေတြဟာ ဝန္ေဆာင္ခက ဝါးမ်ိဳးတာ မခံရေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုလိုတာပါ။ 

ဂ်က္လီႏွင့္ သူ႔ အဖြဲ႔ဟာ တရုတ္ျပည္ ျပင္ပက အြန္လိုင္း ေငြေပးေခ်မႈ လုပ္ငန္းေတြကိုလည္း အလားတူ လုပ္ေဆာင္လာေစဖို႔ ႀကိဳးစား စည္းရုံးေနၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ တစ္ယြမ္ အယူအဆက ကမၻာတစ္လႊား ၾကယ္ျပန္႔သြားႏိုင္တယ္ေလ။ 

အဖြ႔ဲဟာ ၁၈လ ေက်ာ္ေက်ာ္ ကာလမွာပဲ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၁၆ သန္းေလာက္ ရရွိခဲ့ပါၿပီ။ ဂ်က္လီရဲ႕ ရိုးစင္းတဲ့ အယူအဆကို မွန္ေၾကာင္း သက္ေသျပေနတာပါ။ ယူနန္ ငလ်င္ႏွင့္ ၂၀၀၈ ခုအေစာပိုင္းမွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ တရုတ္ျပည္ ေတာင္ပိုင္း ေနရာအမ်ားစုကို တုန္႔ဆိုင္း ရပ္တန္႔သြားေစခဲ့တဲ့ ႏွင္းမုန္တိုင္း တိုက္ခတ္ျခင္းမ်ား အပါအဝင္ သဘာဝကပ္ေဘး ကူညီကယ္ဆယ္ေရး အလုပ္ အမ်ားအျပားကို အဖြဲ႕က ကူညီခဲ့ၿပီးပါၿပီ။

One Foundation ဟာ “သင့္ ႏွလုံးသားထဲက ေနမင္းေရာင္” (Sunshine in Your Heart) တို႔လို ေရရွည္ စီမံကိန္းေတြမွာလည္း ပါဝင္လုပ္ေဆာင္ပါတယ္။ အဲဒီ အစီအစဉ္က တရုတ္ျပည္က စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ စိတ္က်န္းမာေရး ပညာေပးႏွင့္ အတိုင္ပင္ခံ ဌာနေတြကို ျမွင့္တင္ေပးတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ တရုတ္ျပည္ တဝွမ္းမွာ ရွိတဲ့ တကၠသိုလ္ေတြမွာ ႏွီးေႏွာဖလယ္ပဲြမ်ားႏွင့္ သင္တန္းမ်ားကို စည္းရုံး စီစဉ္ပါတယ္။ 

ျမန္ဆန္မႈက အေရးႀကီး

ဒီ One Foundation ဟာ ေလေၾကာင္းလိုင္းေတြလို လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြႏွင့္လည္း ခိုင္မာတဲ့ ဆက္ဆံေရးေတြ တည္ေဆာက္ၿပီးပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ သဘာဝကပ္ေဘး ျဖစ္လာလွ်င္ အလွ်င္အျမန္ တုန္႔ျပန္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္စြမ္း ရွိေနပါၿပီ။ 

“ျဖစ္ပ်က္တတ္တာ တစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္ မၾကာခဏ ေတြးၾကည့္မိတယ္။ လူေတြ ေသၾကတယ္ဗ်ာ။ ဓာတ္ပုံေတြကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားက ေငြစလွဴပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ အလွဴေငြေတြ အဲဒီ လူေတြဆီ မေရာက္မွီ ကပ္ေဘးသင့္ၿပီးတာက ရက္အနည္းငယ္ေတာင္ ရွိေနၿပီဗ်။  အဲဒီေငြက သူတို႔ေတြဆီေကာ ေရာက္ပါရဲ႕လားဆိုတာေတာင္ မေသခ်ာဘူးဗ်ာ” လုိ႔ လီက ေျပာပါတယ္။

“ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ဆႏၵက ျပင္ဆင္ထားဖို႔၊ ေငြ အနည္းအက်ဉ္း ေဘးဖယ္ထားဖို႔ပါ။ တစ္စုံတစ္ခု ျဖစ္လာလွ်င္ အလွ်င္အျမန္ လႈပ္ရွားဖို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ အသင့္ျဖစ္ေနေအာင္လို႔ေလ။”

လီရဲ႕ လွ်င္ျမန္မႈ လိုအပ္ခ်က္ကို စီခြ်မ္ ေျမငလွ်င္ အတြင္းမွာ အေကာင္းဆုံး သက္ေသျပ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ မႏွစ္ ေမလ ၁၂ ရက္ေန႔မွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ကပ္ေဘးအေၾကာင္း သူၾကားလိုက္ရတဲ့ အခါ သူတို႔ေတြ အလွ်င္အျမန္ တုန္႔ျပန္ေဆာင္ရြက္ရမယ္ဆိုတာကို လီ သိပါတယ္။ ရန္ပုံေငြ ရွာေဖြေကာက္ခံေရး တိုက္တြန္း ႏိႈးေဆာ္ခ်က္ကို သူတို႔ ခ်က္ခ်င္း စလုပ္တယ္။ ယင္ဂ်ိဳး (Yinghua) မွာလို ေရတို ကယ္ဆယ္ေရး အတြက္ေရာ၊ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရး စီမံကိန္းေတြအတြက္ပါ ခုႏွစ္ရက္ အတြင္းမွာ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ခုႏွစ္ ဒႆမ သုံးဆယ့္ငါးသန္း ($ 7. 35) ေကာက္ခံ ရရွိခဲ့ပါတယ္။ 

လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အဖြဲ႔စည္းႀကီးေတြႏွင့္ အတူ အလုပ္လုပ္ရင္း One Foundation သည္ ခ်န္ဒူး (Chengdu) မွာ ေမလ ၁၅ ရက္ေန႔က အဖြဲ႔ေလး တစ္ဖြ႔ဲ ေထာင္လိုက္တယ္။ အဦးဆုံး လိုအပ္ခ်က္ေတြကုိ ကူညီဆက္သြယ္ႏိုင္ဖို႔ပါ။ ႏွစ္ရက္ေနေတာ့ လီ ကိုယ္တိုင္ ပထမဆုံး ျဖည့္ဆည္း ေထာက္ပံ့ပစၥည္းေတြ ပုိ႔ေဆာင္မႈကို လက္ပါေစာင့္ေရွာက္ပါတယ္။ လုပ္ငန္းစဉ္ တစ္ခုလုံး ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ ရွိတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာဖို႔ရာ အျပည္ျပည္ ဆိုင္ရာ စာရင္းစစ္ ကုမၸဏီျဖစ္သည့္ ဒီလြိဳက္ (Deloitte) က စာရင္းစစ္ ႀကီးၾကပ္ေရး အဖြဲ႔ကို ဖြဲ႔စည္းလိုက္ပါတယ္။ ေက်းရြာအႀကီးအကဲေတြက ကူညီ ေထာက္ပံ့ပစၥည္းေတြ လက္ခံရရွိပါတယ္ဆိုတာ စာရြက္ေပၚမွာ ဝန္ခံလက္မွတ္ေရးထိုးရပါတယ္။ 

“ျပည္သူေတြကို လွဴဒါန္းၾကဖို႔ႏွင့္ ကူညီေထာက္ပ့ံမႈေတြ ေပးၾကဖို႔ ေျပာရာမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔က အစိုးရထက္ ပိုျမန္ဆန္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ၾကက္ေျခနီ အဖြ႔ဲအစည္းႏွင့္လည္း လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ တိက်တဲ့ သတင္းအခ်က္အက္ေတြကိုလည္း ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ႀကီး ရႏိုင္စြမ္း ရွိပါတယ္”လုိ႔ လီက ေျပာပါတယ္။

တရုတ္ ၾကက္ေျခနီ အဖြဲ႔က ဝမ္ ရွဳေနာင္က ေျမငလွ်င္ လႈပ္ၿပီးေနာက္ One Foundation အဖြဲ႔ရဲ႕ ျမန္ဆန္မႈႏွင့္ သက္သက္သာသာေလး လုပ္ေဆာင္သြားမႈအေပၚ ခ်ီးၾကဴးစကားေတြ အျပည့္ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ ဂ်က္ လီႏွင့္ ေစတနာရွင္ တစ္စုဟာ ပိုၿပီးလိုအပ္မည့္ ကယ္ဆယ္ေရး ပစၥည္းေတြ ေပးလွဴဖို႔ တရုပ္ျပည္ ငလွ်င္ဒဏ္သင့္တဲ့ ေနရာေတြကို ခ်က္ခ်င္းပဲ အေျပးအလႊား လာၾကတယ္။ One Foundation အဖြဲ႔ဟာ ထိခိုက္ခံရတဲ့ ေဒသေတြမွာ စာသင္ေက်ာင္းေတြ ေဆာက္လုပ္ဖို႔ႏွင့္ က်န္းမာေရး ဆိုင္ရာ အေဆာက္အဦေတြ ေဆာက္လုပ္ဖို႔ ယြမ္ ႏွစ္သန္း ($ 292,000) ကို ခြဲေဝလွဴဒါန္းပါတယ္လို႔ သူမက ဆိုပါတယ္။


(ဆက္ပါဦးမည္။
ဂ်က္ လီ ေျပာတဲ့ ပရဟိတလုပ္ငန္းအတြက္ အမ်ား ယုံၾကည္ႏိုင္မည့္ အဂၤါရပ္အေၾကာင္း ပါဝင္မည့္ နိဂုံးပိုင္းကို မၾကာမီ တင္ေပးပါမည္။)
ေမတၱာျဖင့္
ဘုန္းဉာဏ္

ဂ်က္ လီ ေျပာျပတဲ့ ေငြတစ္က်ပ္ရဲ႕ စြမ္းအား (၁)

၂၀၀၄ ခု ဆူနာမီကား ဂ်က္ လီကို ထာဝရ ေျပာင္းလဲေစခဲ့၏။

အခုေတာ့ ဂ်က္ လီက ကမၻာႀကီးကို ေျပာင္းလဲေစခ်င္ေနေတာ့သည္။

ဂ်က္လီ တစ္ေယာက္ သူ႔ရဲ႕ ေလးႏွစ္အရြယ္ သမီးေလး ဂ်ိန္းကို တရိပ္ရိပ္ တက္လာေနတဲ့ ေရႏွင့္ လြတ္ေအာင္ ရုန္းကန္ေနရစဉ္ တစ္ႏွစ္အရြယ္ သမီးငယ္ေလး ေဂ်ဒါကို ခ်ီပိုးထားရတဲ့ ကေလးထိန္းကို ကူညီေပးဖို႔ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို လွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒါဟာ အက္ရွင္ကား ရုပ္ရွင္ မဟုတ္ပါဘူး။ အာရွေဒသ တစ္ဝွမ္းက လူမ်ားစြာ နည္းတူ ဂ်က္ လီ တစ္ေယာက္လည္း ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၂၆ ရက္ေန႔က ရိုက္ခတ္ခဲ့တဲ့ ဆူနာမီ သဘာဝ ကပ္ေဘးႀကီး ဆိုတဲ့ လက္ေတြ႔ဘဝရဲ႕ ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္ဖြယ္ အျဖစ္သနစ္ထဲမွာ ပိတ္မိေနခဲ့သည္။

တရုတ္ ကြန္ဖူး ရုပ္ရွင္မင္းသားဟာ အားလပ္ရက္ခရီး အျဖစ္ ဇနီးသည္၊ သမီးႏွစ္ေယာက္၊ ကေလးထိန္းႏွင့္အတူ ေမာ္လဒိုက္ႏိုင္ငံကို ေရာက္ေနသည္။ တနဂၤေႏြေန႔ နံနက္ (၁၀) နာရီ ထိုးၿပီးခ်ိန္ေလးမွာပဲ ဂ်က္ လီ တစ္ေယာက္ (The Four Seasons) ေဟာ္တယ္က ေရကူးကန္ အနီးတြင္ ရပ္ေနခဲ့သည္။ စိတ္လႈပ္ရွားေနၾကသည့္ သူ႔သမီးေလး ႏွစ္ေယာက္ကို ပယ္လယ္ျပင္ကို ေခၚသြားဖို႔ အသင့္ျဖစ္ေနပါၿပီ။

အဲဒီေနာက္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ အရွိန္ႏွင့္ ျမင့္တက္လာေနတဲ့ ေရေတြကို သူ သတိျပဳမိသည္။ သူႏွင့္ သူ႔ကေလးထိန္းတို႔က ဂ်ိန္းႏွင့္ ေဂ်ဒါတို႔ကို ေကာက္ခ်ီၿပီး ေဟာ္တယ္ဘက္ကို ေခ်ဦး ျပန္လွည့္မိခ်ိန္မွာေတာ့ ေရေတြက ေျခမ်က္စိေလာက္ အထိ ေရာက္လာသည္။ စကၠန္႔အနည္းငယ္ အတြင္းမွာပဲ ခါးအထိ ေရာက္လာၿပီး တစ္ဆက္တည္းပင္ ေမးစိ အထိ ေရာက္လာေတာ့သည္။

လီက ဂ်ိန္းကို သူ႔ပခုံးေပၚ တင္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ဖရိုဖရဲ ျဖစ္ေနစဉ္ ေဂ်ဒါႏွင့္ ကေလးထိန္းကို ဆုပ္ကိုင္ထားတာက လြတ္ထြက္သြားသည္။ သူတို႔ေတြ ဟိုတယ္ဘက္စီ ေမ်ာ္ပါသြားစဉ္ သူ ေအာ္ၿပီး အကူအညီ ေတာင္းလိုက္သည္။ ရပ္ၾကည့္ေနသူ ေလးဦးက ေရထဲ ခုန္ဆင္းလိုက္ၿပီး ေဂ်ဒါႏွင့္ ကေလးထိန္းတို႔ကို မနစ္ျမဳပ္ခင္ ဆြဲဖမ္းထားလိုက္သည္။ လီကား ေဟာ္တယ္ျပန္ေရာက္ေအာင္ အႏိုင္ႏိုင္ ႀကိဳးစားခဲ့ရၿပီး ဇိမ္က်လွတဲ့ သူတို႔ အခန္းထဲ ေနေနခဲ့တဲ့ ဇနီးသည္ႏွင့္ ျပန္လည္ ဆုံဆည္းခဲ့ရသည္။

“လွိဳင္းလုံးႀကီးေတြ က်သြားေတာ့လည္း ဘာမွ် မက်န္ခဲ့ေတာ့ပါလား”လို႔ လီက ဆိုသည္။ “လွ်က္စစ္မီးလည္း ပ်က္သြားသည္။ ေဟာ္တယ္ ၿဂိဳဟ္တု ဖုန္းကလြဲလို႔ ဆက္သြယ္ေရး မ်ိဳးစုံလည္း ပ်က္ကုန္ေတာ့သည္။ အစားအစာ သုံးရက္စာႏွင့္ ေရ ငါးရက္စာ က်န္ေသးတယ္လို႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ေျပာပါတယ္ဗ်ာ”လို႔ လီက ေျပာသည္။ လီတို႔ မိသားစုေရာ တုန္လႈပ္ေနၾကတဲ့ တျခား ဧည့္သည္ ဒါဇင္ေပါင္းမ်ားစြာတို႔ ေဟာ္တယ္လ္ ဧည့္ႀကိဳခန္းမွာပင္ အိပ္ၾကသည္။ သူ႔မိသားစု အိပ္သြားေတာ့ သူက ထထိုင္ကာ ဘာေတြ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တယ္ ဆိုတာကို ျပန္စဉ္းစားေနမိသည္။ “ဆူနာမီ ျဖစ္ခ်ိန္အထိ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝရဲ႕ ပထမ ၄၁ ႏွစ္လုံးလုံးကို ဂ်က္ လီဆိုတာ နံပါတ္တစ္ပဲလု႔ိ ကြ်န္ေတာ့္ အေၾကာင္းကိုပဲ ေတြးၿပီး ေနလာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾသဇာရွိရွိ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေက်ာ္ၾကားေက်ာ္ၾကား ကပ္ေဘးျဖစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ အဲဒီ ၾသဇာရွိမႈ၊ ေက်ာ္ၾကားမႈက မင့္ကို မကူညီႏိုင္ပါဘူးေလလို႔ ကြ်န္ေတာ္ အေတြးေပါက္လာခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘဝႏွင့္ လုပ္ခ်င္တာေတြကို စဉ္းစားမိသည္။”

၂၀၀၈ ခု ေမလ ၁၉ ရက္

တရုတ္ျပည္ အလယ္ပိုင္းက ၿမိဳ႕ ရြာေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာမွာလိုပါပဲ။ ယင္ဂ်ိဳး (Yinghua) ဟာလည္း ဂ. ၀ လႈတ္ခတ္အားရွိတဲ့ စီခြ်မ္ (Sichuan) ေျမငလ်င္ရဲ႕ ဖ်က္ဆီးျခင္းကို ခံခဲ့ရပါတယ္။ ေဒသ တစ္ဝွမ္း လူဦးေရ ၇၀,၀၀၀ နီးပါး အသက္ဆုံးရွဳံးခဲ့ရၿပီး Yinghua မွာဆိုလွ်င္ အေဆာက္အဦး အနည္းငယ္မွ်သာ မၿပိဳမပ်က္ က်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။ ငလ်င္လႈပ္ၿပီး ေျခာက္ရက္ေျမာက္ ဒီေန႔မွာေတာ့ လမ္းေတြေပၚမွာ စစ္သားေတြ၊ လူမႈကယ္ဆယ္ေရး ေစတနာ့ဝန္ထမ္းေတြ၊ မင္တက္မိေနၾကတဲ့ အသက္ရွင္က်န္ရစ္ခဲ့သူေတြႏွင့္ ျပည့္လို႔ပါပဲ။ 

တရုတ္ျပည္ ေတာင္ပို္င္း Liukuei ၿမိဳ႕မွာ  Aug. 15, 2009 က ကူညီ ကယ္ဆယ္ေရး ပစၥည္းမ်ား ဝိုင္းသယ္ေနသည့္ ဂ်က္ လီ

မ်က္ႏွာကို မဆိုသေလာက္ ဖုံးကြယ္ထားတဲ့ အျပာရင့္ရင့္ ဦးထုပ္ကို ေဆာင္းထားတဲ့ လီဟာ ႏို႔မႈန္႔ထုပ္မ်ား၊ ေဆးဗူးမ်ား၊ ရြက္ဖ်င္တဲမ်ားႏွင့္ အျခားေသာ အေရးေပၚ ေထာက္ပံ့ပစၥည္းမ်ားကို ထရပ္ကားေနာက္မွာ ဝိုင္းၿပီး သယ္ခ်ေပးေနပါတယ္။ သူနားက လူမ်ားစြာလိုပါပဲ၊ ႏွာေခါင္းပုံစံ နံပါတ္ ၁ လုိ႔ ေရးထားၿပီး ထူးျခားတဲ့ အျပဳံးမ်က္ႏွာ တံဆိပ္ပါတဲ့ အျဖဴေရာင္ One Foundation တီရွပ္ကို ဝတ္ဆင္ထားပါတယ္။ သူဟာ ရုပ္ရွင္မင္းသား တစ္ေယာက္အေပၚ ဆက္ဆံမႈမ်ိဳးကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ စီခြ်မ္က လူေတြကို ကူညီေပးေနၾကတဲ့ သူလိုငါလို လူမ်ားစြာထဲက တစ္ေယာက္မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေျပာင္းလဲသြားေသာ လူတစ္ေယာက္

ဆူနာမီႏွင့္ စီခြ်မ္ ေျမငလ်င္လႈပ္ခတ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ၾကားမွာပဲ ဂ်က္ လီဟာ သူ႔ဘဝကို ေျပာင္းလဲခဲ့တယ္။ သူရဲ႕ အခ်ိန္ မ်ားစြာကို ဒီ သဘာဝကပ္ေဘးႀကီးရဲ႕ သားေကာင္ျဖစ္ၾကရရွာၿပီး ကံအေၾကာင္းမလွရွာတဲ့သူေတြကို ကူညီေရးအတြက္ ရည္စူးျမွပ္ႏွံထားပါတယ္။ ေငြခ်ည္းပဲ လွဴမည့္အစား စစ္မွန္တဲ့ ထူးျခားမႈႏွင့္ ကမၻာတစ္လႊားက တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ စြမ္းအားကို ရႏိုင္သမွ် ျဖည့္ဆည္း အသုံးခ်မႈ ျပဳႏိုင္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္း တစ္ခုကို သူ စၿပီး ဖန္တီးပါေတာ့တယ္။ 

ေမာ္လဒုိက္က သူ႔ရဲ႕ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ အေတြ႔အႀကံဳကို သတိျပဳမိၿပီး လီဟာ ေဟာင္ေကာင္က အိမ္ကို ျပန္လာကာ စြမ္းအားေတြ စိုက္ထုတ္လုိ႔ အလွ်င္အျမန္ လုပ္ေဆာင္ပါေတာ့တယ္။ ဆူနာမီ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ လီက သူ႔ဇနီးကို “ကိုယ္ေတာ့ တစ္ခုခုကို ခ်က္ခ်င္း လုပ္ရေတာ့မယ္”လုိ႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒါဟာ One Foundation ေမြးဖြားလာပုံပါပဲလုိ႔ သူက ဆိုပါတယ္။

၂၀၀၅ ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ ၂ ရက္ေန႔မွာ သူဟာ ယြမ္ေငြ 500,000 ($ 73,000) ကို ဆူနာမီဒဏ္ ခံရသူေတြကို ေပးလွဴမည့္အေၾကာင္းႏွင့္ ေနာက္ထပ္ ယြမ္ေငြ 500,000 ကို ေဖာင္ေဒးရွင္း စတင္ဖို႔ သုံးမည့္ အေၾကာင္း ေၾကျငာခဲ့ပါတယ္။ အဆုံးမွာေတာ့ One Foundation ကို ဖန္တီးဖို႔ရာ အခ်ိန္ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ယူခဲ့ရပါတယ္။ တစ္ပိုင္းက လီဟာ ရုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားေပါင္းမ်ားစြာ ရိုက္ကူးဖို႔ ကတိေပးထားၿပီးသား ျဖစ္ေနတာရယ္၊ ေနာက္ အေၾကာင္းတစ္ခုက သူ႔ ဝန္ခံခ်က္ အတိုင္း ဘယ္က စလုပ္ရမယ္ဆိုတာ အစရွာမရခဲ့လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အားလပ္ခ်ိန္မွာ ကမၻာတစ္လႊားက ပညာရွင္ေတြႏွင့္ စကားေျပာတယ္။ ေရာ့ခ္ဖဲလား အသင္းအဖြဲ႕လိုမ်ိဳး ပရဟိတ အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ သူ႔အခ်ိန္ကို အသုံးခ်တယ္။ ေအာင္ျမင္တဲ့ NGO (အစိုးရ မဟုတ္တဲ့ အဖြ႔ဲအစည္း) ျဖစ္ေအာင္ ဘာေတြလုပ္ရတယ္ ဆိုတာကို ေလ့လာဖို႔ပါ။ “ကြ်န္ေတာ္က ရုပ္ရွင္ေလာကကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရုတ္တရက္ႀကီး NGO ေတြရဲ႕ ကမၻာကို ရွာေဖြခဲ့ရတယ္ေလ။ ေလ့လာသင္ယူဖို႔ အခ်ိန္ လိုအပ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ ေလ့လာခဲ့တဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ လိုအပ္တယ္ဆိုတာပါပဲ။ တနည္းေျပာရမယ္ဆိုလွ်င္ဗ်ာ လူေတြက အလွဴအဖြဲ႔အစည္းေတြကို ေထာက္ပံ့ေတာ့မယ္ဆိုလွ်င္ သူတို႔ ေပးလွဴလိုက္တဲ့ ေငြေတြဟာ  လိုအပ္တဲ့လူေတြဆီကို တကယ္ ေရာက္မွာပါဆိုတာ ယုံၾကည္ဖို႔ လိုအပ္တာေပါ့။ 

ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ၾကက္ေျခနီ ဂ်က္ လီ One Foundation အဖြ႔ဲကို တရုတ္ျပည္မွာ ၂၀၀၇ ခု ဧၿပီလမွာ စတင္ဖြဲ႔စည္းခဲ့ပါတယ္။ ၾကက္ေျခနီ အဖြဲ႔အစည္းႏွင့္ လြတ္လြတ္ကင္းကင္း အလုပ္လုပ္ေပမဲ့ အဲဒီ ဆက္စပ္ အဖြဲ႔အစည္းက သူတို႔ အဖြ႔ဲကို တရုတ္ျပည္မွာ ျပည္သူ႔ ရန္ပုံေငြရွာပြဲေတြ လုပ္ခြင့္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ၾကက္ေျခနီအဖြဲ႔ႏွင့္ ဆက္ထားျခင္းက ျပန္႔ႏွ႔ံေရာက္ရွိႏိုင္တဲ့ သဘာဝကပ္ေဘးမ်ားရဲ႕ အတိုင္းအတာ အေျခအေနကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ တိတိက်က် ရရွိဖို႔ ကူညီေပးပါတယ္။

အျပန္အလွန္အားျဖင့္ ၾကက္ေျခနီ အဖြဲ႔ဟာလည္း ဝမ္း ေဖာင္ေဒးရွင္း ရေနတဲ့ ျပည္သူ႔ အျမင္ဆိုင္ရာ အက်ိဳးအျမတ္ ရခဲ့ပါတယ္။ “သူတို႔ေတြက ျပည္သူေတြ ပိုမို သတိထားမိေစၿပီး လူသားခ်င္း စာနာတဲ့ အားထုတ္ လုပ္ကိုင္မွဳေတြကို ေထာက္ပ့ံကူညီၾကဖို႔ လူေပါင္းမ်ားစြာကို တြန္းအားေပးပါတယ္”လို႔ တရုတ္ ၾကက္ေျခနီအဖြဲ႔ရဲ႕ ဖြ႔ံၿဖိဳးေရးႏွင့္ ေထာက္ပံ့ေရး အစီအစဥ္ရဲ႕ လက္ေထာက္ညြန္ၾကားေရးမွဴး ျဖစ္သူ ဝမ္ ရွဳႏြန္က ေျပာပါတယ္။ 

ဆက္ပါဦးမည္။

ဘုန္းဉာဏ္

ဂ်က္ လီ ေျပာျပတဲ့ ေငြတစ္က်ပ္ရဲ႕ စြမ္းအား

မႏွစ္ (၂၀၁၀ ခု)က စကၤာပူက ရင္းႏွီးတဲ့ အိမ္တစ္အိမ္ေရာက္စဉ္ စားပြဲေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ ရီးဒါးစ္ ဒိုင္ဂ်က္ မဂၢဇင္းေဟာင္း တစ္ေစာင္ကို ေတြ႔ပါတယ္။ ၂၀၀၉ ခု ဇန္နဝါရီလက ထုတ္ေဝထားတာပါ။ တစ္ခုခုကို ျပန္ဖတ္ၿပီး စားပြဲေပၚ တင္ထားဟန္ တူပါတယ္။

လွန္ေလွာၾကည့္ေတာ့ ဂ်က္ လီရဲ႕ ဝမ္း ေဖာင္ေဒးရွင္း အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ The Power of One ေဆာင္းပါးရွည္ တစ္ပုဒ္ကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ေဆာင္းပါးရွင္က Sonia Kolesnikov-Jessop ပါ။ ခပ္ျမန္ျမန္ေလး ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ သေဘာက်တာရယ္၊ အိမ္မွာလဲ မိတၱဴကူးစက္ ရွိေနတာရယ္ေၾကာင့္ အဲဒီ ေဆာင္းပါးကို မိတၱဴကူးေပးဖို႔ ေျပာပါတယ္။ အိမ္က စာအုပ္ပိုင္ရွင္ အငယ္မေလးက “ကူးမေနပါနဲ႔ ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ စာအုပ္ပါ။ အရွင္ဘုရား ယူသြားပါ။ လုိခ်င္လွ်င္ မဂၢဇင္းေဟာင္းေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါေသးတယ္”လို႔ ေလွ်ာက္ပါတယ္။

အဲဒီစာအုပ္ေတြကို မယူခဲ့ေပမဲ့ ဒီတစ္အုပ္ေတာ့ ယူလာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ေခါက္ထက္လည္း ပို မဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူးေလ။ ယူစဉ္က ကိုယ္တိုင္ဖတ္ဖို႔ႏွင့္ အလွ်င္းသင့္လွ်င္ ဘာသာျပန္ၿပီး ဘေလာ့ဂ္မွာ အမ်ားႏွင့္ မွ်ေဝဖို႔ပါ။ ဘာသာျပန္ခ်င္တာကေတာ့ အေၾကာင္းအရာ ေကာင္းတာေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း၊ မဖတ္ရေသးလွ်င္ အသစ္ပင္ ျဖစ္သည္ဟု ယူဆတာက တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ပါ။ သို႔ေသာ္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္သြားေပမဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ခုေတာ့ ဘာသာျပန္ၿပီးျဖစ္လို႔ မွ်ေဝႏိုင္ပါၿပီ။ 

ဂ်က္လီဟာ ၂၀၀၄ ခု ဒီဇင္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔မွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ဆူနာမီျဖစ္စဉ္မွာ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ႀကဳံခဲ့ရပါတယ္။ သူေရာ သူ႔သမီးငယ္ေလး ႏွစ္ဦးပါ အဲဒီ ကပ္ေဘးမွာ ေသကံမေရာက္ သက္မေပ်ာက္ခဲ့ရေပမဲ့ အမ်ားႀကီး သံေဝဂရၿပီး သူ႔ဘဝ ေျပာင္းလဲခဲ့ပါတယ္။ သူ႔စကားအတုိင္း ေျပာရလွ်င္ အတၱဆန္တဲ့ ဂ်က္ လီ ဘဝ ၿပီးဆုံးသြားၿပီး ဘဝသစ္မွာ ေနေနပါၿပီ။ ကပ္ေဘးဒဏ္ကို ကိုယ္တိုင္ ႀကဳံေတြ႔ခဲ့တဲ့ ကမၻာေက်ာ္ ရုပ္ရွင္ မင္းသားဟာ သဘာဝ ကပ္ေဘးဒဏ္ ခံစားရတဲ့သူေတြကို ကူညီ ကယ္ဆယ္ဖို႔ One Foundation အဖြ႔ဲကို တရုတ္ျပည္မွာ ၂၀၀၇ ခု ဧၿပီလမွာ စတင္ဖြဲခဲ့ပါတယ္။ 

ဒီအေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးရဲ႕ နာမည္က The Power of One တဲ့။ “ေငြတစ္က်ပ္ရဲ႕ စြမ္းအား” လို႔ ဘာသာျပန္လွ်င္ သင့္မယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အယူအဆက လူတိုင္း လူတိုင္း တစ္လကို ေငြတစ္ယြမ္ (၁၅ ဆင့္) ေပးလွဴၾကမယ္ဆုိလွ်င္ ေဒၚလာ ဘီလွ်ံေပါင္းမ်ားစြာ ရရွိမွာ ျဖစ္ၿပီး ယင္းေငြမ်ားျဖင့္ သဘာဝေဘးဒဏ္ ခံရသူမ်ားကို လွ်င္ျမန္ ထိေရာက္စြာ ကူညီ ကယ္ဆယ္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ 

ဂ်က္လီရဲ႕ အယူအဆဟာ တိပိဋကဓရ ဓမၼဘ႑ာဂါရိက မင္းကြန္း ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ အယူအဆ တစ္ခုႏွင့္လည္း တူတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအေၾကာင္းအရာက မိမိ မႏၱေလး သာသနာ့တကၠသိုလ္ တက္ေနစဉ္က တစ္ဆင့္စကား ၾကားခဲ့ဖူးတာပါ။ မႏၱေလးႏွင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတြမွာ ႏိုင္ငံေတာ္ ပရိယတၱိ သာသနာ့တကၠသိုလ္ႀကီးေတြ တစ္ခုစီ တည္ေဆာက္ေတာ့မယ္ ဆုိေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးက အခုလို စိတ္ကူးေတာ္မူပါသတဲ့။ 

ဗုဒၶဘာသာ ဒကာ ဒကာမေတြ အားလုံး အခုလို သာသနာ့တကၠသိုလ္ႀကီးေတြ တည္ေဆာက္တဲ့ အခါ ထာဝရ ကုသိုလ္အျဖစ္ ပါဝင္သင့္တယ္။ ပါလည္း ပါဝင္ေစခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ေတြ အားလုံးကို အလွဴေငြေၾကာင့္ တာဝန္လည္း မတက္ေစခ်င္ဘူး။ ေနာက္ၿပီး ကုသိုလ္ျပဳတာမို႔ ေအာင္ျမင္ၿပီး သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္တဲ့ ကုသိုလ္ျဖစ္ေအာင္ စိတ္လည္း နည္းနည္းေလးမွ မကြက္ေစခ်င္ပါဘူးတဲ့။ ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ကုသိုလ္လည္းရ၊ ရတဲ့ ကုသိုလ္ကလည္း တာဝန္လည္းကင္း စိတ္လည္း ရွင္းတဲ့ ကုသိုလ္ျဖစ္ေအာင္ တစ္အိမ္ေထာင္လွ်င္ သုံက်ပ္ႏႈန္း အလွဴေငြ ပါဝင္လွဴဒါန္းဖို႔ ႏိုးေဆာ္ပါသတဲ့။ (၁၉၈၁ - ၂ ခုေလာက္က ျမန္မာေငြ သုံးက်ပ္ပါ။ တစ္ေဒၚလာေအာက္ အမ်ားႀကီး ေလွ်ာ့ေနဦးမယ္လို႔ ခန္႔မွန္းရပါတယ္။ အဲဒီ ခုႏွစ္ေလာက္က လူလားေျမာက္ေနသူမ်ားသာ အတိအက် သိပါလိမ့္မယ္။)  

ဂ်က္ လီရဲ႕ ဝမ္း ေဖာင္ေဒးရွင္း အေၾကာင္း ေဖာ္ျပတဲ့  ဒီ ေဆာင္းပါးထဲမွာ အႀကိဳက္ဆုံးကေတာ့ ေဖာင္ေဒးရွင္းရဲ႕ မူျဖစ္တဲ့ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ ရွိျခင္း ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ ေအာင္ျမင္တဲ့ NGO အဖြ႔ဲ တစ္ခု ျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ ဆိုတာ အခ်ိန္ယူ ေလ့လာၿပီး သိလာခဲ့တဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ လိုအပ္တယ္ဆိုတာပါပဲတဲ့ဲ။ ဒီအခ်က္ပါရွိဖို႔က လက္ရွိ ျမန္မာျပည္ အေျခအေနႏွင့္လည္း အမ်ားႀကီး ကိုက္ညီပါတယ္။ အထူးအျဖင့္ အလွဴခံၿပီး လုပ္တဲ့ လုပ္ငန္းဟာ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈမူ မရွိလွ်င္ အမွန္တကယ္ ရည္စူးထားတဲ့သူေတြဆီ အျပည့္အဝ မေရာက္ႏိုင္ပါဘူး။ ရည္စူး ေပးလွဴထားသေလာက္လဲ မေရာက္ႏိုင္ပါဘူး။ တာဝန္ရွိသူ အဆင့္အဆင့္အေနႏွင့္လည္း ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္နီးပါး ရင္းႏီွးၾကြမ္းဝင္ေနတဲ့ ျဖတ္စား လာဘ္စားလုပ္ဖို႔ အေျခအေန ပိုမ်ားပါတယ္။ ရလဒ္အေနႏွင့္ လူထု ယုံၾကည္မႈ ကင္းမဲ့သြားၿပီး မေအာင္ျမင္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ လုိအပ္သူေတြထံ လိုအပ္သေလာက္ မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ဒီလို ေျပာလို႔ ကိုယ့္လူမ်ိဳးကိုယ္ ႏွိမ္ေလျခင္း ဆုိၿပီး စိတ္မဆိုးပါႏွင့္။ အက်င့္ပ်က္မႈက နယ္ပယ္ေပါင္းစုံမွာ ျဖစ္ေနတာ လူတိုင္းအသိပါ။ ဥပမာအျဖစ္ စာေရးသူတို႔ မႏၱေလး သာသနာ့တကၠသိုလ္ တက္ေနစဉ္က အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုကို ေျပာပါရေစ။ ျပည္နယ္ တစ္ခုမွာ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားေနတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီး တစ္ပါးက မႏၱေလးႏွင့္ ရန္ကုန္ရွိ သာသနာ့တကၠသိုလ္ တစ္ခုစီႏွင့္ မင္းကြန္း မိုးမိတ္ကုန္းေျမက တိပိဋကေက်ာင္းမွာ သီတင္းသုံးေနၾကတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကို သကၤန္း တစ္စုံစီ လွဴေတာ္မူခ်င္ပါသတဲ့။ ဒီေတာ့ တာဝန္ယူၾကတဲ့ အနီးေန သူ႔တပည့္ ဒါယကာေတြကို မိန္႔ၾကားေတာ္မူမွာေပါ့။ စီစဉ္သူေတြက စီစဉ္ၿပီး လွဴၿပီးပါေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားၾကမွာေပါ့။ တကယ္လည္း လွဴပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သံဃာေတာ္ သုံးရာငါးဆယ္ ေလးရာနီးပါးရွိ မႏၱေလး သာသနာ့တကၠသိုလ္ကို ေရာက္လာလို႔ ခြဲေဝ လွဴဒါန္းတဲ့ သကၤန္းမ်ားဟာ တစ္စုံမွ အသစ္ သို႔မဟုတ္ အေကာင္းပါမလာပါဘူး။ ေဆးလိပ္ မီးေပါက္ သကၤန္းေတြ၊ တစ္ထြာ တစ္မိုက္ အကြက္လိုက္ ျပဲေနတဲ့ သကၤန္းေတြ၊ သင္းပိုင္က တစ္ေရာင္၊ ဧကသီက တစ္ေရာင္ (အေပၚဝတ္၊ ေအာက္ဝတ္) အေရာင္မညီတဲ့ သကၤန္းေဟာင္းေတြခ်ည္းပါပဲ။ သကၤန္းသစ္ေတြဟာ စီစဉ္သူ လူတစ္စု လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းပတ္ဝန္းက်င္က ဆိုင္းေတြမွာပဲ တစ္ခါတည္း အိုေဟာင္း သြားၾကရရွာဟန္တူပါတယ္။ (ေက်ာ္ၾကားလွတဲ့ ထို ဆရာေတာ္ႀကီးထံမွာ လစဉ္ ဒုလႅဘရဟန္း ရာေထာင္ခ်ီ ရွိခဲ့တယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။)

ဒီအလွဴက နာမည္ေက်ာ္ ဆရာေတာ္ႀကီး တစ္ပါးရဲ႕ တကၠသိုလ္ တက္ေနတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကို မြန္မြန္ျမတ္ျမတ္ လွဴတဲ့ အလွဴပါ။ လူလူခ်င္း မရွိဆင္းရဲသူ သို႔မဟုတ္ ကပ္ေဘးကပ္ဒဏ္ ခံရသူေတြကို လွဴတာ မဟုတ္ေသးဘူး။ အခ်ိဳ႕ေသာ ၾကားလူေတြ ဘယ္ေလာက္ ကိုယ္က်င့္တရားမဲ့လဲ ဆိုတာ သာဓကတစ္ခု အျဖစ္ ေျပာတာပါ။ ဒါေတာင္ အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္က (၁၉၉ ၃ - ၉၄ ခု ပညာသင္ႏွစ္) ေလာက္ကပါ။ ေနာက္ပိုင္းေတြမွာေတာ့ တစ္တိုင္းျပည္လုံး ေနရာစုံမွာ ဆိုးမွ ဆိုးပါပဲ။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အက်င့္ပ်က္စီးသြားပုံႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ပါးရဲ႕ “ခုေခတ္ ျမန္မာလူမ်ိဳးက အၿမွီးက်က္ အၿမွီးစား ေခါင္က်က္ ေခါင္းစား မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မက်က္ခင္ကိုက အၿမွီးေရာ ေခါင္းပါ စားပစ္ေနၾကၿပီ” လို႔ ေျပာဆိုသံကို သတိယမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပရဟိတ အလုပ္ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ရိုးရိုးသားသား လုပ္တာပါဆိုတာ အမ်ားယုံၾကည္ဖို႔ ပြင့္လင္း ျမင္သာမႈက မရွိမျဖစ္ အေရးႀကီးပါတယ္။

သို႔ေသာ္ လူတိုင္း အဖြဲ႔အစည္းတိုင္းေတာ့ ထိုကဲ့သို႔ခ်ည္း မဟုတ္ပါ။ အလြန္ မြန္ျမတ္ သန္႔စင္သည့္ စိတ္ထား ႏွစ္လုံးသားႏွင့္ ကိုယ္က်ိဳးမဖက္ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ လုပ္ကိုင္ေနၾကသူမ်ား မ်ားစြာ ရွိပါသည္။ ဥပမာ မင္းသား ဦးေက်ာ္သူႏွင့္ အဖြဲ႔၊ ဦးဇာဂနာ စသည့္ ထင္ရွားသူမ်ားေရာ မထင္ရွားသူမ်ားပါ လူအမ်ား ေကာင္းစားေရး တစ္နည္းဆိုေသာ္ ေလာက ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ မိမိအက်ိဳးကိုပင္ အပ်က္ခံကာ ထမ္းရြက္ေနၾကသူမ်ားလည္း ရွိပါသည္။ လူမႈ ကူညီေထာက္ပံ့ေရး အဖြဲ႔အသီးသီး တည္ေထာင္ကာ ကူညီေထာက္ပံ့သူေတြလည္း မ်ားလာရာ ဝမ္းေျမာက္ၾကည္ႏူး အထူးပင္ သာဓုေခၚမိပါသည္။

ေနာက္အေရးႀကီးတာ တစ္ခုက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးပါ။ လူ႔တစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို သူ ဘယ္ေလာက္ ေအာင္ျမင္သလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ နာမည္ႀကီးသလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ ပညာတတ္သလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ ခ်မ္းသာသလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ အာဏာ ပါဝါ ရွိသလဲ ဆိုတာေတြႏွင့္ခ်ည္း တိုင္းၿပီး  ပို္င္းျဖတ္လို႔ မရပါဘူး။ သူ႔ရဲ႕ အဲဒီလို အရည္အေသြးေတြ၊ အရွိန္အဝါေတြ၊ ရာထူး ဌာနႏၱရေတြ၊ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြကို လူသား ေကာင္းက်ိဳးအတြက္၊ သို႔မဟုတ္ ေလာက ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ဘယ္ေလာက္လုပ္သြားသလဲ၊ ဘယ္လိုလုပ္သြားသလဲဆိုတာႏွင့္ တိုင္းတာ ဆုံးျဖတ္ပါမွ သူ႔တန္ဖိုး အစစ္ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ပိုင္းျဖတ္ရာ ေရာက္ပါလိမ့္မည္။ 

သို႔ေသာ္ ယင္းကဲ့သို႔ေသာ အခ်က္မ်ားက ေလာကအက်ိဳးကို ႀကီးႀကီးမားမား က်ယ္က်ယ္ ျပန္႔ျပန္႔ သယ္ပိုး ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရန္ မ်ားစြာ အေထာက္အကူ ျပဳပါသည္။ သို႔ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ မိမိ၏ ေက်ာ္ၾကားမႈ၊ ေအာင္ျမင္မႈ၊ ရာထူးႀကီးမႈမ်ားကို အသုံခ်ၿပီး မွန္ကန္သည့္ ေခါင္းေဆာင္မႈမ်ိဳး ေပးႏိုင္ၾကလွ်င္ကား ေလာကသည္ ပို၍ ပို၍ သာယာ လွပလာေပမည္။ လူအေပါင္းသည္ ပို၍ ပို၍ ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ့ၾကေပမည္။

ဂ်က္ လီ၏ ေလာကကို ပို၍ အလွဆင္ႏိုင္ေသာ သေဘာထားမ်ား၊ ဖြဲ႔စည္း လုပ္ကိုင္ပုံ၊ က်ယ္ျပန္႔ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ပုံ စသည့္ အခ်က္မ်ား ပါဝင္သည့္ ဤေဆာင္းပါးကို ဘာသာျပန္၍ တင္ဆက္လုိက္ပါသည္။ ဤ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္စဉ္ႏွင့္ ဘာသာျပန္စဉ္ မင္းသား ဦးေက်ာ္သူႏွင့္ ပရဟိတ လုပ္ေဆာင္သူမ်ားကို အႀကိမ္ႀကိမ္ သတိယမိရာ ဤဘာသာျပန္ ေဆာင္းပါးေလးျဖင့္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ သူမ်ားကို ရည္ရြယ္ ဂုဏ္ျပဳသည္ဟုပင္ ဆိုခ်င္ပါေတာ့သည္။

ဘုန္းဉာဏ္

(ဘာသာျပန္ ေဆာင္းပါးကို ဇြန္လ တစ္ရက္ေန႔တြင္ တင္ေပးပါမည္။ 

ပုံကို http://img.aktualne.centrum.cz/350/77/3507798-jet-li.jpg မွ ယူပါသည္။)

စိတ္တည္ၿငိမ္ေအာင္ လုပ္နည္းေလး ေျပာျပပါလား (အဆက္)

ေနာက္တစ္နည္းကေတာ့ ေမတၱာဘာဝနာလို႔ ေခၚပါတယ္။ ေမတၱာပို႔တယ္ လုိ႔လည္း ေျပာၾကပါတယ္။ ကိုယ့္ အထင္ကို ေျပာရလွ်င္ ဒါက ပိုလြယ္ပါတယ္။ စူးစိုက္ႏိုင္မႈလည္း ပိုၿပီး ျမန္ျမန္ ဆန္ဆန္ ရပါတယ္။ ေကာင္းပါၿပီ။ တစ္ခ်က္ေလာက္ စဥ္စား ၾကည့္လိုက္ၾကရေအာင္ လား။ လူတိုင္း သို႔မဟုတ္ သတၱဝါတိုင္းက က်န္းမာခ်င္ၾကတယ္။ ခ်မ္းသာခ်င္ၾကတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းလိုၾကတယ္။ ဒါဟာ အားလုံးရဲ႕ သဘာဝပါ။ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း က်န္းမာ ခ်မ္းသာ ၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္တယ္ဆိုတာ ထင္ရွားတာပါပဲ။

ဒီေတာ့ ဆိတ္ၿငိမ္ၿပီး သက္ေတာင့္ သက္သာ ရွိတဲ့ ေနရာမွာ ထိုင္။ ခါးကို မတ္မတ္ ထိုင္ပါ။ ေရွ႕ကိုလည္း မကိုင္းညြတ္ေစႏွင့္။ ေနာက္ကိုလည္း မယိုင္ညြတ္ေစႏွင့္။ ဒါေပမဲ့ သက္ေတာင့္ သက္သာ ရွိပါေစ။ ရၿပီဆိုလွ်င္ေတာ့ စိတ္ကို ကိုယ့္ တစ္ကိုယ္လုံးအေပၚမွာပဲ ျဖန္႔ၾကက္ၿပီးေတာ့ -

ငါသည္ က်န္းမာပါေစ။

ခ်မ္းသာပါေစ။

ၿငိမ္းေအးပါေစလို႔ သုံးခါကေန ငါးခါေလာက္အထိ ပြားပါ။ 

မိမိကိုယ္ကိုယ္ စိတ္စိုက္ၿပီး ပြားတာ၊ ပို႔တာမို႔ စိတ္ဟာ ဘယ္ကိုမွ ပ်ံ႕လြင္မႈ မရွိတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဆက္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ကိုယ္တင္ မဟုတ္ဘူးေလ။ အားလုံးေသာ သတၱဝါေတြဟာ က်န္းမာ၊ ခ်မ္းသာ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္ၾကတာခ်ည္းပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေမတၱာစိတ္ကုိ တစ္ျခားသူေတြဆီ ပို႔ဖို႔ ျဖန္႔ဖို႔ လိုတယ္။ ဒီေတာ့ အေမကို အာရုံျပဳၿပီး

ေမေမ က်န္းမာပါေစ။

ေမေမ ခ်မ္းသာပါေစ။

ေမေမ ၿငိမ္းေအးပါေစ လို႔ သုံးခါကေန ငါးခါေလာက္အထိ ပြားပါ၊ ပို႔ပါ။ 

ၿပီးလွ်င္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အေဖကို အာရုံျပဳၿပီး

ေဖေဖ က်န္းမာပါေစ။

ေဖေဖ ခ်မ္းသာပါေစ။

ေဖေဖ ၿငိ္မ္းေအးပါေစ လို႔ ေမတၱာပို႔ပါ။ ပြားပါ။

ၿပီးေတာ့

မိသားစုဝင္မ်ား အားလုံး က်န္းမာၾကပါေစ။ …. ၿငိမ္းေအးၾကပါေစ။

ဆရာသမားမ်ား၊ အလုပ္ရွင္မ်ား …

သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလုံး …

ရုံးမွ သို႔မဟုတ္ အလုပ္မွ လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္မ်ား အားလုံး …

မြန္ဘိုင္းၿမိဳ႕ရွိ သတၱဝါမ်ား အားလုံး …

မဟာ ရ႒တိုင္းရွိ သတၱဝါမ်ား အားလုံး …

အိႏၵိယႏိုင္ငံရွိ သတၱဝါမ်ား အားလုံး …

ကမၻာတစ္ဝွမ္းရွိ သတၱဝါမ်ား အားလုံး …

စၾကာဝဠာ အနႏၱရွိ သတၱဝါမ်ား အားလုံး

က်န္းမာၾကပါေစ။

ခ်မ္းသာၾကပါေစ။

ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ လုိ႔ ေမတၱာကို ပြားမ်ားပါ။ ဒီလုိနည္းႏွင့္ သင့္ရဲ႕ ေမတၱာစိတ္ကို အလွ်ဉ္းသင့္သလို လွည့္ပြားသြားလို႔ ရပါတယ္။

စူးစိုက္ၿပီး လုပ္လွ်င္ စိတ္တည္ၿငိမ္ေၾကာင္း ကိုယ္တိုင္ ေတြ႔ရ၊ သိရပါလိမ့္မယ္။ ဒါ့အျပင္ စိတ္ အလြန္ၾကည္လင္လာတာကိုလည္း ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါ စိတ္ပင္ပန္းမႈေတြ႔ ေလ်ာ့က်သြားတာ၊ စိတ္တင္းက်ပ္ေနတာေတြ ေျပေလ်ာ့သြားတာကို ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က် ေတြ႔ျမင္ရပါလိမ့္မယ္။ 

ဒီ ေမတၱာဘာဝနာကို ပြားမ်ားလွ်င္ သတိထားစရာ တစ္ခုက စစခ်င္း ကိုယ္ ခ်စ္တဲ့လူႏွင့္ မုန္းတဲ့ လူကို စူးစိုက္ၿပီး ေမတၱာမပို႔ရ မပြားရပါဘူး။ ဥပမာ ခ်စ္သူ၊ ရည္စား သို႔ မဟုတ္ ကိုယ္မုန္းတဲ့ လူ သို႔မဟုတ္ ရန္သူကို အစမွာ ထားၿပီး ေမတၱာ မပြားရဘူးေပါ့။ ဘာေၾကာင့္လည္း ဆိုေတာ့ ခ်စ္သူကို စပြားမိလွ်င္ သတိယမႈ မ်ားၿပီး စူးစိုက္မႈ အားနည္းသြားႏိုင္ပါတယ္။ ပိုဆိုးႏိုင္တာက ကပ္ၿငိမႈ သို႔မဟုတ္ တဏွာျဖစ္လာတတ္လို႔ပါ။ 

အလားတူပါပဲ၊ မုန္းတဲ့လူကို စပြားမိၿပီဆိုလွ်င္ သူ႔မ်က္ႏွာ ျမင္ၿပီး ေဒါသ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ ဒီလုိ ျဖစ္လာလွ်င္ ေမတၱာဆက္ပြားလို႔ မရေတာ့တာလဲ သဘာဝပါပဲ။ အေၾကာင္းကေတာ့ ေဒါသႏွင့္ ေမတၱာက သဘာဝအားျဖင့္ကိုက ဆန္႔က်င္ဖက္ေတြေလ။ ဒီလုိ က်င့္လာတာ အသားက်လာလွ်င္ေတာ့ တနည္းေျပာရလွ်င္ သူ႔အေပၚမွာ ခြင့္လႊတ္လာႏိုင္တယ္၊ သူ႔ကိုသတိယလည္း ဘာမွ် မခံစားရေတာ့ဘူး ဆိုလွ်င္ေတာ့ သူ႔ကို အာရုံျပဳၿပီး ေမတၱာပို႔ႏိုင္ပါၿပီ။ ရန္သူကိုေတာင္ ဒီလို ပြား ပို႔လို႔ ရလာၿပီ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ေမတၱာဘာဝနာက အေျခခံ ေကာင္းေနၿပီလုိ႔ မွတ္ယူႏိုင္ပါတယ္။

ဒါဟာ မေကာင္းတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိတဲ့အျပင္ အမ်ားကို ခ်မ္းသာေစခ်င္တဲ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ အျပစ္ကင္းပါတယ္။ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ ေကာင္းက်ိဳးေတြလည္း လက္ေတြ႔ရပါတယ္။ ခင္ဗ်ား လိုခ်င္ မလိုခ်င္ မသိေပမဲ့ ေနာက္ဘဝမွာလည္း နတ္ျပည္ ျဗဟၼာ့ျပည္ကိုလည္း ေရာက္ရာ ေရာက္ေၾကာင္း နည္းလမ္းေကာင္း ျဖစ္ပါတယ္လို႔ ဗုဒၶက ေဟာၾကားခဲ့ပါတယ။ ဒါကို က်င့္ဖို႔ရာ ကိုးကြယ္ရာ ဘာသာတရား တံဆိပ္ မလိုဘူး။ လူမ်ိဴး မလိုဘူး။ ႏိုင္ငံသား မလိုဘူး။ အားလုံး ဘယ္သူမဆို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ က်င့္ႏိုင္ပါတယ္။ အျပစ္ကင္းၿပီး ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ထားကို ပြားတာျဖစ္လို႔ ဘယ္အေၾကာင့္ေၾကာင္မွ်၊ ဘာကိုမွ် စိုးရိမ္စရာ လိုမယ္ မထင္ပါဘူး။

ဒီလို မိမိစကားကို နိဂုံးအုပ္ အၿပီးမွာေတာ့ တစ္ခ်ိန္လုံး ၿပဳံးၿပီး နားေထာင္ေနတဲ့ သူက သူဟာ မွန္ကန္တာကို သိရဖို႔ မွန္ကန္တဲ့ သူဆီကို တည့္တည့္မတ္မတ္ လာမိတာ ကံေကာင္းပါေၾကာင္း၊ ဗုဒၶတပည့္ျဖစ္လို႔ ေလးစားထုိက္ပါေၾကာင္းကေန မိမိကိုယ္ပါ ဆက္ၿပီး ခ်ီးမြမ္းခန္း ဖြင့္လာေနတာေၾကာင့္ စကားကို ျဖတ္ကာ ေဆြးေႏြးမႈကို အဆုံးသတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

ေနာက္ တစ္ရက္ျခားေန႔မွာလည္း အျခား ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က လာၿပီး ဒီေမးခြန္းကိုပဲ ေမးျပန္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ပထမေန႔က ေျပာျပခဲ့ၿပီး ျဖစ္တဲ့ အထက္ပါအတိုင္း နည္းႏွစ္နည္းကိုပဲ ထပ္ၿပီး ရွင္းျပလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ဒီလို စိတ္ဝင္စားသူေတြ ေတြ႔ေတာ့ ဘန္ဂေလာက ဆရာေတာ္ႀကီး ဗုဒၶရကၡိတရဲ႕ သက္ေတာ္ ကိုးဆယ္ျပည့္ ေမြးေန႔မွာ ဆရာေတာ္ႀကီး မိန္႔ၾကားလိုက္တဲ့

“ခု လူေတြက ဒါ (ေမတၱာ ကမၼ႒ာန္းစသည္)ကို အရမ္းလိုအပ္ေနတာကြဲ႔။ အဲဒါေၾကာင့္ ေရာက္တဲ့ ေနရာမွာ ျဖန္႔ျဖဴး လုပ္ေဆာင္ၿပီး ကူညီၾကရမယ္” ဆိုတဲ့ ၾသဝါဒစကားကို သတိယမိပါေတာ့တယ္။

အားလုံး က်န္းမာ၊ ခ်မ္းသာ၊ ေအးခ်မ္းစြာ ရွိၾကပါေစ။

ဘုန္းဉာဏ္

စိတ္တည္ၿငိမ္ေအာင္ လုပ္နည္းေလး ေျပာျပပါလား

မြန္ဘိုင္း တကၠသိုလ္ (Fort Campus) က စာၾကည့္တိုက္ကို စာဖတ္သြားတယ္။ တကၠသိုလ္လမ္း (University Road), မြန္ဘိုင္း ၄၀၀ ၀၀၁ မွာ ရွိတဲ့ အိုးလ္ ကမ္ပါ့တ္ (စ္)က စာၾကည့္တိုက္ကို သြားတာပါ။

စာဖတ္ဖို႔ စသြားတဲ့ ေန႔က ကိုယ္ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္ကို သက္ဆိုင္ရာ ဝန္ထမ္းေတြက သြားရွာေနတယ္။ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မရပါဘူး။ ဒါႏွင့္ ကမ္ေဘာဒီယား ဘုန္းႀကီးေလး ငွားထားတဲ့ သူ မဖတ္ေသးတဲ့ စာအုပ္ကို ေကာက္ယူကာ ဖတ္ေန လိုက္တယ္။ မၾကာပါဘူး။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က မိမိထိုင္ေနတဲ့ စားပြဲဆီကို လာပါတယ္။

သူက အရွင္ဘုရားရဲ႕ အခ်ိန္ မိနစ္အနည္းငယ္ကို သုံးခြင့္ျပဳေပးႏိုင္ပါသလားလို႔ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေမးပါတယ္။ ရပါတယ္။ ထိုင္ပါ။ ဘာေျပာခ်င္လို႔ပါလဲလို႔ ေမးေတာ့ သူက ထုိင္ခုံမွာ ဝင္ထိုင္ပါတယ္။ စာၾကည့္တိုက္ထဲမွာ စကားေျပာလို႔ အဆင္မေျပဘူး ထင္တယ္ဆိုေတာ့ ရပါတယ္၊ ခဏပါလုိ႔ သူကဆိုတယ္။  ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းသားေတြႏွင့္ ေဝးရာ ခုံကို ရွာၿပီး ထိုင္လိုက္ၾကပါတယ္။

သူက ကြ်န္ေတာ္ ခု ေက်ာင္းတက္ေနပါတယ္။ စာေမးပြဲလည္း မၾကာမွီ ေျဖရေတာ့မယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာကိုမွ စိတ္စူးစိုက္လုိ႔ မရပါဘူး။ အဲဒါ ဘယ္လို လုပ္ရတယ္ဆိုတာ အႀကံဉာဏ္ေပးပါလားလို႔ ဆိုလာပါတယ္။

စာေရးသူက သူ႔ကို ၿပံဳးျပၿပီး ကြ်န္ေတာ္သိတာကို ေျပာျပေစခ်င္တာလားလို႔ ထပ္ေမးလိုက္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားၾကည့္ရတာ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ရွိတယ္။ ေနာက္ ဘုန္းႀကီးဆိုေတာ့ တည္ၿငိမ္ေအာင္ ေနတဲ့ နည္းေတြလည္း သိမွာပဲတဲ့။ သူက ေျပာျပန္ပါတယ္။ 

ကိုယ့္ႏိုင္ငံထဲတုန္းကေတာ့ ကိုယ့္အဝတ္အစား (သကၤန္းေတာ္)ႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ ဘာမွ မေတြးဘူးေပမယ့္ ႏိုင္ငံျခား အထူးသျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာ မဟုတ္တဲ့ တုိင္းျပည္ေတြမွာ သြားတိိုင္း  လူေတြၾကည့္ၾကလြန္းလို႔ ဒီလူေတြ ဒို႔သကၤန္းႀကီးကို မျမင္ဖူးပဲ ျမင္ရေတာ့ ဘယ္လို ေတြးမလဲလို႔ တစ္ခါတရံေတာ့ စဉ္းစားမိပါတယ္။ ဒီလူေတြ ဘယ္လို လူေတြလည္း မသိဘူး။ အဝတ္ကို သူမ်ားလို မဝတ္ပဲ ကိုယ္ကို အဝတ္ႀကီးႀကီးႏွင့္ ပတ္ထားတယ္ဗ်ာလို႔မ်ား ေတြးၾကေလမလားလို႔လဲ ခဏခဏ ေတြးမိၿပီး သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အရႊမ္းေဖာက္ၿပီး ေျပာမိတတ္ပါတယ္။ 

ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဘယ္နားသြားသြား၊ ငြါးငြါးစြင့္စြင့္ႀကီး ေပၚလြင္ေနတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ခုလည္း ဒီေက်ာင္းသားက ဘယ္အခ်ိန္ကစၿပီး ၾကည့္ေနတယ္ မသိပါဘူး။ စာေရးသူမွာ ပထမဆုံး အေခါက္မို႔ ကဒ္ျပားလုပ္ရ၊ ကက္တေလာက္ ရွာရ၊ လာျပန္ေပးရ၊ စာအုပ္ေရာက္လာေအာင္ ေစာင့္ရႏွင့္ အလုပ္ေတြ ရွဳပ္ေနတာ။ သူက စာဖတ္ရာကေန လွမ္းၾကည့္ေနတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။

စာေရးသူက ေကာင္းပါၿပီ၊ ဒီလိုဆို စိတ္တည္ၿငိမ္ေအာင္ လုပ္နည္း ႏွစ္နည္း ေျပာျပမယ္။ ခင္ဗ်ား စဉ္းစားၿပီး ႀကိဳက္တာ တစ္ခု ေရြးလုပ္ေပါ့လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ေျပာေနတဲ့ ခဏမွာေတာ့ “ေၾသာ္ … ဗုဒၶဆိုလွ်င္ေတာ့ ဒါမ်ိဳးဆို ေဝေနယ် အလိုက္ စရိုက္ႏွင့္ ညီေအာင္ တရားေပးမွာပဲ” လုိ႔လည္း ဘုရားကိုယ္ေတာ္ျမတ္ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ကို သတိယမိျပန္ပါတယ္။ ဒီကေတာ့ ဘာမွ မၾကည့္ႏိုင္ပါဘူး။ ေယဘုယ် သေဘာအရ သင့္မယ္ ထင္တဲ့ နည္းႏွစ္မ်ိဳးကို အတိုခ်ံဳးၿပီး ေျပာရၿပီေပါ့။

တရားထိုင္နည္းေတြ ဗုဒၶဘာသာမွာ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္။ အဲဒီထဲက နည္းႏွစ္နည္းကို အက်ဥ္း ေျပာျပမယ္ေလ။ ကိုယ္ႀကိဳက္တာ၊ ကုိယ္ႏွင့္ သင့္ေတာ္မယ္ ထင္တာကို လုပ္ေပါ့လို႔ စေျပာမိတယ္။ သူက ၿပဳံးရႊင္စြာႏွင့္ ေခါင္းညိတ္ၿပီး “ဟုတ္ကဲ့ပါ”လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ စာသံ ေပသံေတြ မပါေစပဲ တရားထိုင္တာေတြႏွင့္ စိမ္းေနတဲ့ သာသာျခား ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ႏွင့္  သင့္ေတာ္မယ္ ထင္တာေလာက္ကို ရုိးရိုးေလး ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ (ဒါေၾကာင့္ ေလ့လာဖူး ရွဳမွတ္ဖူးတဲ့ မဟာစည္နည္း၊ မိုးကုတ္နည္းေတြကိုလည္း ေျပာမျပပါဘူး။ “သတိၿမဲရာ၊ ပထမာ၊ ဒု မွာ ရွည္တိုသိ၊ လုံးစုံလင္းရာ တ-၌သာ၊ စ-မွာ ၿငိမ္းေလဘိ”ဆိုတဲ့ လယ္တီဆရာေတာ္နည္းကိုလည္း မေျပာျပလိုက္ပါဘူး။ ဝိပႆနာ ရွဳမွတ္ဖူးသူမ်ား ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ေယာနိေသာမနသိကာရျဖင့္ ဖတ္ပါရန္ ပန္ၾကားပါသည္။)

ပထမ တစ္နည္းကေတာ့ ဝင္သက္ ထြက္သက္ကို မွတ္တဲ့နည္းပါ။ ဒါကို စမလုပ္မီ တရားထိုင္ဖို႔ ေကာင္းမြန္တဲ့ ေနရာတစ္ခု ရွိဖို႔ေတာ့ လုိအပ္ပါတယ္။ အတန္အသင့္ ဆိတ္ၿငိမ္ၿပီး ေလဝင္ေလထြက္ေလးလည္း ေကာင္းတဲ့ ေနရာမ်ိဳးေပါ့။ 

လူတိုင္း အသက္ရွဴေန ၾကတယ္။ သတိထားမိသည္ ျဖစ္ေစ၊ မထားမိသည္ ျဖစ္ေစ အသက္ကေတာ့ ရွဴေနၾကတာပါပဲ။ ဒါက သဘာဝပါ။ အဲဒါကို သတိထားၾကည့္မယ္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ လိုခ်င္တဲ့ စိတ္တည္ၿငိမ္မႈ ရလာပါလိမ့္မယ္။ အသက္ရွဴတာကို အေသအခ်ာ သတိစိုက္ၾကည့္လွ်င္ ဝင္သက္ ထြက္သက္တိုင္းဟာ ႏွာသီးေလးကို ထိထိၿပီး ဝင္ေန ထြက္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီ ဝင္ေလ ထြက္ေလကို သိေအာင္ ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ပါပဲ။ ဂိတ္ေစာင့္သူဟာ ဝင္လာတိုင္း၊ ထြက္သြားတိုင္းေသာ လူေတြကို အျမဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနသလို ႏွာသီးဖ်ား တစ္ဝိုက္မွာ တိုက္ၿပီး ထိၿပီး ဝင္လာတိုင္းေသာ ဝင္သက္ေလ၊ ထြက္သက္ေလကို သိေနေအာင္ ေစာင့္ၾကည့္၊ စူးစိုက္ၿပီး မွတ္ေနဖို႔ပါပဲ။ 

အဲဒါေၾကာင့္ ထိုင္ဖို႔ သင့္ေတာ္တဲ့ ေနရာကို ေရြးၿပီး ထိုင္ပါ။ ထိုင္တဲ့ အခါ ခါးကို မတ္မတ္ ထားထိုင္ဖို႔ လုိပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ကို ေရွ႕ကိုလည္း မကိုင္းညြတ္ေစႏွင့္။ ေနာက္ကိုလည္း မယိုင္ညြတ္ေစနဲ႔ေပါ့။ အဲဒီလုိ ျဖစ္ေနလွ်င္ ထိုင္ရတာ၊ စူးစိုက္ရတာ အဆင္မေျပတတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။ ေလ်ာင္း၊ ထိုင္၊ ရပ္၊ သြား ဆိုတဲ့ အေနအထား ေလးမ်ိဳးလုံးႏွင့္ တရားမွတ္လို႔ ရေပမယ့္ အစမွာေတာ့ ထိုင္ၿပီး ရွဳမွတ္တာက အေကာင္းဆုံးႏွင့္ အသင့္ေတာ္ဆုံးပါ။

သက္ေတာင့္သက္သာ ထိုင္ၿပီးၿပီ ဆိုလွ်င္ေတာ့ စိတ္ကို ႏွာသီးဝကို ပို႔ပါ။ အာရုံစိုက္ၾကည့္လိုက္ပါ။ ဝင္သက္ေလ၊ ထြက္သက္ေလေတြကို သိလာပါလိမ့္မယ္။ အသက္ရွဴလိုက္လို႔ ဝင္လာတဲ့ ဝင္သက္ေလဟာ ႏွာသီးဖ်ားကို ထိၿပီး ဝင္သြားတာကို သိရပါလိမ့္မယ္။ အသက္ကို ရွဴထုတ္လိုက္တဲ့ အခါမွာလည္း ထြက္သက္ေလဟာ ႏွာသီးဖ်ားကို ထိၿပီး ထြက္သြားတာကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီ ဝင္ေလတိုင္း၊ ထြက္ေလတိုင္းကို သိေအာင္ ႏွာသီးဖ်ားမွာ စိတ္ကို ပို႔ထားပါ။ ဝင္သက္ ထြက္သက္ကို စူးစိုက္ပါ။ ၿပီးလွ်င္ ႏွာသီးဖ်ားကို ထိၿပီး ဝင္လာတဲ့ ေလကိုလည္း သိပါ။ ႏွာသီးဖ်ားကို ထိၿပီး ထြက္သြားတဲ့ ေလကိုလည္း သိပါ။ ဒါကို ေန႔စဉ္ (၅ - ၁၀)မိနစ္ေလာက္ လုပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။

ဒီလို သိေအာင္ ထိုင္ၿပီး လုပ္တာကို တစ္ေန႔ကို ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္ လုပ္ႏိုင္လွ်င္ ပိုေကာင္းပါတယ္။ တစ္ႀကိမ္ကို ငါးမိနစ္ - ဆယ္မိနစ္ေလာက္ လုပ္ႏိုင္လွ်င္ လိုခ်င္တဲ့ အာရုံစူးစိုက္ႏိုင္မႈ အေသအခ်ာ ရမွာပါ။ တစ္ႀကိမ္ပဲ ထိုင္ႏိုင္တယ္ ဆိုလွ်င္ပဲ ထူးျခားမႈ၊ အာရုံစိုက္ႏိုင္မႈ တိုးတက္လာတာကို ကိုယ္တိုင္ ေတြ႔ျမင္ရမွာပါ။

ဒီလို ဝင္သက္ ထြက္သက္ကို ေစာင့္ၾကည့္ သိရွိမႈက ေမွ်ာ္လင့္ထားသေလာက္ ခက္ခ်င္မွ ခက္ႏိုင္သလို ထင္သေလာက္လည္း လြယ္ခ်င္မွ လြယ္မွာပါ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ စိတ္ဟာ ေျပးသြားေနတတ္တဲ့ သဘာဝ ရွိလို႔ပါ။ ခုပဲ ဝင္ေလ ထြက္ေလကို သတိႏွင့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္၊ သိေနတယ္ ဆိုေပမဲ့ ၾကည့္ေနတဲ့ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ သူက အလစ္သုတ္ ထြက္ေျပးေတာ့ တာပါပဲ။ ဒီေတာ့ သတိျပဳမိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေလွွ်ာက္သြားေနတာ၊ သို႔မဟုတ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ႏွင့္ စကားေျပာေနတာ၊ သို႔မဟုတ္ တစ္ခုခုလုပ္ဖို႔ စဉ္းစားေနတာ ဒါမွမဟုတ္လည္း တစ္ခုခု လုပ္ေနတာကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ ဒီအခါမွာ စိတ္ကို ဝင္ေလ ထြက္ေလဆီ ျပန္ေခၚလာပါ။ ၿပီးလွ်င္ အာရုံစိုက္ၿပီး သိသိေနေအာင္ ျပန္မွတ္ပါ။

စိတ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ ျမန္ၿပီး ဘယ္လို ေျပးသြားေနတတ္တယ္၊ ဖမ္းၿပီး တစ္ေနရာထဲမွာ ေနေအာင္လုပ္ဖို႔ ဘယ္လို ခက္တယ္ဆိုတာ တရားထိုင္ၾကည့္တဲ့ အခါ သိပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါက စိတ္ပ်က္စရာ မဟုတ္သလို အားေလွ်ာ့ဖို႔လည္း မလိုပါဘူး။ စိတ္ရဲ႕ သဘာဝကို ႀကိဳသိထားေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့။ ငါးမိနစ္မွတ္တဲ့ အခါ သုံးမိနစ္ေလာက္ ေကာင္းေကာင္းမွတ္ႏိုင္တယ္ ဆိုလွ်င္ပဲ လိုခ်င္တဲ့ အာရုံးစူးစိုက္ႏိုင္မႈကို ရပါလိမ့္မယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္ သတိထားရမွာက အခုမွ စလုပ္မွာဆိုေတာ့ အလုပ္သစ္ရဲ႕ သဘာဝအတိုင္း အစမွာ နည္းနည္းေတာ့ ခ်က္ခ်င္ ခက္ပါလိမ့္မည္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီသေဘာကိုလည္း သိထားတယ္၊ လုပ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵႏွင့္ ကိုယ့္ဆႏၵ အတိုင္း လုပ္ႏိုင္တဲ့ ဇြဲရွိလွ်င္ေတာ့ ေအာင္ျမင္တာခ်ည္းပါပဲ။ ဒါကို သတိျပဳမိလွ်င္ လုံေလာက္ပါၿပီ။

(ဆက္ရန္)

ဘုန္းဉာဏ္