အေသးအမႊား ကိစၥေလးေတြက ေဖာ္ျပေနတဲ့ ႀကီးျမတ္မႈမ်ား (၁)

အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ခုတေလာ စာမေရး ျဖစ္တာ ၾကာပါၿပီ။ ေရးျပန္ေတာ့လဲ ခပ္က်ဲက်ဲပင္။ စာလာဖတ္သူေတြကို အမွန္တကယ္ အားနာမိပါသည္။ စာျပန္မေရးႏိုင္မီ ဟိုတုန္းက ဖတ္မွတ္ခဲ့တာ အခ်ိဳ႕ကို A Blogger's Note အတြက္ တင္ဦးမည္ဟု စိတ္ကူးေပါက္ၿပီး သိမ္းထားသည္မ်ားကို လိုက္ရွာျပန္ေတာ့ တစ္ပုဒ္သာ အလြယ္ေတြ႕သည္။

ေရအလွဴခံႀကြလာသည့္ အရွင္ အာနႏၵာႏွင့္ ဇာတ္နိမ့္ အႏွိမ္ခံ မိန္းကေလး အေၾကာင္းပါ။ ဒီမွတ္တမ္းက ေထရဝါဒ ပိဋကတ္မွ ဟုတ္မည္ မထင္ပါ။ သို႔ေသာ္ ယခု ဖတ္ရသည့္ စာအုပ္တြင္လည္း က်မ္းညႊန္း ေဖာ္ျပမထားသျဖင့္ မူရင္းက်မ္းကို မိမိ မသိပါ။ သို႔ေသာ္ အရွင္ျမတ္ အာနႏၵာ၏ အေသးအမႊား သို႔မဟုတ္ အမွတ္မထင္ စကားေလးက ဇာတ္နိမ့္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အတြက္ ႀကီးမားသည့္ စိတ္ႏွစ္သက္ဖြယ္ရာ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေတြ႔ရတဲ့ စာအုပ္က လြန္ခဲ့တဲ့ ေရွးေဟာင္းစာအုပ္ တစ္အုပ္ကို ျပန္ရိုက္ႏွိပ္ထားတာပါ။ ဒီေတာ့ စာေတြက ေရွးသုံးေတြ ပါေနေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ဖတ္ရတာ တမ်ိဳး ျဖစ္ေနမလားပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဆင္ေျပမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

THE WOMAN AT THE WELL

Ananda, the favourite disciple of the Buddha, having been sent by the Lord on a mission, passed by a well near a village, and seeing Pakati, a girl of the Matanga caste, he asked her for water to drink.

Pakati said: “O Bhrhman, I am too huble and sean to give thee water to drink, do not ask any service of me lest thy holiness be contaminated, for I am of low caste.”

And Ananda replied: “I ask not for caste but for water;” and Matanga girl’s heart leaped joyfully and she gave Ananda to drink.

Ananda thanked her and went away; but she followed him at a distance. 

Having heard that Andnda was a disciple of Gotama Sakyamuni, the girl repaired to the Blessed One and cried: “O Lord help me, and let me live in the place where Ananda thy disciple dwells, so that I may see him and minister unto him, for I love Ananda.”

And the Blessed One understood the emotions of her heart and he said: “Pakati, thy heart is full of love, but thou understandest not thine own sentiments. It is not Ananda that thou lovest, but his kindness. Accept, then, the kindness thou hast seen him practice unto thee, and in the humility of thy station practice it unto others.

“Verily there is great merit in the generosity of a king when he is kind to a slave; but there is a greater merit in the slave when he ignores the wrongs which he suffers and cherishes kindness and good-will to all mankind. He will cease to hate his oppressors, and good-will to all mankind. He will cease to hate his oppressors, and even when powerless to resist their usurpation will with compassion pity their arrogance and supercilious demeanour.

‘Blessed art thou, Pakati, for though art a Matanga thou wilt be a model for noblemen and noblewomen. Thou art of low caste, but Brahmans may learn a lesson from thee. Swerve not from the parth of justice and righteousness and thou wilt outshine the royal glory of queens o the throne.” 

Paul Carus,The Gospel of Buddha, Buddha Bhoomi Prakashan, Nagpur, 1997, pp.141-2.

လူ႔ဘဝကို ေစာေၾကာၾကည့္သည့္ ဂႏၳဝင္ ေမးခြန္းမ်ား (အဆက္)

လူ၏ အစကို အျခားေသာ ဘာသာ အယူဝါဒႀကီးမ်ားက အနႏၱ တန္ခိုးေတာ္ရွင္က ဖန္ဆင္ခဲ့သည္ဟု ယူဆၾကေၾကာင္း ေရွ႕စာ (လူ႔ဘဝကို ေစာေၾကာၾကည့္သည့္ ဂႏၳဝင္ ေမးခြန္းမ်ား)တြင္ တင္ျပခဲ့ပါသည္။

ဗုဒၶလက္ထက္ေတာ္ အခါက ရွိခဲ့သည္ မတူကြဲျပားသည့္ အျမင္ သုံးမ်ိဳး အနက္ တစ္မ်ိဳးသည္ ဖန္ဆင္းရွင္ အယူအဆႏွင့္ သက္ဆိုင္ပါသည္။ ယင္းအယူဝါဒက  “ဤ သတၱဝါသည္ အလုံးစုံသေသာ ခ်မ္းသာသုခကိုလည္းေကာင္း၊ ဆင္းရဲ ဒုကၡကိုလည္းေကာင္း၊ ခ်မ္းသာျခင္း ဆင္းရဲျခင္းမဟုတ္ေသာ ဥေပကၡာကိုလည္းေကာင္း ခံစား၏။ ထိုခံစားမႈအားလုံးသည္ ေလာကကို အစုိးရသူ (တန္ခုိုးေတာ္ရွင္)၏ ဖန္ဆင္းမႈေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္” ဟု ဆိုသည္။ ဤအယူအဆမွာ ကံၾကမၼာဝါဒ အျမင္သာ ျဖစ္သည္။ ဤအျမင္အတိုင္းဆိုလွ်င္ လူဆိုသည္မွာ အနႏၱတန္းခုိးေတာ္ရွင္ ဖန္ဆင္းရွင္၏ အလိုေတာ္အတိုင္း၊ ဖန္ဆင္းမႈအတိုင္းသာ ျဖစ္ရေခ်မည္။ သူ႔အလို သူ႔ဖန္ဆင္းမႈ အတိုင္းသာ လူေတြ ျဖစ္လာရသည္ဆိုပါက လူသားတို႔၏ ေကာင္းမႈ ဆိုးမႈ မွန္သမွ်အတြက္ လူမွာ တာဝန္မရွိ၊ ဖန္ဆင္းရွင္မွာသာ တာဝန္ရွိေပေတာ့မည္။

ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ကလည္း “အဲဒီလိုသာ ဆိုလွ်င္ သူ႔အသက္ သတ္သူ၊ ခုိးသူ၊ မျမတ္ေသာ အက်င့္ကို က်င့္သူ၊ လိမ္လည္သူ၊ ကုန္းတိုက္စကား ေျပာဆိုသူ၊ ၾကမ္းတမ္းေသာ စကားကို ေျပာဆိုသူ၊ ၿပိန္ဖ်င္းေသာ (အက်ိဳးမရွိေသာ) စကားကို ေျပာဆိုသူ၊ သူတစ္ပါး စည္းစိမ္ကို လိုခ်င္မက္ေမာသူ၊ ပ်က္စီးေစလိုစိတ္ရွိသူ၊ အယူမွားသူတို႔သည္ ေလာကကို အစိုးရသူ၏ ဖန္ဆင္းမႈေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေပေတာ့မည္”ဟု ေဝဖန္ မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ (တိတၳာယတနသုတ္၊ အံ၊ ၁)

တဖန္ ေဒဝဒဟသုတ္ေတာ္ (မ၊ ၃) တြင္လည္း အတၱကိလမထာႏုေယာဂ အက်င့္ကို က်င့္သည့္ အဝတ္မဝတ္သည့္ တကၠတြန္းမ်ားကို ရည္ညႊန္းေတာ္မူကာ “အို ရဟန္းတို႔ … သတၱဝါတို႔သည္ ျဗဟၼာ (တန္ခိုးေတာ္ရွင္)၏ ဖန္ဆင္းမႈေၾကာင့္သာ  ခ်မ္းသာျခင္း ဆင္းရဲျခင္းတို႔ကို ခံစားရပါက ဤ အဝတ္မဝတ္သည့္ တကၠတြန္းမ်ားကို ယုတ္မာ ဆိုးညစ္သည့္ ျဗဟၼာ (တန္ခိုးေတာ္ရွင္)က ဖန္ဆင္းထားသည္ အမွန္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္”ဟု ေဝဖန္ ေထာက္ျပေတာ္မူထားပါသည္။

ဗုဒၶဘာသာ အလိုအရမူ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ကုိ အနႏၱ တန္ခိုးေတာ္ရွင္က ဖန္းဆင္းခဲ့သည္ မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ဘယ္က လာမွန္းလည္း မသိႏိုင္ပါ။ စၾကာဝဠာႀကီးသည္ သဘာဝနိယာမအတုိင္း ပ်က္ျခင္း၊ ပ်က္ၿပီးသည့္အတိုင္း ဆက္တည္ေနျခင္း၊ ျပန္လည္ ျဖစ္ထြန္းလာျခင္္း၊ ျဖစ္ထြန္းၿပီးသည့္ အတိုင္း ဆက္တည္ေနျခင္းျဖင့္ ျဖစ္ပ်က္ တည္ရွိေနသည္။ 

ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ေနထိုင္ေနေသာ ယခု စၾကာဝဠာႀကီးသည္လည္း ပ်က္သုဥ္းၿပီးေနာက္ ယင္းပ်က္စီးသြားသည့္ အတိုင္း အခ်ိန္ကာလ အေတာ္ၾကာ တည္တန္႔ေနခဲ့သည္။ ယင္းေနာက္ တစ္ေျဖးေျဖးခ်င္း ျပန္လည္ကာ ျဖစ္ထြန္းေပၚေပါက္လာေနခဲ့သည္။ တစ္စစ ျဖစ္ထြန္းေပၚေပါက္လာရင္း သက္ရွိသတၱဝါတို႔ ျဖစ္တည္ ေနထိုင္ႏိုင္ေသာ အဆင့္၊ စည္ပင္ပြါးမ်ားႏိုင္ေသာ အဆင့္သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ ယင္းသို႔ေသာ အေျခအေနတြင္ ယခင္ ကမၻာရွိခဲ့စဥ္က ျဖစ္တည္ ေနထိုင္ခဲ့ေသာ အခ်ိဳ႕ေသာ သတၱဝါတို႔သည္ ယင္းတို႔၏ ကံအားေလ်ာ္စြာ ယခု ကမၻာသစ္သို႔ ျပန္လည္ ေမြးဖြားလာခဲ့ၾကသည္။ 

ဒီဃနိကာယ္လာ အဂၢညသုတ္ေတာ္အရ ဆိုလွ်င္ အာဘႆရ ျဗဟၼာ့ျပည္မွ ျဗဟၼာမ်ားသည္ ၄င္းတို႔၏ ကံၾကြင္းကံေဟာင္းတို႔ေၾကာင့္ ဤကမၻာေျမအျပင္ဝယ္ အလိုေလ်ာက္ ေဖြးဖြားျခင္းျဖင့္ ေမြးဖြားလာၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ “လူအစ ျဗဟၼာက” ဟု အခ်ိဳ႕က ဆိုၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဤအခ်က္ကို လူ႔ဘဝ ျဖစ္တည္မႈ၏ မူလအစ တနည္းဆိုေသာ္ သတၱဝါတို႔၏ မူလအစဟု မယူဆသင့္ေပ။ ဗုဒၶေဒသနာေတာ္ အလိုအရ သတၱဝါတို႔သည္ အႏၱိမလြတ္ေျမာက္မႈ (နိဗၺာန္) ခ်မ္းသာ မရမျခင္း သံသရာတြင္ မေနမနား တျဖစ္တည္း ျဖစ္တည္ က်င္လည္၍ ေနရေပသည္။ အမွန္ဆိုရေသာ္ သတၱဝါတို႔သည္ သံသရာတြင္ ဘဝေပါင္း မေရမတြက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ၾကရေပၿပီ။ သို႔ျဖစ္ရကား “လူ အစ ျဗဟၼာက” ဆိုသည္မွာ ကမာၻႀကီး ပ်က္ၿပီးေနာက္ အသစ္တဖန္ တည္ရွိလာျပန္ေသာ အခါဝယ္ စတင္ ျဖစ္ေပၚလာျခင္းကိုသာ ဆိုလိုပါသည္။ စင္စစ္ေသာ္ကား သတၱဝါတို႔၏ တကယ့္ မူလ အစကို မသိႏိုင္ေပ။

သို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာသည္ အႀကိမ္ႀကိမ္ အဖန္ဖန္ ဘဝျဖစ္တည္ရမႈကို လက္ခံပါသည္။ သုိ႔လက္ခံေသာ္ျငား အျခားေသာ ေတြးေခၚရွင္မ်ား လက္ခံထားေသာ လူဝင္စား အယူအဆႏွင့္ကား ကြာျခားပါသည္။ သီရိလကၤာမွ ဆရာေတာ္ အရွင္ နာရဒ (ပ်ံလြန္ၿပီး)က သူ၏ ဗုဒၶႏွင့္ ဗုဒၶေဒသနာေတာ္ (The Buddha and His Teaching) တြင္ “တစ္ဘဝမွ တစ္ဘဝသို႔ ကူးေျပာင္းျခင္း သို႔မဟုတ္ ဝင္စားျခင္းဟု ရွဳျမင္အပ္ေသာ ေနာက္ဘဝကို ယုံၾကည္မႈကို ပိုင္သာဂုိးရပ္ စ္၊ ပေလတို ကဲ့သုိ႔ေသာ ေတြးေခၚရွင္မ်ား၊ ရွယ္လီ (Shelly)၊ တင္နီဆန္ (Tennyson)၊ ဝါ့ဒစ္ဝါ့ဒ္ (Wordsworth) ကဲ့သို႔ေသာ ကဗ်ာဆရာမ်ားႏွင့္ အေရွ႕တိုင္း အေနာက္တိုင္းမွ သာမန္ ပုဂၢိဳလ္ အမ်ား အျပားက လက္ခံၾကေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ထားသည္”ဟု ေဖာ္ျပသည္။ ယင္းသို႔ေသာ ယုံၾကည္ခ်က္ကို ဗုဒၶဝါဒက လက္မခံေပ။ အေၾကာင္းမွာ တစ္ဘဝမွ တစ္ဘဝသို႔ ကူးေျပာင္းသြားလာေနသည့္ အၿမဲတည္သည့္ အတၱ သို႔မဟုတ္ ဝိညာဥ္ သို႔မဟုတ္ လိပ္ျပာကို လက္မခံသလို ထာဝရဘုရားက ဖန္ဆင္းအပ္သည့္ လူဝင္စားလုိ အယူအဆမ်ိဳးကိုလည္း ဗုဒၶဘာသာက လက္မခံေသာေၾကာင့္ပင္။

ဗုဒၶဘာသာအယူအဆ အရမူ ဤဘဝ ဤခႏၶာ ျဖစ္လာဖို႔ရန္ ဖန္ဆင္းရွင္ မရွိ၊ ဘဝ အထပ္ထပ္ အဖန္ တည္ေနရျပန္ျခင္းအတြက္လည္း ဖန္ဆင္းသူ မရွိပါ။ ေၾကာင္းက်ိဳးတရားတို႔သာလွ်င္ သူ႔သဘာဝအတုိင္း ျဖစ္တည္ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ 

ဤနည္းျဖင့္ပင္ သက္ရွိသတၱဝါမွန္သမွ်တို႔သည္ ေမြးဖြားျခင္း ေသဆုံးျခင္း သံသရာတြင္ အေတာမသတ္ႏိုင္ေအာင္ သြားလာေနၾကသည္။  လူ႔အျဖစ္ႏွင့္သာ သြားလာေနၾကသည္ မဟုတ္။ လူ႔ဘုံ လူ႔ေလာကတြင္သာ ျဖစ္တည္ေနၾကသည္ မဟုတ္။ သုံးဆယ့္တစ္ဘုံဟု ေခၚတြင္သည့္ ဘုံဌာနမ်ားတြင္ လူ႔အျဖစ္ လူ႔ခႏၶာ၊ နတ္အျဖစ္ နတ္ခႏၶာ၊ တိရစၦာန္အျဖစ္ တိရစၦာန္ခႏၶာတို႔ျဖင့္ မိမိတို႔၏ ကံအားေလွ်ာ္စြာ ေျပာင္းလဲကာ သြားလာ က်င္လည္ ေနထိုင္ေနၾကသည္။ သို႔ျဖစ္ရကား လူသည္ အဘယ္က လာပါသနည္းဟု ေမးခဲ့ေသာ္ တိက်စြာ ေပးႏိုင္သည့္ အေျဖကား မရွိေတာ့ၿပီ။ ထို႔အတူ ဘယ္ကို သြားေနပါသနည္းဟု ေမးခဲ့ေသာ္ ေရရာတိက်စြာ ျပန္ေျဖႏိုင္သူမ်ားလည္း မဟုတ္ၾကပါ။

 ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္က

“ရဟန္းတို႔ ဤသံသရာ၏ အစကို မသိႏိုင္။ မသိမႈ အဝိဇၨာျဖင့္ လႊမ္းၿခဳံ ပိတ္ ဖုံး ကာဆီးအပ္၊ တဏွာတည္းဟူေသာ ႀကိဳးျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္အပ္သည္ျဖစ္၍ ဤဘဝမွ ထိုဘဝသုိ႔ ထိုဘဝမွ ဤဘဝသုိ႔ ေျပးသြားၾကင္လည္ၾကရကုန္ေသာ သတၱဝါတို႔၏ အစကို မသိႏို္င္” ဟု ေဟာေတာ္မူခဲ့ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔သည္ ဘဝ၏ မူလအစကို မသိႏိုင္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ မူလအစကို မသိႏိုင္ရုံမွ်မက အယုတ္ဆုံး ဤဘဝ၏ ေရွ႕မွ ဘဝေလး တစ္ခုကိုမွ်လည္း မသိႏိုင္ပါ။ အဝိဇၹာ ထူေျပာမႈႏွင့္ တဏွာ ေႏွာင္ႀကိဳး ခိုင္မာလြန္းခ်က္ပင္။ သို႔ေသာ္လည္း ကြ်ႏ္ုပ္တို႔၏ ဘဝျဖစ္တည္မႈ၊ ႀကဳံေတြ႕ခံစားရသည့္ ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာတို႔သည္ ေရွ႕ဘဝတြင္ ျပဳခဲ့ဘူးေသာ အေၾကာင္းတစ္ခုတည္းေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္ မဟုတ္။ ထို႔အတူ အေၾကာင္းတရား မရွိပဲ ျဖစ္ေပၚလာျခင္းလည္း မဟုတ္ပါ။ ဘဝ ဖန္တီးရွင္ အနႏၱတန္ခုိးေတာ္ရွင္လည္း မရွိရကား ဘဝ၏ အခက္အခဲမ်ားကို ရင္ဆိုင္ အႏိုင္ယူရန္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဘဝဒုကၡ အဝဝမွ ထြက္ေျမာက္ရာ အလုံးစုံ လြတ္ေျမာက္မႈႀကီးကို ရယူႏိုင္ရန္ေသာ္လည္းေကာင္း တာဝန္အဝဝသည္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ကိုယ္တိုင္၏ ပခုံးေပၚ၌သာ ရွိပါေတာ့သည္။

ပုံကို http://www.abstractpaintings.com/ မွ ကူးယူ ေဖာ္ျပပါသည္။

ဘုန္းဉာဏ္

အေၾကြေစာခဲ့ရရွာသည့္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ရက္ကန္းသည္မေလး

သူမမွာ နာမည္ ရွိေသာ္လည္း နာမည္ကို မေခၚၾက။ ရက္ကန္းသည္ ဖခင္၏ သမီးျဖစ္သျဖင့္ ရက္ကန္းသည္မေလးဟုသာ လြယ္လြယ္ ေခၚၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူေတြ သူ႔နာမည္ကို ေကာင္းေကာင္း မသိၾက။ အေျခအေနက မခ်မ္းသာေစကာမူ ကာလ ေဒသအရ မဆိုးလွ။ 

သို႔ေသာ္ သူ႔တြင္ ကံေကာင္းသည့္ အခ်က္ ရွိသည္။ ယင္းကား ရတနာသုံးပါး အေပၚ သက္ဝင္သည့္ သဒၶါတရား ရွိျခင္းပင္။ တရားနာၾကားခြင့္ ရႏိုင္သည့္ ေခတ္အခါတြင္ လူျဖစ္ၿပီး နာၾကားႏိုင္သည့္ ေဒသတြင္လည္း လူလာျဖစ္ရသည္။ 

သူ႔အသက္မွာ တစ္ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္မွ်သာ ရွိေသးသည္။ တကယ္ေတာ့ ဒီအရြယ္ဆိုတာ လွခ်င္ ပခ်င္သည့္ အရြယ္။ ေပ်ာ္ခ်င္ပါးခ်င္သည့္ အသက္။ ရင္ခုန္သံကို ခံစားႏွစ္ၿခိဳက္တတ္စ အသက္အပိုင္းအျခား။ ဒီလို အရြယ္တြင္ ဘုရားသြား ေက်ာင္းတက္ လုပ္ခ်င္ေပမည့္ ေလးနက္လြန္းသည့္ တရားေဒသနာမ်ိဳးကို မနာၾကားခ်င္တတ္ေသး။ ႏုနယ္ေသးသည့္ ကေလးသာသာ အရြယ္မို႔ ဘဝေရွ႕ေရး ေလးေလးနက္နက္ႀကီး ေတြးတတ္ဖို႔ရာ မျဖစ္တတ္ေသးသည္မွာ ဓမၼတာ။ ေလာကႀကီး၏ ဆန္းျပားမႈမ်ားေအာက္တြင္ စူးစမ္းလိုစိတ္၊ ခံစားလိုစိတ္၊ ေပ်ာ္ပါးျမဴးတူးလိုစိတ္တို႔ တဖိတ္ဖိတ္ ယုိဖိတ္တတ္တဲ့ အခ်ိန္မွ်သာ။

သို႔ေပမဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ရက္ကန္းသည္မေလးကေတာ့ တမူထူးျခားသည္။ သူ၏ ဓာတ္ခံေလးက တရားနာဖို႔ စိတ္ဝင္စားသည္။ ဝင္စားသည့္ အေလွ်ာက္ တရားနာခြင့္လည္း ရခဲ့သည္။ တရားပြဲမွာ နာၾကားခဲ့ရသည့္ တရားေတာ္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္က

“အသက္ရွင္ျခင္းကား မၿမဲ၊ ေသရျခင္းကား ၿမဲေပ၏။ ေသရမည္မွာ ဧကန္သာပင္။ အသက္ရွင္ရျခင္းသည္ကား ေသျခင္း ေနာက္ဆုံး ရွိပါေပ၏။ သက္ရွင္ျခင္းကား၊ မၿမဲေသာ္ျငား၊ ေသရျခင္းကား၊ ၿမဲေပသည္” ဟု မရဏႆတိ ပြားမ်ားသင့္ေၾကာင္း ျဖစ္သည္။ မရဏႆတိ ပြားမ်ားမထားခဲ့ေသာ္ ဘဝ၏ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ ေရာက္လာပါက ဒုတ္မပါသည့္သူ အဆိပ္ျပင္းသည့္ ေျမြကို ျမင္သည့္ အခါ ေၾကာက္လန္႔သလို စိုးရိမ္ပူေဆြး ငိုေၾကြးၿပီး ဘဝ အဆုံးသတ္ရတတ္သည္။ မရဏႆတိ ပြားမ်ားထားသူမ်ား အတြက္ကား ဒုတ္ပါသည့္ သူဟာ ေျမြကို ျမင္လွ်င္ ဒုတ္ႏွင့္ အသာအယာ ဖယ္ၿပီး သြားႏိုင္သလို ဘဝ၏ ေနာက္ဆုံး အခ်ိန္ ေရာက္လာသည့္ အခါ ေၾကာက္ရြံ႕တုန္လွဳပ္မႈ မရွိေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ မရဏႆတိကို ပြားမ်ားၾကဖို႔” ေဟာၾကားေတာ္မူသည့္ တရားပါ။

တရားက ေသျခင္းအေၾကာင္း ေဟာသည့္ တရားမို႔ သူ႔အရြယ္ႏွင့္ စာလွ်င္ ျမင့္သည္ဟု ဆိုခ်င္ ဆိုႏိုင္သည္။ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ခက္သျဖင့္ နားလည္ဖို႔ မလြယ္ဟု အၾကမ္းဖ်ဥ္း ေျပာႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ သူကေတာ့ တရားကို စိတ္ပါ လက္ပါပင္ နာယူမွတ္သားခဲ့သည္။

နာခဲ့ရသည့္ တရားက ရုတ္တရက္ ၾကည့္လိုက္လွ်င္ အဆိုးျမင္ဟု ထင္စရာ ရွိေသာ္ျငား ေသခ်ာ စဥ္းစာၾကည့္လွ်င္ “ရင့္တဖုတ္ဖုတ္ ကင္းျဖဳတ္ျဖဳတ္” ဆိုသည့္ႏွယ္ ႀကီးႀကီး ငယ္ငယ္ အသြယ္သြယ္ေသာ ဘဝတို႔ ေၾကြလြင့္လွၿပီ ျဖစ္ရာ အမွန္တရားဟု နားလည္ရပါသည္။ အမွန္ဟု နားလည္သျဖင့္ မည္သို႔ ရင္ဆိုင္ ေျဖရွင္းရမည္ကို စဥ္းစားမိၿပီး ျပင္ဆင္ႏိုင္သည္။ ထို႔ျပင္ သူက “ျမတ္စြာဘုရား စကားေတာ္ဆိုတာ အံဖြယ္ေကာင္းတယ္။ ငါလည္း ပြားမ်ားသင့္တာပဲ” ဟု ခံယူၿပီး တရားေတာ္ အတိုင္း ပြားမ်ားလာခဲ့သည္မွာ သုံးႏွစ္သုံးမိုးေတာင္ ရွိခဲ့ပါၿပီ။ တရားေတာ္ကလည္း ထိုင္ရင္း ရပ္ရင္း ပြားလို႔ ရသလို လမ္းသြားရင္း၊ လဲေလွ်ာင္းရင္းလည္း ပြားႏိုင္တာမ်ိဳးပါ။

တရားေတာ္ကို ေန႔ေန႔ ညည ႏွလုံးသြင္းသည္။ ပြားသည္၊ ရွဳသည္။ အလုပ္တိုင္း၏ သဘာဝအတိုင္း အစတြင္ ခက္သလိုလို ရွိေသာ္လည္း တစတစ လြယ္လာသည္။ အက်င့္ ရလာသည္ႏွင့္ အမွ် ပိုပိုလြယ္လာသည္။ တရားထူး ရတာ မရတာထက္ ဘဝအျမင္ ပိုသန္လာသည္။ တည္ၿငိမ္ ရင့္က်က္လာသည္။ ဘဝရရွိထားသျဖင့္ စားဝတ္ေနေရး အတြက္ လုပ္ကိုင္ ရုန္းကန္ေနရေသာ္ျငား ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန္မာနမ်ား နည္းလာသည္။ သည့္အတြက္ ဘဝသည္ အေတာ္ပင္ တည္ၿငိမ္လာသည္။ စိတ္ အညစ္အေၾကးမ်ား တစတစ ပါးလႊာ ကင္းစင္လာသျဖင့္ ေနေပ်ာ္သည့္ ဘဝဟုလည္း ဆိုႏိုင္ျပန္သည္။ ရွဳမွတ္မႈ၏ လက္ငင္းအက်ိဳးမ်ားပင္။ 

ခုဆို အသက္က ဆယ့္ကိုးႏွစ္ထဲ ေရာက္လာပါၿပီ။ အခြင့္အေရးကလည္း ေပၚလာျပန္ၿပီ။ သူတို႔ အာဠဝီျပည္သို႔ ျမတ္ဗုဒၶ ၾကြခ်ီလာေတာ့မည္ဟု သတင္းၾကားသိေနရသည္။ “ခမည္းေတာ္ဆိုလည္းဟုတ္၊ အရွင္သခင္ဆိုလည္း မွန္၊ ဆရာဆိုလည္း ေတာ္ျပန္သည့္ ဗုဒၶဘုရား ၾကြခ်ီလာမည္”ဟု ၾကားသျဖင့္ ႏွစ္သက္ ဝမ္းေျမာက္ေနသည္။ “ၿပီးခဲ့သည့္ သုံးႏွစ္ကလည္း ေရႊလို အဆင္း ဝါဝင္းေနသည့္ ဆရာျမတ္ကို ဖူးေမွ်ာ္ခဲ့ရသည္။ ခုလည္း ေရႊလိုအဆင္း ဝါဝင္းသည့္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို ဖူးခြင့္လည္းရ၊ သာယာ ခ်ိဳၿမိန္သည့္ တရားေတာ္ျမတ္ကိုလည္း နာၾကားရေတာ့မည္” ဟု ေတြးကာ ေပ်ာ္ေနသည္။

ရက္ကန္းခတ္ရာသို႔ သြားေနသည့္ ဖခင္က “သမီးေရ၊ ပုဆိုးအပ္ထားတာ ရွိတယ္ကြဲ႕။ အဲဒါ မၿပီးေသးဘူးကြယ္။ တထြာေလာက္ လိုေနေသးတယ္။ ဒီေန႔ အၿပီးသတ္ၾကရမယ္။ ရက္ေဖါက္ ျမန္ျမန္ေလး ေဖါက္ၿပီး ယူလာေနာ္” ဟု မွာသြားခဲ့သည္။ ဒီေတာ့ “တရားပဲ နာရမလား၊ ရက္ေဖါက္ရက္ၿပီး ေဖေဖဆီ ယူသြားရမလား”ဟု သူ စဥ္းစားရပါၿပီ။ “ရက္ေဖါက္ ယူမလာရင္ ေဖေဖက ထုႏိုင္ ေထာင္းႏိုင္သျဖင့္ ရက္ေဖါက္ရက္၊ သြားပို႔ၿပီးမွပဲ တရားနာေတာ့မယ္ေလ”ဟု ေတြးၿပီး ထိုင္ အလုပ္လုပ္ေနခဲ့သည္။

အာဠဝီျပည္သားမ်ားသည္ ဘုရားရွင္ကို ဆြမ္းဆက္ကပ္ၿပီး တရားနာဖို႔ ေစာင့္ေနၾကသည္။ ဘုရားရွင္ကမူ တရား ေဟာေတာ္မမူေသး။ ဤအမ်ိဳးေကာင္း သမီးေလးအတြက္ ေဇတဝန္ ေက်ာင္းေတာ္မွ ယူဇနာ သုံဆယ္ ေဝးသည့္ ခရီးရွည္ႀကီးကို ၾကြေတာ္မူလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ သူလာခ်ိန္မွပဲ တရားစေဟာမည္ဟု ေစာင့္ဆိုင္းေတာ္မူေနသည္။ 

ကေလးမေလးကေတာ့ သူ႔အေတြးႏွင့္ သူ။ ရက္ေဖါက္ရက္ၿပီး ျခင္းေတာင္းေလးထဲထည့္ကာ သူ႔အေဖ အလုပ္ခြင္သို႔ သြားသည္။ ဘုရား တရားေဟာသည့္ ေနရာေရာက္လွ်င္ ပရိသတ္ အစြန္တြင္ ရပ္ကာ ဘုရားရွင္ကို လွမ္းဖူးလိုက္သည္။ ဘုရားရွင္လည္း သူ႔ကို လွည့္ၾကည့္ေတာ္မူသည္။ သူကလည္း အရိပ္အကဲ သိသည္။ “ဘုရားရွင္ဟာ ပရိသတ္အလည္မွာ ထိုင္ေတာ္မူၿပီး ငါ့ကို လွည့္ၾကည့့္ေတာ္မူတာ လာေစခ်င္လို႔ပဲ”ဟု နားလည္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရက္ေဖါက္ေတာင္းေလး ခ်ၿပီး ပရိသတ္ အလယ္သုိ႔ ဝင္သြားသည္။ ရွိခိုးၿပီး ထိုင္စမွာပင္ ဘုရားရွင္က 

“ကေလးမေလး ဘယ္ကလာပါသလဲ”လို႔ ေမးေတာ္မူလိုက္သည္။

အကင္းပါးသူ ပီပီ ဘုရားရွင္၏ အာေဘာ္ကို သိသျဖင့္ “မသိပါ အရွင္ျမတ္ဘုရား” ဟု သူ ေျဖသည္။

“ဘယ္သြားမလို႔လဲ ကြဲ႕”

“မသိပါ အရွင္ျမတ္ဘုရား” လို႔ ေလွ်ာက္တင္လိုက္ျပန္သည္။

“မသိဘူးလားကြဲ႕” လို႔ ဆက္မိန္႔ေတာ့

“သိပါတယ္ ဘုရား”

“သိရဲ႕လားကြယ္”လုိ႔ ေမးလိုက္ျပန္ေတာ့

“မသိပါ ဘုရား” လို႔ ေလွ်ာက္ျပန္ပါသည္။

အေၾကာင္းမသိသည့္ ပရိသတ္အတြက္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ႏိုင္လွသည္။ “ပရိသတ္တို႔ … ၾကည့္ၾကစမ္းပါဗ်ာ။ ရက္ကန္းသည္မေလးဟာ သမၼာသမၺဳဒၶ ဘုရားရွင္ႏွင့္ စကားေျပာတာကို ေျပာခ်င္ရာ ေလွ်ာက္ေျပာေနတယ္။ တကယ္ဆို “ဘယ္ကလာပါသလဲ” လို႔ ေမးေတာ့ “ရက္ကန္းသည္ အိမ္က လာပါတယ္ ဘုရား” လုိ႔ ေျဖေလွ်ာက္ၿပီး “ဘယ္သြားမလို႔လဲကြဲ႕”လို႔ ေမးေတာ္မူတာကို “ရက္ကန္းရက္တဲ့ အေဆာင္ကို” လို႔ ျပန္ေလွ်ာက္ထားသင့္ေၾကာင္း ကဲ့ရဲ႕ ေျပာဆိုၾကသည္။

ဘုရားရွင္က ပရိသတ္ကို တိတ္တိတ္ေနဖို႔ မိန္႔ၾကားေတာ္မူလိုက္ၿပီး ကေလးမေလးကို “ဘယ္က လာပါသလဲ” လို႔ ေမးေတာ့ ဘာေၾကာင့္ “မသိပါဘုရား”လို႔ ေျဖတာလဲဟု ေမးေတာ္မူသည္။ “အရွင္ျမတ္ဘုရား တပည့္ေတာ္မ ရက္ကန္းသည္ အိမ္က လာတယ္ဆိုတာ အရွင္ျမတ္ သိေတာ္မူပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရွင္ဘုရားရဲ႕ ေမးခြန္းက ဘယ္ဘဝက လာၿပီး ဒီလူ႔ျပည္မွာ ေမြးတာလဲ”လို႔ ေမးလိုရင္းပါ။ တပည့္ေတာ္လဲ ဘယ္ဘဝက လာခဲ့တယ္ဆိုတာ မသိပါဘုရား။ ဒါေၾကာင့္ “မသိပါ ဘုရား”လို႔ ေလွ်ာက္ထားရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလိုပါပဲ။ ဒီဘဝက ဆုံးပါးသည့္ အခါ ဘယ္ဘုံ ဘယ္ဘဝ ေရာက္ရမည္ ဆိုသည္လည္း သူ မသိ။ အပါယ္ ေလးဘုံ၊ လူဘုံ၊ နတ္ဘုံ၊ ျဗဟၼာဘုံဟု လားရာ ဂတိမ်ား ရွိရာ ပုထုဇဥ္၏ ဂတိကား မၿမဲသျဖင့္ ဘယ္ေရာက္မည္ ဆိုသည္ကို မသိႏိုင္။ 

ေသရမွာ မသိဘူးလား ေမးလွ်င္ သိသည္။ ဘဝရလာလွ်င္ ေသရမည္ ဧကန္။ ေမြးဖြားျခင္းျဖင့္ စခဲ့သည့္ ဘဝသည္ ေသဆုံးျခင္းျဖင့္ နိဂုံးခ်ဳပ္ရမည္ဟု သိသျဖင့္ ဆင္ျခင္ပြားမ်ားလာသည္မွာ သုံးႏွစ္ေတာင္ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။

ဒီေတာ့ သိသလားဟု ေမးျပန္ေတာ့ မသိပါ။ မွန္ပါသည္။ တေန႔ ေသရမည္ကို သိေသာ္လည္း ဘယ္ႏွစ္၊ ဘယ္ေန႔၊ ဘယ္ရက္၊ ဘယ္အခ်ိန္ ေသရမည္ ဆိုသည္ကို မသိႏိုင္။ ဒါေၾကာင့္လည္း “သိရဲ႕လား”လုိ႔ ေမးေတာ္မူေတာ့ “မသိပါဘုရား” လို႔ ေလွ်ာက္ထားခဲ့တာပါ ဘုရားဟု ပရိသတ္အလည္တြင္ ရွင္းလင္း ေလွ်ာက္ထားလိုက္သည္။ အေျဖတစ္ခု ေလွ်ာက္ထားၿပီးတုိင္း ဘုရားရွင္က သာဓု ေခၚေတာ္မူသည္။ 

ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္က

“လူအေပါင္းသည္ အကန္းအတိ သဖြယ္ ျဖစ္ပါေပ၏။ အနည္းငယ္ေသာ လူသည္သာလွ်င္ အနိစၥစသည္ျဖင့္ ရွဳမွတ္ ဆင္ျခင္ ပြားမ်ား၏။

ငွက္ အနည္းငယ္သာလွ်င္ မုဆိုးလက္နက္ ပိုက္ကြန္ခ်က္မွ လြတ္သကဲ့သို႔ အနည္းငယ္ေသာ သတၱဝါသည္သာ ေသမင္းလက္နက္ ပိုက္ကြန္ခ်က္မွ လြတ္ကာ နတ္ရြာ သုဂတိ နိဗၺာန္ထိေအာင္ ေရာက္ႏိုင္ၾကေပ၏”ဟု ဆက္ေဟာေတာ္မူသည္။ 

ကေလးမေလးလည္း ေလးေလးနက္နက္ နာရင္း (ႏွလုံးသြင္း ရွဳမွတ္ရင္း) တရားေတာ္ အဆုံးမွာ ေသာတာပန္ တည္သြားသည္။ 

တရားပြဲၿပီးလွ်င္ ျခင္းေတာင္းေလး ယူၿပီး ရက္ကန္းခတ္ရာသို႔ ဆက္သြားခဲ့သည္္။ သူ႔ေဖေဖက ရက္ကန္းစင္ေပၚတြင္ ထိုင္လ်က္ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။ အမွတ္တမဲ့ ျခင္းေတာင္းကို ညြတ္လိုက္စဥ္ ရက္ကန္းစင္ အစြန္း ဝင္တိုက္မိၿပီး လဲသြားသည္။ ဖခင္ျဖစ္သူ လန္႔ႏိုးၿပီး ကိုင္ထားသည့္ ရက္ကန္းစင္အစြန္းကို ဆြဲမိသည္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ရက္ကန္းစင္ အစြန္းက လာၿပီး ကေလးမေလး၏ ရင္ကို ရိုက္မိသည္။ ကေလးမေလး ပြဲျခင္းၿပီး ဆုံးသြားရရွာသည္။ သို႔ေသာ္ ေသာတာပန္ အရိယာမေလး ျဖစ္ထားသျဖင့္ တုသိတာ နတ္ျပည္သို႔ ေရာက္သြားသည္။ 

ဖခင္ျဖစ္သူလည္း ေသာကျမား နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္း အစူးခံရၿပီး ေမ့ေမ့မူးမူးႏွင့္ ဘုရားရွင္ထံ ေျပးသည္။ ေသာကျမားကို ႏႈတ္ပယ္ေပးၿပီးသည့္ အခ်ိန္တြင္ သူက ရဟန္းဝတ္ခြင့္ေတာင္းၿပီး က်င့္ႀကံပြားမ်ား အားထုတ္ရာ မၾကာမီ အရဟတၱဖိုလ္ေပါက္ ေရာက္ရွိခဲ့ေလသည္။ သမီး ရက္ကန္းသည္မေလးလည္း အေၾကြမေစာခဲ့ေသာ္ …

ရည္ညႊန္း။ ဓမၼပဒ ႒၊ ၂။ ၁၁၁ - ၁၁၂

ပုံကို ေအာက္ပါ ဆိုက္မွ ယူပါသည္။

http://en.wikipedia.org/wiki/File:Hjerl_Hede,_krosno_tkackie,_ubt.jpeg 

ဘုန္းဉာဏ္

လူ႔ဘဝကို ေစာေၾကာၾကည့္သည့္ ဂႏၳဝင္ ေမးခြန္းမ်ား

ဂရိဒႆန သမိုင္းတြင္ ဆိုကေရးတီး (၄၆၉ - ၃၉၉ ဘီစီ)က “စီစစ္မႈ မရွိေသာ ဘဝသည္ အခ်ည္းႏွီးေသာ အသက္ရွင္ျခင္းပင္” (The unexamined life is not worth living) ဟု ဆိုကာ ဘဝကို စီစစ္သင့္ေၾကာင္း အႀကံျပဳ ေဟာေျပာခဲ့သည္။ ထို႔ျပင္ သူက “မိမိကိုယ္ကို သိေအာင္ လုပ္ပါ” (Know thyself ) ဟုလည္း တိုက္တြန္းခဲ့ျပန္သည္။ 

သို႔ေသာ္ အရစၥတိုတယ္လ္မွ စကာ ၁၉ ရာစု ကုန္လြန္ခါနီး အခ်ိန္ အထိ ေပၚထြန္းခဲ့ေသာ ဒႆနဆရာ အားလုံးလိုလိုသည္ လူ႔အေၾကာင္း ေတြးေတာ စဥ္းစားျခင္းမွ ေသြဖည္ကာ စၾကာဝဠာ အေၾကာင္း၊ သဘာဝ နိယာမ အေၾကာင္းကိုသာ အဓိကထား ေလ့လာခဲ့ၾကသည္။ ဆင္ျခင္ခဲ့ၾကသည္။ ေတြးေတာခဲ့ၾကသည္။ ဆိုဖီမ်ားႏွင့္ ဆိုကေရးတီးစ္တို႔ မတိုင္မီ ေခတ္က ဒႆန ဆရာႀကီးတို႔၏ လမ္းစဥ္သို႔ ျပန္ေရာက္သြားသည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ ဘဝကို ေတြးေခၚရာတြင္ ဆိုဖီ ဆရာၾကီးမ်ားမွာ အတၱကို ေရွ႕တန္းတင္ ေတြးေခၚၾကသျဖင့္ ဆိုကေရးတီးႏွင့္ အေတြးအေခၚ မတူၾကေစကာမူ ဘဝကို အဓိကထား ေတြးၾကသည့္ အခ်က္ေတာ့ျဖင့္ တူပါသည္။

သို႔ေသာ္ (၂၀) ရာစု အလယ္ပိုင္းေလာက္တြင္ေတာ့ လူ႔ဘဝ အေၾကာင္း ေတြးေခၚသူေတြ မ်ားလာျပန္သည္။  သူတို႔၏ လူ႔ဘဝႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ေျပာဆိုသံေတြက ပိုလို႔ ပိုလို႔ ညံလာသည္။ ၄င္းတို႔ကို “ျဖစ္တည္မႈ ပဓာန ဝါဒီ ေတြးေခၚရွင္” မ်ားဟု ေခၚဆိုၾကသည္။ ထို ဘဝျဖစ္တည္မႈ ပဓာန ဝါဒီမ်ားတြင္လည္း ႏွစ္အုပ္စု ျဖစ္ေနျပန္သည္။ တအုပ္စုက ထာဝရဘုရား (ေဂါ့ဒ္) ရွိသည္ကို လက္ခံသည့္ အုပ္စု ျဖစ္ၿပီး ေနာက္တအုပ္စုကေတာ့ ထာဝရဘုရား (ေဂါ့ဒ္) ရွိသည္ကို လက္မခံသည့္ အုပ္စု ျဖစ္သည္။ ဘုရားရွိ ျဖစ္တည္မႈ ပဓာနဝါဒီ အုပ္စုႏွင့္ ဘုရားမဲ့ ျဖစ္တည္မႈ ပဓာနဝါဒီ အုပ္စုဟု ဆိုရမည္။ မည္သည့္ အုပ္စုဝင္ ျဖစ္ေစ၊ ဤ အေတြးအေခၚ ပညာရွင္မ်ားသည္ လူ႔ဘဝ ျဖစ္တည္မႈကို အဓိကအားျဖင့္ ေတြးေခၚၾကသည္။ ေဆြးေႏြးၾကသည္။ တင္ျပၾကသည္။

တကယ္ေတာ့ လူ႔ဘဝႏွင့္ ပတ္သက္သည္တို႔ကို သမိုင္း တေလွ်ာက္ (ႀကိဳၾကား ႀကိဳၾကား) ေတြးေခၚလာခဲ့ၾကသည္ကေတာ့ အမွန္ပင္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း လူ႔ဘဝႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ဂႏၳဝင္ ေမးခြန္းမ်ား တင္က်န္ေနခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပမည္။ ယင္း ဂႏၳဝင္ေျမာက္ ေမးခြန္း အခ်ိဳ႕မွာ ေအာက္ပါ အတိုင္း ျဖစ္သည္။

၁။ သတၱဝါသည္ ေသဆုံးၿပီးေနာက္ တည္ရွိပါေသးသေလာ။

၂။ သတၱဝါသည္ ေသဆုံးၿပီးေနာက္ မတည္ရွိေတာ့ပါသေလာ။

၃။ သတၱဝါသည္ ေသဆုံးၿပီးေနာက္ (တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္) တည္ရွိ၊ မတည္ရွိပါသေလာ။

၄။ သတၱဝါသည္ ေသဆုံးၿပီးေနာက္ (တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္) တည္ရွိသည္လည္း မဟုတ္၊ မတည္ရွိသည္လည္း မဟုတ္ပါသေလာ။ 

၄င္းအျပင္ ဘဝႏွင့္ ပတ္သက္၍ အျခားေသာ ေမးခြန္း ႏွစ္ခုကိုလည္း ေမးတတ္ၾကေသးသည္။ ယင္းတို႔မွာ

၁။ ဘယ္က လာခဲ့ပါသနည္း။

၂။ ဘယ္ကို သြားေနပါသနည္း။

ဘဝ တည္ရွိမႈႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ဤေမးခြန္းမ်ားကို ပိဋကတ္ေတာ္တြင္ ေတြ႔ႏိုင္သည္။ တကယ္ေတာ့ အထက္ပါ ေမးခြန္းမ်ားကို လူ႔သမိုင္း တေလွ်ာက္လုံး လုိလို စိတ္ဝင္စားစြာ ေမးလာခဲ့ၾကဟန္တူပါသည္။ ထို ေမးခြန္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ စတီဗင္ ေဟာ့ကင္းက သူ၏ “အခ်ိန္၏ သမိုင္း အက်ဥ္း” စာအုပ္တြင္ “ကြ်ႏု္ပ္တို႔ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဤ ကမၻာေလာကတြင္ ေရာက္ရွိေနၾကပါသနည္း” ဆိုသည့္ အခ်က္ႏွင့္ “ကြ်န္ႏ္ုပ္တို႔ ဘယ္က လာၾကပါသနည္း” ဆိုေသာ ေမးခြန္းမ်ားကို ယေန႔ သိခ်င္ေနၾကဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္း ေရးသားထားသည္။

ကမၻာ့ဘာသာႀကီး ေလးခု အနက္ အေစာဆုံး ေပါက္ေပါက္သည့္ ဘာသာ ျဖစ္သည့္ ဟိႏၵဴဘာသာကေတာ့  “ဘဝ တစ္ခုမွသည္ တစ္ခုသို႔ ကူးေျပာင္းေနသည့္ အတၱ သို႔မဟုတ္ ဝိဉာဉ္မွ စတင္ ေပၚထြက္လာသည့္ လွ်ိဳ႕ဝွက္ၿပီး ထူးျခားဆန္းျပားသည့္ ပရမာတမ (Paramatma)မွ စတင္သည္ဟု ဘဝကို ေျခရာခံလိုက္သည္။ ဘဝ၏ အစသည္ ျဗဟၼာ (Brahman) မွ လာသည္။ ၄င္း ဖန္ဆင္းေသာေၾကာင့္ ျဖစ္လာသည္ ဟု ဆိုသည္။ ခရစ္ယန္ဘာသာကလည္း ဘဝ၏ မူလအစသည္ အနႏၱ တန္ခိုးေတာ္ရွင္ ထာဝရဘုရား သခင္ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုဘာသာ အလိုအရ လူအပါအဝင္ အရာရာကို ထာဝရ ဘုရားက ဖန္ဆင္းထားျခင္း ျဖစ္၏။ အစၥလမ္ ဘာသာသည္လည္း အလႅာအရွင္ျမတ္ကပင္ လူ အပါအဝင္ အရာရာကို ဖန္ဆင္းသည္ဟု ဆိုသည္။ 

ထိုဘာသာႀကီး သုံခု အလိုအရ လူသည္ အနႏၱ တန္းခုိးေတာ္ရွင္က ဖန္ဆင္းလိုက္သည့္ အရာ တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ရကား လူ႔ဘဝ၏ အစသည္ ဖန္ဆင္းရွင္ ျဖစ္သည္။ (ဤ ဖန္ဆင္းရွင္ ဝါဒႏွင့္ ပတ္သက္၍ အေနာက္တိုင္းတြင္ အေတာ္ ေဝဖန္လာၾကသည့္ အေၾကာင္းကို ေနာင္ အလွ်ဥ္းသင့္လွ်င္ ေရးပါမည္။) လူသည္ အျပဌာန္းခံ သတၱဝါ တစ္မ်ိဳး ျဖစ္သည္ဟု ဆုိရပါမည္။

ဗုဒၶႏွင့္ ေခတ္ၿပိဳင္ သို႔မဟုတ္ မေရွး မေႏွာင္း ေပၚေပါက္ခဲ့သည့္ ဘာသာေရး ဆရာႀကီးမ်ားကလည္း အမ်ိဳးအမ်ိဳး အဖုံဖုံ ဆိုၾကျပန္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က “ဘဝ၏ မူလအစမွာ ကံၾကမၼာတရား ျဖစ္သည္။ ကံၾကမၼာတရားေၾကာင့္ ဘဝျဖစ္လာသည္”ဟု ဆိုသည္။ တခ်ိဳ႕ေသာ ဘာသာေရး ဆရာႀကီးမ်ားကေတာ့ အေၾကာင္းမရွိပဲ (သူ႔အလိုလို) ဘဝ ျဖစ္ေပၚလာသည္ဟု ဆိုျပန္သည္။ အခ်ိဳ႕ဆရာႀကီးမ်ားကမူ အနႏၱ တန္ခိုးေတာ္ရွင္ (မဟာ ျဗဟၼာ)၏ ဖန္ဆင္းမွဳေၾကာင့္ လူျဖစ္လာရသည္ဟု မိန္႔ၾကျပန္သည္။ ဤ အယူအဆမ်ားကို ဒီကနိကာယ္၊ ျဗဟၼဇာလသုတ္ေတာ္တြင္ ေတြ႔ႏိုင္သည္။

ကမၻာ့ဘာသာႀကီး ေလးခုအနက္ ဒုတိယေျမာက္ ေပၚေပါက္လာသည့္ ဗုဒၶဘာသာက ဘဝ၏ အစကို မည္သို႔ ယူဆပါသနည္း၊ အထက္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ ေမးခြန္းမ်ား၏ အေျဖကား မည္သို႔ျဖစ္ပါသနည္း ဆိုသည့္ ေမးခြန္းမ်ားမွာ လြန္စြာ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ေကာင္းသည့္ ေမးခြန္းမ်ား ျဖစ္ပါသည္္။ 

ဆက္ပါဦးမည္။

ပုံကို http://www.daydaypaint.com/abstract-c-97.html မွ ယူပါသည္။

ဘုန္းဉာဏ္

ေအာင္ဆန္း သို႔မဟုတ္ အရုိင္း

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းႏွင့္ တကြ တိုင္းျပည္၏ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား က်ဆုံးသြားခဲ့သည္မွာ ယေန႔ဆိုလွ်င္ (၆၄) ႏွစ္ေျမာက္သို႔ တိုင္ခဲ့ပါၿပီ။ ရိုလည္း ရိုးသား၊ ေျဖာင့္မတ္မႈလည္း အျပည့္၊ သတၱိေရာ ဗ်တၱိပါ ႀကီးမားသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာမွ တစ္ခါတရံသာ ရတတ္ၾကသည္။ ရခဲ့လွသည့္ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကို မေမ့အပ္ သည္သာမက တန္ဖိုးလည္း ထားအပ္ပါ၏။ ျမတ္လည္း ျမတ္ႏိုးအပ္ပါ၏။ တန္ဖိုးထား ျမတ္ႏိုးအပ္သည့္ အားေလွ်ာ္စြာ အတုလည္း ယူအပ္ပါ၏။ 

တန္ဖိုးထား ျမတ္ႏိုးပါေသာ္လည္း မိမိအေနျဖင့္ သူႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ စာ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ Thursday, April 01, 2010  ေန႔က ဤ ဘေလာဂ္တြင္ တင္ခဲ့သည့္ ဆရာႀကီး ဒဂုန္ တာရာ၏ “ ေအာင္ဆန္း သို႔မဟုတ္ အရိုင္း” ကို ခဏ ျပန္ဆြဲတင္ထားပါသည္။ စၿပီး ပို႔စ္ တင္စဉ္က ေရးခဲ့သည့္ စာေရးသူ၏ အမွာစကားေလးကိုလည္း မျပဳမျပင္ တပါးတည္းပင္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။

ဘုန္းဉာဏ္

(၁၉၊ ဇူလိုင္၊ ၂၀၁၁)

ဒဂုန္တာရာ၏ "ေအာင္ဆန္း သို႔မဟုတ္ အရုိင္း" ေဆာင္းပါးႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က "တာရာက ငါ့ကို အရိုင္းတဲ့ကြာ" လို႔ ၿငီးျငဴးရွာေၾကာင္း စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲတြင္ ဖတ္ဖူးသည္။ ဖတ္ဖူးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ႏွင့္ စာေရးသူကို မွတ္မိေနသလို ရွိေနေပမဲ့ ေသခ်ာေအာင္ ျပန္ၾကည့္ဖို႔ စာအုပ္မရွိလို႔ ဒီမွာေတာ့ မညႊန္းလိုက္ေတာ့ပါဘူး။ ထားပါေတာ့။ လူလားေျမာက္ ကတည္းက ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အခ်ိန္ျပည့္ စဥ္းစားေနခဲ့ၿပီး အလုပ္ေတြလုပ္ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ မႈန္ျပျပ အတိတ္ တစ္ခ်ိန္ကသာဆို ဒ႑ာရီလား တကယ္လားလို႔ ဒုတ္ကိုင္ၿပီး အျငင္းပြား ၾကရေအာင္ကို စိတ္ဓာတ္ေရာ လုပ္ရပ္ပါ ေတာ္ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ အဲဒီဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ အေၾကာင္းဆိုေတာ့ ဖတ္ခ်င္ ေနခဲ့တာပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ၿငီးျငဴသံလိုလို ဘာလိုလို စကားသံေလးကို အကဲခတ္ၾကည့္ရင္ ဆရာ တာရာရဲ႕ ေဆာင္းပါးဟာ မရွိတာေတြကို အရွိ၊ မေကာင္းတာေတြကို အေကာင္း ဖန္တီးထားတဲ့ ေခတ္သစ္ ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႕မဟုတ္္တာ ေသခ်ာတယ္လို႔ေတာ့ အကဲခတ္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ဖတ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ ဆႏၵဟာ မေပ်ာက္ မပ်က္ တည္ရွိေနခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ မၾကံဳေတာ့မဖတ္ခဲ့ရပါဘူး။ 

အခုေတာ့ ၾကဳံလာပါၿပီ။ စကၤာပူကို အလည္လာတုန္း သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ေနရာေလးမွာ ဂ်ာနယ္ေလး တစ္ေစာင္ ကို ေတြ႕လို႔ လွန္ေလွာၾကည့္မိေတာ့ အမွတ္မထင္ ဒီေဆာင္းပါးကို ေတြ႔လိုက္ရတာပါ။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေကာက္ ဖတ္ လုိက္မိေတာ့ အရမ္းကို သေဘာက်သြားပါတယ္။ သေဘာက်ရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းကေတာ့ အရွိကို အရွိအတိုင္း ေရးထားလို႔ပါလို႔ပဲ တိုတိုေျပာပါရေစ။ ကိုယ္ဖတ္ရရုံနဲ႔ မၿပီးေသးပါဘူး။ ကိုယ္လိုပဲ ဖတ္ခ်င္ေပမဲ့ မေတြ႔လို႔ မဖတ္ရေသးသူေတြကို ဖတ္ႏိုင္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ေလးေပၚ တင္ဦးမွပဲလို႔ အေတြးေပါက္တာႏွင့္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေကာက္ကာငင္ကာ ကူးထားလုိက္ပါတယ္။  

ဒီေဆာင္းပါးဟာ ဘယ္မဂၢဇင္းမွာ ဘယ္လ ဘယ္ႏွစ္က ပါတယ္ စတဲ့ မူလ ပုံႏွိပ္မွတ္တမ္း အျပည့္အစုံ ေဖာ္ျပေပးခ်င္ေပမဲ့ အခုေတာ့ မေပးႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဒါကိုေတာ့ နားလည္ေပးပါလို႔ ေမတၱာရပ္ခံပါရေစ။ ေနာင္မွာ အေၾကာင္းသင့္ရင္ေတာ့ ထပ္ျဖည့္ေပးပါ့မယ္။ အခု ဒီမွာတင္ထားဖို႔ ကူးယူခဲ့တဲ့ စာေစာင္ကိုေတာ့ ေဆာင္းပါးအဆုံးမွာ ရည္ညႊန္းအျဖစ္ ျပည့္ျပည့္စုံစုံ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ 

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ဆရာ ေအာင္သင္း စကားငွါးေျပာရရင္ မစားပဲနဲ႔ စြန္႕သြားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးပါ။ တိုင္းျပည္အတြက္ ေနာက္ဆုံးမိနစ္အထိ အလုပ္လုပ္သြားခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးပါ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ တစ္ျပည္လုံးနီးပါးက ၾကည္ညုို ေလးစားၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔မွာလဲ လူမႈေရး ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ ေလးေတြရွိပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အဲဒီခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္မ်ားကိုလည္း ေဆာင္းပါးရွင္က ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ေဖာ္ျပထား လိုက္တာမွ ဖတ္ရင္းေတာင္ ဆရားၾကီး တာရာ ေျပာရက္လိုက္တာကြာ လို႔ပင္ ေျပာမိေသးပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကို ဖတ္ျပမိေတာ့ "ဟာ သူေရးတာကလဲ တယ္ၾကမ္းပါလား" ဟု ဆိုျပန္ပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီး တစ္ဦးကေတာ့ ဒီေလာက္ အခ်ိဳးအစားက်တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မ်က္ႏွာကိုမ်ား စာေရးဆရာက ရုပ္ဆိုးတယ္လို႔ ေျပာသလားလို႕ ေမးခြန္းထုပ္ျပန္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ စာမူရွင္ ဆရာၾကီး တာရာ ေရးထားသလို " . . . စိတ္ကူးယဉ္ယဉ္ျဖင့္သာ ေအာင္ဆန္းကို ရုပ္ေျဖာင့္ ေစခ်င္၊ စကားေျပာ ေကာင္းေစခ်င္ေန၏။ ထို႔ေၾကာင့္ စိတ္ထဲက မေက်နပ္" ဆိုသကဲ့သို႔ပင္ ကိုယ္တန္ဖိုးထား ေလးစားသည့္ အမ်ိဳးသား ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ျဖစ္ရကား အရာရာ ေကာင္းမြန္ ျပည့္ဝေစလိုသည့္ ဆႏၵမ်ားမွ ေပါက္ဖြားလာတဲ့ စကားမ်ား ျဖစ္တာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒီလို ျဖစ္ေနၾကတာကိုက လူပင္ေသေသာ္လည္း သူ႕ဂုဏ္သိကၡာမ်ားကား မေသသည့္ သက္ေသတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းကလဲ လူထုႏွင့္ တစ္သားတည္း ေနခဲ့တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ 'တစ္ခုေတာ့ ထင္သည္။ သူသည္ လူထုထဲမွသူတစ္ဦး ျဖစ္၍ လူထုႏွင့္ ဆက္စပ္ေန၍ လူထုေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာသည္။ ျဖစ္လိမ့္မည္' ဆိုတဲ့ ဆရာတာရာရဲ႕ေဆာင္းပါးပါ ေကာက္ခ်က္အတုိင္းပါပဲ။ လူထုရဲ႕ ဘဝ၊ လူထုရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ကို ၾကည့္ရွဳ ျဖည့္ဆည္းေပးတဲ့ သူကို လူအမ်ား ေလးစား ခ်စ္ခင္ၾကသလုိ တစ္ဦးတစ္ေယာက္၊ တစ္ဖြဲ႔ တစ္စုအတြက္သာ လုပ္ေဆာင္သူမ်ားဟာလဲ အမ်ားရဲ႕ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္း ခံရမည္ မဟုတ္သည္မွာ တကယ့္ အမွန္တရားပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုလူအတြက္ေတာ့ ကမၻာေက်ာ္ ေဟာေျပာသမားေကာင္းေတြႏွင့္ အာေပါက္ေအာင္ သူေကာင္းေၾကာင္း ေျပာခိုင္းေပမဲ့ လူထုရဲ႕ လက္ေတြ႔ဘဝႏွင့္ တစ္ထပ္တည္း မက်တာေၾကာင့္ "အေျပာက ဝတိန္ဘုံ၊ မေနာက ကလိန္ၿခံဳ" လို႔ သတ္မွတ္ခံရမွာပါ။ ညံ့ဖ်င္းလွတဲ့ သူ႔စိတ္ဓာတ္ကို သိေနၾကလို႔ ဘယ္သူကမွ ယုံၾကည္လာ၊ ေမတၱာ သက္ဝင္လာမွာ မဟုတ္တာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္မို႕ ဆရာ တာရာရဲ႕ ဒီေကာက္ခ်က္ဟာ ဒီမွာ ပို႔စ္ တင္ထား ျခင္းျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းတစ္ရပ္ပါပဲလို႔ ဆိုပါရေစ။

ဘာပဲဆိုေစ၊ "စာေပသည္ ေခတ္၏ ေၾကးမုံျပင္" ဆိုတဲ့ အတိုင္းပါပဲ၊ အဲဒီေခတ္က အေၾကာင္းအရာ၊ လြတ္လပ္စြာ ေရးသားၾကပုံ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ စိတ္ေနစိတ္ထား တစ္စိတ္ တစ္ေဒသ၊ အထူးသျဖင့္ အမွားကို ဝန္ခံရဲ ျပင္ရဲသည့္ စိတၱသတၱိ စသည္ စသည္တို႔ကို ဒီေဆာင္းပါးမွာ ေတြ႕ရလို႔ မိမိတို႔ ေခတ္လူငယ္ေတြ အတြက္ ဖတ္ရက်ိဳး နပ္တဲ့ စာတစ္ပုဒ္ပါပဲ။ 

"ငါတို႔ ျမန္မာျပည္ဝယ္ မိဘတိုင္းကရယ္ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းလို သူရဲေကာင္းေတြ ေမြးၾကရမယ္" ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို ေက်ာင္းသား ေပါက္စ ဘဝက မၾကာခဏ (မိမိတို႔ေက်ာင္းေလးမွာ) ဆိုခဲ့ၾကရသလို ၾကီးလာေတာ့လဲ မၾကာခဏ ၾကားေနခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီ သီခ်င္းထဲမွာ ပါတဲ့ ျမန္မာျပည္သားေတြရဲ႕ ဆႏၵဟာ ခုထိေတာ့ ဘဝႏွင့္  တစ္ထပ္တည္း မျဖစ္ေသးပါဘူး။ သူမ်ားတိုင္းျပည္ကို အမွီလိုက္ႏိုင္ဖို႔ လူေတာ္ လူျမတ္ေတြ၊ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းေတြ အမ်ားၾကီး လိုအပ္လွတဲ့ အမိ ျမန္မာျပည္ အတြက္ မိဘတိုင္းက မေမြးေပးႏိုင္ေပမဲ့ ေမြးေပးႏိုင္တဲ့ မိဘမ်ား ေပၚေပါက္လာပါေစလို႔ ရင္မွေပါက္ဖြား ဆႏၵစကားကို ေလးေလးနက္နက္ ဆိုလိုက္ရပါတယ္။

အားလုံး ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။ !!!

ဘုန္းဉာဏ္

 Sembawang, Singapore

 ၂၆၊ ၀၃၊ ၂၀၁၀

ေအာင္ဆန္း သို႔မဟုတ္ အရိုင္း

ဒဂုန္တာရာ

(၁)

သူ၏ ေအာက္မွ လူထုၾကီးသည္ စည္းကမ္းေသဝတ္ျခင္း အတန္ငယ္ ကင္းမဲ့စြာ နားေထာင္လွ်က္ ရွိသည္။ လူထုၾကီးသည္ စူးစုိက္ျခင္း မရွိ။ တခ်ိဳ႕က ၿပံဳးရယ္၍ ေန၏။ အေနာက္နားရွိ လူထု အစိတ္အပိုင္း တခုကားအခ်င္းခ်င္း ေခါင္းျခင္းကပ္ကာ တီးတိုးေျပာေနၾက၏။ သို႔ေသာ္ ပ်က္ရယ္ျပဳျခင္းကား မရွိ။ ေလးစားျခင္းသည္ အားလုံး၌ တညီတညြတ္တည္း ရွိ၏။ 

 အစိမ္းေရာင္ ကတၱိပါကားၾကီးသည္ သူ႔ကို ေနာက္က ခံ၍ ထား၏။ ကားလိပ္ၾကီးမွာ ဘာရုပ္ပုံ ေတာ ေတာင္မွ ျခယ္လွယ္ထားျခင္း မရွိ။ ပကတိ ပိန္းေျပာင္ေျပာင္ ျဖစ္၏။ ကတၱိပါကားသည္ အျခား ဘာ အဓိပၸါယ္ကိုမွ ထူးထူး ေထြေထြ မေဖာ္ျပ။ သို႔ေသာ္ မႈိင္းညိဳ႕ျခင္း တခုကိုသာ ရဲဝ့ံစြာ ေဆာင္၍ေန၏။  

သူသည္ စိမ္းညိဳ႕ေသာ ကားၾကီးေရွ႕ စင္ျမင့္ ဇာတ္ခုံေပၚ၌ ရပ္ကာ စကားေျပာ၍ ေနသည္။ သူသည္ ဗမာ ပထဝီေျမၾကီးမွ ဗမာဝါဂြမ္းျဖင့္ ယက္လုပ္သည့္ ပင္နီ ဖ်ဥ္က်မ္းၾကီးကို ဝတ္ထား၏။ လုံျခည္မွာ နီရဲေသာ ပိုးလုံျခည္ ျဖစ္၏။ ေခါင္းမွာ ပြေယာင္းေယာင္းႏွင့္ မေသသပ္။ မ်က္ႏွာ အသြင္အျပင္မွာ အပူပိုင္းေဒသ အီေကြတာေပၚရွိ ကြ်န္းစုမ်ားတြင္ ေနထုိင္ေသာ မြန္ဂိုလီယံ အႏြယ္ လူရိုင္းမ်က္ႏွာႏွင့္ တူ၏။ သို႔မဟုတ္ ေတာင္ေပၚ ခ်င္းတစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာႏွင့္လည္း တူ၏။  

တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား လူလတ္တန္းစား၏ လကၡဏာျဖစ္ေသာ ထည္ဝါျခင္း၊ ယဉ္ေက်း သိမ္ေမြ႕ ျခင္းတို႔သည္ သူ႔တြင္ လုံးဝ မခုိေအာင္း၊ လမ္းေပၚတြင္ ေနရာတကာ ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ေသာ သာမန္ဆင္းရဲသား တဦးႏွင့္သာ တူ၏။ လူထုထဲမွ လူတဦး၏ အသြင္အျပင္မ်ိဳးသာ ျဖစ္၏။ 

သူသည္ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ေဘးသို႕ကား၍ လႈပ္ကာ လႈပ္ကာ စကားေျပာ၏။ သူ၏ စကားလုံးမ်ား ကား ေျပျပစ္ျခင္းမရွိ။ ေခ်ာေမြ႔ျခင္း မရွိ။ သို႔ေသာ္ အတြင္း၌ကား အနက္ပါ၏။  

သင္ ပထမဦးဆုံး ေတြ႔ျမင္ေသာ ေအာင္ဆန္း၏ ပုံကို ေရးျပပါ ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သည္ပုံကို ေရးျပမည္ ျဖစ္ေပသည္။ 

ထိုအခါကား ၁၉၃၆ ခုႏွစ္၊ ပထမဆုံး က်င္းပအပ္ေသာ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား ညီလာခံၾကီးကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဂ်ဴဗလီေဟာ ခန္းမတြင္ ဆင္ယင္ေသာ အခါ ျဖစ္ေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ၾကားလ်က္ရွိရာ နယ္မွ ေက်ာင္းသား ကိုယ္စားလွယ္ အျဖစ္ ေက်ာင္းသား ညီလာခံသို႕ တက္ေရာက္စဉ္ ေအာင္ဆန္း စကားေျပာသည္ကို ေတြ႔ျမင္ရျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

၁၉၃၆ ခု၊ သပိတ္ေမွာက္ ကိစၥ ေတာက္ေလာင္ေတာ့မည့္ဆဲဆဲ၊ မီးခုိးမ်ား အူေနသည့္ အခုိက္ 'ေအာင္ဆန္း' အမည္ကို သတင္းစာမ်ားတြင္ ဖတ္ရေသာအခါ သူ႔ကို သိခ်င္ေသာစိတ္ ထက္သန္ခဲ့သည္။ ထိုအခါ ေအာင္ဆန္းမွာ တကၠသိုလ္ သမဂၢအသင္း၏ ေၾကြးေၾကာ္သံ ျဖစ္ေသာ အိုးေဝမဂၢဇင္း အယ္ဒီတာ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္မွာ စာေပဝါသနာပါသူ ျဖစ္ရာ ေအာင္ဆန္းကို အိုးေဝမဂၢဇင္း အယ္ဒီတာ အျဖစ္ စိတ္ဝင္ စား၏။ အားက်၏။ သူ႔အေၾကာင္းကို သိခ်င္၏။ ေတြ႔ဖူးခ်င္၏။

သို႔ေသာ္ ဂ်ဴဗလီေဟာ ေက်ာင္းသားမ်ား ညီလာခံတြင္ သူ၏ ရုပ္သြင္ႏွင့္ သူ စကားေျပာသည္ကို ေတြ႔ျမင္ ၾကားနာရေသာ အခါ အထင္ႏွင့္ အျမင္ ကြာေနသည္ကို ေတြ႕ရ၏။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ထားသည္မွာ ေကာလိပ္ ေက်ာင္းသား၊ ရုပ္ေျဖာင့္၊ ဂိုက္က်၊ စကားေျပာေကာင္း ဟု ျဖစ္၏။ အယ္ဒီတာလည္း ျဖစ္သျဖင့္ အေတာ္ အထင္ၾကီးထားေလ၏။

ေတြ႔ရေသာအခါ ရုပ္ကလည္း မေျဖာင့္၊ စကားေျပာကလည္း မေျပျပစ္။ သို႔ျဖစ္၍ စိတ္ထဲက မေက်နပ္။

ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ့မွာ အရြယ္ ႏုနယ္ေသး၍ စိတ္ကူးယဉ္ယဉ္ျဖင့္သာ ေအာင္ဆန္းကို ရုပ္ေျဖာင့္ ေစခ်င္၊ စကားေျပာ ေကာင္းေစခ်င္ေန၏။ ထို႔ေၾကာင့္ စိတ္ထဲက မေက်နပ္။

(၂)

ေနာက္တစ္ႏွစ္ခန္႔ ၾကာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္လည္း တကၠသိုလ္သို႔ ေရာက္၍ ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္ ေရာက္သည့္ ၁၉၃၇ - ၃၈ ခုႏွစ္က ကိုေအာင္ဆန္းသည္ တကၠသိုလ္ သမဂၢတြင္ ဒုတိယ ဥကၠ႒ ျဖစ္၏။ ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကိုေအာင္ဆန္းႏွင့္ အသိျဖစ္လာ၏။ အသိသာ ျဖစ္ရုံျဖစ္သည္။ မရင္းႏွီးခဲ့ ေပ။

သူႏွင့္ကား ရင္းႏွီး၍ မျဖစ္။ သူသည္ ရင္းႏွီ၍ရေသာ လူစားမ်ိဳး မဟုတ္၊ ႏိုင္ငံေရး အတူတူ တြဲဖက္လုပ္လွ်င္သာ သူႏွင့္ ရင္းႏွီးမည္ ျဖစ္၏။ တကၠသိုလ္တြင္ေနစဉ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သမဂၢႏိုင္ငံေရးကိုသာ တစ္ဖက္သတ္ မလိုက္။ စာေပ ကဗ်ာလည္း ေရးခ်င္၏။ ဂီတကိုလည္း လိုက္စား၏။ သည္လို အစုံလုပ္ခ်င္သျဖင့္ သူႏွင့္ မရင္းႏွီးႏိုင္ေပ။ သူကား ႏိုင္ငံေရးသမား သက္သက္ျဖစ္သည္။

ကိုေအာင္ဆန္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့ကို သခင္ ဗဟိန္းက အသိဖြဲ႔ေပး၏။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ႏိုင္ငံေရး သမား သက္သက္ မဟုတ္သျဖင့္ သူ၏ အသိထက္ လြန္ေျမာက္၍ ရင္းႏွီးေသာ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ မသြားခဲ့ေပ။

သခင္ ဘဟိန္းႏွင့္က သည္လိုမဟုတ္။ သခင္ဗဟိန္းသည္ ယဉ္ေက်းသိမ္ေမြ႕သူ ျဖစ္၏။ စာေပ၊ ကဗ်ာ၊ လကၤာကို ႏွစ္သက္၏။ ဂီတကို ခ်စ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ခဏႏွင့္ပင္ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ကာ သူကြန္ျမဴနစ္ ျဖစ္ေနသည့္ ဘဝအထိပင္ ရင္းႏွီး ခ်စ္ခင္ျခင္း မပ်က္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ႏိုင္ငံေရးသမားလည္း မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ ခ်စ္ခင္ ရင္းႏွီး၏။ ကိုေအာင္ဆန္းႏွင့္ကား သည္ကဲ့သို႔ မဟုတ္။ 

ကၽြန္ေတာ္ စာေရး ဝါသနာပါသည္ကို ကိုေအာင္ဆန္း သိ၏။ သို႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့ေသာ ဒဂုန္ မဂၢဇင္းမွ ရတု၊ ပိုက္စုံစေသာ ကဗ်ာမ်ား၊ ဝတၳဳတို ေဆာင္းပါး စသည့္ စာေပမ်ားကို သူ အကုန္ ဖတ္ဖူးလိမ့္မည္ မထင္။ ဂရုစိုက္၍ ဖတ္မည့္ လူမ်ိဳးလည္း မဟုတ္။ 

သို႔ေသာ္ တစ္ခါက သခင္ ဘဟိန္းႏွင့္ အတူ သမဂၢ အမႈေဆာင္ ေကာ္မတီခန္းတြင္ ပင္းယ မဂၢဇင္း၌ ပုံႏွိပ္ထားေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ ေဆာင္းပါး တခုကိုကား ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕ ဖတ္သည္ကို ေတြ႔ရဖူး၏။ ဖတ္ၿပီးလွ်င္ ေဝဖန္ခ်က္ ေပး၏။ ကိုေအာင္ဆန္းသည္လည္း အဂၤလိပ္ - ဗမာ ေဆာင္းပါးရွင္ တစ္ဦး ျဖစ္ေပသည္။ အဂၤလိပ္ ဘာသာျဖင့္ ေရးသားေသာ သူ၏ ေဆာင္းပါးကို ဂႏၳေလာက မဂၢဇင္းတြင္ ဖတ္ရဖူးသည္။ သူသည္ ဗုဒၶဘာသာ တရားေတာ္ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ေရး၏။ ေက်ာင္းသားမ်ား အဝတ္အစား ဝတ္ဆင္ေရး ျပႆနာကို သူသည္ ဂႏၳေလာကတြင္ ပန္းတေနာ္ ဦးသန္႔ႏွင့္ အျပန္အလွန္ ေရးသည္။ ဗမာ ႏိုင္ငံလုံး ဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသား သမဂၢ အသင္း၏ ေၾကြးေၾကာ္သံ 'မ်ိဳးညြန္႔' မဂၢဇင္းတြင္ပါေသာ သူ၏ ေလာက ဝိဟာရ အမည္ရွိ ေဆာင္းပါးတိုကေလးကိုသာ သေဘာက်ခဲ့၏။ ကမၻာေလာကၾကီးကို ကိုယ္ေတြ႕ ဗဟုသုတ အျမင္တို႔ကို ေပးေသာ စာသင္ေက်ာင္းႏွင့္ ဥပမာတင္၍ ေရးသားထားသည္။ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ဗမာစာအေရး ညံ့သူ မဟုတ္ေပ။ တိတိက်က် ေရးတတ္၏။ ပါဠိကို မွန္ကန္စြာ သုံး၏။ ဟာသဉာဏ္ ပါ၏။

ပုသိမ္ၿမိဳ႕တြင္ က်င္းပေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား ညီလာခံ၌ သူ၏ ဥကၠ႒ မိန္႔ခြန္းတြင္ ကင္းဘဲလ္ အစီရင္ခံစာကို 'ပညာေရး ပူရာဏ္က်မ္း' ၾကီး ေပတကား… ဟု ေျပာင္ေလွာင္ထားသည္မွာ သေရာ္ခ်က္ ပါေပေသည္။

ေက်ာင္းမွ ထြက္ၿပီး ဒို႔ဗမာ အစည္းအရုံးသို႔ ဝင္ေသာအခါ ငတ္ျပတ္လာ၍လား မေျပာတတ္၊ ဒဂုန္ မဂၢဇင္းတြင္ ေရးလုိေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာ၏။ ကၽြန္ေတာ္လည္း တိုက္ရွင္တို႔ႏွင့္ စီစဥ္၍ လစဥ္ ကိုေအာင္ဆန္း ေဆာင္းပါးမ်ား ပါေစသည္။

ဒဂုန္မဂၢဇင္းက ကိုေအာင္ဆန္းေရးေသာ ေဆာင္းပါးမ်ားအတြက္ ေငြခ်ီးျမွင့္၏။ သူေရးေသာ ေဆာင္းပါးကား ႏိုင္ငံေရး အမ်ိဳးမ်ိဳး ဟူေသာ ေဆာင္းပါးျဖစ္သည္။ ဂရိႏိုင္ငံေရးက အစခ်ီ၍ မ်က္ေမွာက္ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနထိေရး၏။ စာေျပာင္၍ ဖတ္၍ ေကာင္း၏။ 

သူလည္း ဒဂုန္တြင္ ၾကာၾကာမေရးရ။ မၾကာခင္ ဂ်ပန္ျပည္သို႔ ထြက္သြားသျဖင့္ သူ႔ေဆာင္းပါးလည္း ရပ္၍ သြား၏။ အစုိးရကလည္း ၿငိထား၍လား မေျပာတတ္။ ဒဂုန္ မဂၢဇင္းမွာ ထိုႏွစ္မွာပင္ ပိတ္ျခင္း ခံရ ရွာေလသည္။

သမဂၢ ဥကၠ႒ျဖစ္ေသာ ၁၉၃၈ - ၃၉ - ခုႏွစ္က သူသည္ ဘီအယ္တန္းတြင္ရွိ ပဲခူးေက်ာင္းေဆာင္ အလယ္ထပ္တြင္ ေနသည္။ သူ၏ အခန္းသည္ သပ္ရပ္ျခင္း ကင္းမဲ့၏။ အခန္းတြင္ စာအုပ္မ်ား ျပည့္ႏွက္၍ ေန၏။ စာအုပ္မ်ားသည္ စားပြဲေပၚ တခ်ိဳ႕ ဘီဒိုေပၚ တခ်ိဳ႕ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ တခ်ိဳ႕ ျပန္႔က်ဲကာ ရုန္းရင္း ဆန္ခတ္ျဖစ္၍ ွေနၾကသည္။ သူသည္ အင္မတန္ စာဖတ္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္၏။ 

သူသည္ ေဒါသၾကီးသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္၏။ သည္လို အမ်ားက ထင္၏။ ကၽြန္ေတာ့ အဖို႔ကား ေဒါသၾကီးသည္ မၾကီးသည္ကုိ မသိ။ သ႔ူတြင္ စိတ္လိုက္ မာန္ပါ စိတ္ေတြ ရွိသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္၏။ 

ႏွစ္ကိုကား အေသအခ်ာ မမွတ္မိေတာ့။ သပိတ္ေမွာက္ ႏွစ္လည္ အထိမ္းအမွတ္ ပြဲတစ္ခု တကၠသိုလ္ သမဂၢတြင္ က်င္းပ၏။ ပရိတ္သတ္ထဲက ထ၍ ေဝဖန္စကား ေျပာ၏။ ထိုသို႔ ေျပာၾကသည့္ အထဲတြင္ စစ္ကိုင္း ေက်ာင္းေဆာင္မွ ကုလား ေက်ာင္းသား တစ္ဦးက ဥကၠ႒ေဟာင္း မစၥတာ ရာရွစ္ကို ေဝဖန္ရာ အေတာ္ ထိခုိက္ေသာ အျပစ္ေတြကို ထုပ္ေဖာ္ ေျပာေလသည္။ အေျခခိုင္သည္၊မခိုင္သည္ကိုကား မမွတ္မိေတာ့ေပ။ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ မစၥတာ ရာရွစ္ အတြက္ ေဒါပြကာ ထိုကုလားကို ၾကိမ္းေမာင္း၍ ရဲရင္ ထြက္ေသာ စကားမ်ိဳးုု သုံး၏။ လက္သီးဆုပ္ကာ ကုလားအပါးသို႔ တိုး၍သြား၏။ ေဘးက ေက်ာင္းသားမ်ားက ဝိုင္း၍ ဆြဲထားရေလ၏။

ကုလား - ဗမာ အဓိကရုဏ္း အၿပီး ေဒါက္တာ ဘေမာ္၏ တကၠသိုလ္ ဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရး အဆိုၾကမ္းကို သမဂၢက ျငင္းပယ္လုိက္သည့္ ကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ ညိဳျမ အမွဴးရွိေသာ ေက်ာင္းသား တစ္စုက မေက်နပ္သျဖင့္ သမဂၢကို အယုံအၾကည္မရွိ အဆို တင္သြင္း၏။ ထို အစည္းအေဝး၌ ကို ေအာင္ဆန္းသည္ ညိဳျမကို ေဒါပြကာ ဥကၠ႒ ကုလားထိုင္မွ ေန၍ ညိဳျမ အတင္းကို ေျပာလိုက္ေလသည္။ 

သည္လို စိတ္လိုက္မာန္ပါ ေျပာၿပီးေနာက္ တစ္ပတ္ေလာက္ ၾကာေသာအခါ ထိုေန႔က ေအာင္ဆန္းက ညိဳျမအား ရႈံ႕ခ်ေသာ စကားမ်ားကို ရုပ္သိမ္းလိုက္ေၾကာင္း ေၾကာ္ျငာစာကို တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေဆာင္ အသီးသီးတြင္ ထြက္ေပၚ၍ လာေလသည္။ 

တကၠသိုလ္တြင္ ရွိစဥ္က ကုိေအာင္ဆန္းသည္ ၿပံဳးေသာ မ်က္ႏွာထားကို ထားခဲ၏။ 

သူ၏ မ်က္ႏွာထားသည္ သုန္မႈန္၏။ တစ္ခါေတြ႔ဘူးေသာ သူ႔ကို ေနာက္တစ္ခါ ေတြ႔လွ်င္ ႏႈတ္ဆက္ ခ်င္မွ ဆက္၏။ သူ႔ကို သိသူက ၿပံဳးျပေသာ္လည္း သူသည္ တုံ႔ျပန္၍ ၿပံဳးခ်င္မွ ၿပံဳး၏။ ဥကၠ႒ ျဖစ္သျဖင့္ သူ႔ကုိ ကား ေက်ာင္းသားတိုင္းက သိၾက၏။ သူကလည္း အစဥ္လိုလိုသာ ႏိုင္ငံေရးကို ေတြးေနဟန္ တူ၏။ ဗမာ ျပည္၏ လြတ္လပ္ေရး အတြက္ စိတ္ပူပုံ ရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္ သုန္မႈန္လ်က္ ရွိေနသည္။

သူ စကားေျပာလွ်င္လည္း ႏိုင္ငံေရး အေၾကာင္းကိုသာ ေျပာသည္။ သူ ေျပာေနစဥ္ ေဘးရွိလူမ်ားက နားေထာင္ေနရသည္။ ေဘးက လူမ်ား၏ စကားကို သူမၾကား။ သူ ေျပာခ်င္တာကိုသာ စြတ္၍ ေျပာေနတတ္သည္။

တစ္ခါက ရန္ကုန္ကို ဂ်ပန္တို႔ သိမ္းပိုက္စ အခ်ိန္၊ ဝိတိုရိယ ရိပ္သာရွိ အိမ္တစ္အိမ္တြင္ သခင္ျမႏွင့္ ရဲေဘာ္မ်ား ေနထိုင္လ်က္ ရွိၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္မွာလည္း ေတာက ေရာက္ခါစ ျဖစ္သည္။ ဧည့္ခန္းရွိ စႏၵယားတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ထိုင္ကာ တီးေန၏။ ေဘးမွ သခင္ စံေဝ ႏွင့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား အခ်ိဳ႕က ဝုိင္း၍ သီခ်င္းဆိုလ်က္ ရွိသည္။ ဘီအို္င္ေအ သမားမ်ားမွာ ဂီတ အင္မတန္ ငတ္ေန၍ သီခ်င္းသံကို ေတာင့္တေနသျဖင့္ အတင္းတီးခိုင္းၾက၏။ စႏၵယားမွာ အသံေတြ ပ်က္ေန၏။ 

 x x x ခ်စ္ခင္မွာလား၊ ၾကင္မွာလား ခင္ရယ္ x x x

ခ်စ္သဲႏြယ္ x x x

အဟုတ္ကို ခ်စ္ေတာ့မယ္ x x x

ခင္ရယ္ ၾကင္မယ္ x x x

ဝိုင္း၍ ဆိုေနၾကရာမွ သည္ေနရာသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ေဂါက္၊ ေဂါက္၊ ေဂါက္ ႏွင့္ တစ္ဖက္မွ ေလွ်ာက္လာကာ စႏၵယား အပါးတြင္ လက္ေထာက္ကာ ရပ္လ်က္ "ေဟ့ ရပ္ၾက၊ အခုလို အခါမ်ိဳးမွာ ရဲစိတ္၊ ရဲမာန္တက္ေစမယ့္ ရဲတင္းသံတို႔ကိုသာ ဆိုရမယ္ဗ်ာ့။ ဒီခ်စ္မယ္၊ ၾကင္မယ္ သီခ်င္းမ်ိဳးက  မဟန္ဘူး။ ရုပ္တရက္ ေၾကာင္၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ စႏၵယားကို ေခတၱရပ္လိုက္၏။
 

သူသည္ သူေျပာခ်င္တာ ေျပာၿပီး ထြက္သြားေလ၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဆက္လက္သီဆိုကာ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကသည္။ သူက ဒီလိုလူစားမ်ိဳး။ သမဂၢ ဥကၠ႒ ကိုလွေမာင္၏ လက္ထပ္ပြဲသည္ ဘီအိုင္ေအေခတ္၌ ေရႊေတာင္ၾကားတြင္ က်င္းပသည္။ သူ၏ လက္ထပ္ပြဲသည္ ဘီအိုင္ေအ သမားမ်ားတြင္ ပထမဦးဆုံး ျဖစ္၏။ လက္ထပ္ပြဲ ၿပီးေသာ အခါ ဧည့္ခန္းေဆာင္တြင္ မိတ္ေဆြမ်ား စုရုံးကာ ေနၾက၏။ စႏၵယားဆရာ တစ္ဦးက တီးကာ ေဖ်ာ္ေျဖလ်က္ ရွိသည္။ သည္အတြင္း ကိုေအာင္ဆန္းသည္ စႏၵယား ဆရာကိုရပ္ေစကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လူၾကားထဲမွာ အတင္းဆြဲေခၚ၍ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို တီးေစ၏။ သူသည္ စႏၵယားကို လက္ေထာက္ကာ မရ တရျဖင့္ လိုက္ဆို၏။ တီးေသာ သီခ်င္းမွာ "ကဉၥန" သီခ်င္းပင္ ျဖစ္၏။ ေတးဆုံးလွ်င္ လက္ခုပ္တီးကာ ေနာက္တစ္ပုဒ္ တီးခုိင္းျပန္၏။ 

တစ္ခါက ဂ်ပန္ေခတ္ ဝန္ၾကီးတစ္ဦး၏ ထမင္းစားပြဲတြင္ သူလာ၏။ ထမင္းစားပြဲ စမည္ျပဳေသာအခါ သူ႔ကို စစ္ေသနာပတိဟု အားလုံးက ေလးစားေသာအားျဖင့္ ထမင္းစားခန္းၾကီးထဲသို႔ အရင္ ဝင္ေစ၏။ ဧည့္သည္မ်ားက အဝတြင္ ရပ္၍ သူ႔ အဝင္ကို ေစာင့္လ်က္ေနၾကသည္။ သူသည္ စစ္ဝတ္စစ္စားႏွင့္ ဝင္လာကာ ရုတ္တရက္ စားပြဲထိပ္ ကုလားထိုင္တြင္ ဝင္ထိုင္လိုက္ၿပီး ဇတ္ကနဲ ဘယာေက်ာ္ တစ္လုံးကို ယူစားလိုက္သည္။ သူ ထမင္းစားေနစဥ္ ဧည့္သည္ ဝင္လာလို႔လည္း ဗမာ ဧည့္ဝတ္ထုံးစံ အရ "ထမင္း စားပါအုံးလား" ဟု ေခၚခ်င္မွ ေခၚသည္။ ဒါေတြေၾကာင့္ သူ႔ကို မိတ္ေဆြရင္းမ်ားက ေၾကာင္သည္ဟု အမွတ္ထားၾကေလ၏။

သူ႔တြင္ သိမ္ေမြ႔ျခင္း မရွိ။ အလွအပကို သူ မမက္ေမာ။ သူသည္ ၾကမ္းတမ္းသည္။ ရုိင္းသည္။ ဆက္ဆံေပါင္းသင္းေရးတြင္ ရွိေသာ ဧည့္ဝတ္ ထုံးစံ၊ ယဥ္ေက်းျခင္း စသည္တို႔ကို သူသည္ လုံးဝ ဂရုမစိုက္။ ဂီတ၊ ပန္းခ်ီ၊ သဘင္စေသာ အႏုပညာရပ္မ်ားကို မလိုက္စား။ သူ႔ကိုသူ အတင္းယဥ္ေက်းေအာင္ မလုပ္။ သူ၏ နဂုိအတိုင္း ခပ္ရိုင္းရိုင္း၊ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပင္ မျပဳမျပင္ပဲ ေန၏။ 

သူ႔တြင္ ႏိုင္ငံေရး ဝိဥာဥ္က ျပင္းထန္လွေခ်၏။ သူသည္ ႏိုင္ငံေရး တစ္ခုတည္းကိုသာ လုပ္ေသာ လူတစ္ဦး ျဖစ္၏။ သူသည္ ရုိင္း၏။ ၾကမ္း၏။ ေၾကာင္၏။ ကိစၥမရွိ။ သူသည္ ဧည့္ခန္းေဆာင္မွ ဂုဏ္သေရရွိ လူၾကီးလူေကာင္း မလုပ္။ တစ္ခုတည္းေသာ ယုံၾကည္ခ်က္ႏွင့္ တစ္ခုတည္းကိုသာ ျပဳလုပ္ေသာ ႏိုင္ငံေရး သတၱဝါ ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိစၥမရွိ။

၁၉၄၂ - ၄၃ ခုႏွစ္တြင္ သူႏွင့္ ေနာက္ဆုံးေတြ႔၏။ သူသည္ အႏုပညာ အေၾကာင္းကို ေျပာ၏။ အႏုပညာဆိုတာ ရွိတာပဲ။ လင္မယား ဘဝမွာလည္း အႏုပညာ မဲ့လွ်င္ လင္မယား ကြဲမွာေပါ့။ ဒီလိုပဲ ေတာ္လန္ေရးမွာလည္း အႏုပညာ ရွိတာပဲ။ အႏုပညာေျမာက္မွ ေတာ္လွန္ေရးဟာလည္း တကယ့္ ေတာ္လန္ေရး အစစ္ ျဖစ္မယ္။
 

ဆရာမ ေဒၚခင္ၾကည္ႏွင့္ ေစ့စပ္ၿပီးစ လက္မထပ္ခင္ ၃ - ၄ ရက္ အလိုက ကိုဗဟိန္းကို လာရွာရင္း ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သြားေတြ႔၏။ သူသည္ ဧည့္ခန္းရွိ အဖုံးပိတ္ထားေသာ စႏၵယားတြင္ လက္ေထာက္ကာ "ဒီမယ္ အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္ ဆိုတာ သိပ္စဥ္းစား ေတြေဝေနလို႔ မရဘူး။ တစ္ခါတည္း ဇြတ္လုပ္လိုက္ရတာ" ဟု မေမးပဲ သူ႔ဘာသာသူ ေျပာေန၏။ လက္ထပ္ၿပီးစက ကၽြန္ေတာ္ေရးလ်က္ ရွိေသာ လြတ္လပ္ေရး ၾကိဳးပမ္းမႈ စာအုပ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ အင္လ်ားကန္ေစာင္းရွိ သူ႔အိမ္သို႔ ေရာက္သြား၏။ ဧည့္ခန္းတြင္ ေခတၱ ေစာင့္ေနရ၏။ ထြက္လာေသာ အခါ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းတြင္ ရဲေနသည္ကို ေတြ႔၍ မျပဳံးမိေအာင္ ဟန္ေဆာင္ေနရ၏။ သည့္ေနာက္ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ မေတြ႔ေတာ့။ ေတြ႔ဆုံဖို႔္လည္း အေၾကာင္း မရွိ။ အေၾကာင္း မရွိဘဲ သူ႔ဆီ သြားလည္ကလည္း ေဖာ္ေဖာ္ေရႊေရႊ ေလာကြတ္ပ်ဴငွါ ေခၚမည့္ လူစားမ်ိဳးလည္း မဟုတ္။ 

တစ္ခါက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဘဝတြင္ ေမာ္ေတာ္ကားၾကီးထဲ၌ သူ၏ဇနီး၊ ကေလးမ်ားႏွင့္ တျပဳံၾကီးကို ျမင္လိုက္ ၏။ ေအာ္ သားႏွင့္ မယားႏွင့္မို႔ လူစိတ္ ေတာ္ေတာ္ ေပါက္လာၿပီး အရင္ကလို ေၾကာင္ေတာ့မည္ မဟုတ္။ အၾကမ္း၊ အရိုင္းမွ ယဥ္ေက်းလာေတာ့မည္ဟု ေအာက္ေမ့လိုက္၏။ မွန္၊ မမွန္ကေတာ့ မေျပာတတ္။

ဖဆပလ ဥကၠ႒ အမ်ိဳးသား ေခါင္းေဆာင္ ဦးေအာင္ဆန္းကိုကား ကၽြန္ေတာ္ မသိ။ သူ၏ ႏိုင္ငံေရးကို ေဝဖန္ျခင္း မဟုတ္။ သူ၏ အျဖစ္သာ ကၽြန္ေတာ္ သိသည့္အထိ ေျပာျပျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ တစ္ခုေတာ့ ထင္သည္။ သူသည္ လူထုထဲမွသူတစ္ဦး ျဖစ္၍ လူထုႏွင့္ ဆက္စပ္ေန၍ လူထုေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာသည္။ ျဖစ္လိမ့္မည္။

ရည္ညႊန္း။ ။ Australian Burmese Community Journal, No. 1, Vol (4), October, 2009, pp. 18 - 19/ 27/ 29 တြင္ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပထားသည့္ ဒဂုန္တာရာ၏ "ေအာင္ဆန္း သို႔မဟုတ္ အရိုင္း" ကို ကူးယူ၍ ျပန္လည္တင္ျပလိုက္ပါသည္။