တိုင္းျပည္ကို အႏၱရာယ္တြင္းထဲ တြန္းပို႔ေနသူ သို႔မဟုတ္ ေဝႏွင္းပြင့္သုန္

ဘေလာ့ဂ္ေလးမွာ စာမေရးျဖစ္ခဲ့တာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ရွိသြားၿပီ။ အစကေတာ့ ပုိ႔စ္ အေဟာင္းေလး ဘာေလး ျပန္တင္ေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဘာမွ်ကို မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္က လူသိတာ မဟုတ္ေပမဲ့ ခုရက္ပိုင္း စာျပန္ေရးဖုိ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တိုက္တြန္းေနခဲ့တယ္။ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ခု ေရးျဖစ္ျပန္ေတာ့လဲ ကိုယ္မေရးခ်င္တာႀကီးက စေရးရမယ္။ မေရးခ်င္ေပမဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္အေနႏွင့္ ေရးသင့္လို႔ ေရးလိုက္ရတာပါ။

တစ္ေန႔က ဗြီအိုေအ (ျမန္မာပိုင္း အစီအစဥ္)ရဲ႕ ဝက္ဆိုက္စာမ်က္ႏွာမွာ တင္ထားတဲ့ “ေျဖရွင္းရမယ့္ လူမ်ဳိးေရး၊ ဘာသာေရး ပဋိပကၡ” ဆိုတဲ့ ေျမးျမန္းခန္းကို ဖတ္မိတယ္။ “ျမန္မာ့ ဒီမုိကေရစီ ေရးရာ ေဆြးေႏြးခန္း” က႑မွာ တင္ျပသြားတဲ့ ေဆြးေႏြးခန္းပါ။ ဗြီအိုေအ ျမန္မာပိုင္း ဌာနမွဴး ဦးသန္းလြင္ထြန္းက လန္ဒန္ အေျခစိုက္ Burma Campaign UK မွ မေဝႏွင္းပြင့္သုန္ကို ေမးျမန္းထားတာကို တင္ျပထားတာပါ။

ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ မေဝႏွင္းရဲ႕ စကားအခ်ိဳ႕ဟာ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ လိုရာ ဆြဲေျပာထားတာ၊ misleading လိုမ်ိဳးစကားေတြ ေျပာထားတာေတြ ေတြ႔ရတယ္။ အစကေတာ့ ခပ္ေကာင္းေကာင္းပဲ။ သူစေျပာတာက -

 “က်မအေနနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ - အစၥလာမ္ဘာသာဝင္တဦးအေနနဲ႔ ေျပာရမယ္ ဆိုလို႔ရွိရင္ ဒီလိုမ်ဳိး အၾကမ္းဖက္မႈဆိုတဲ့အရာကုိ လံုးဝယံုၾကည္ခ်က္ မရွိဘူးရွင့္။”တဲ့။ မွ်မွ်တတ ျမင္ၿပီး ေျပာတာဆိုရင္ သိပ္ေကာင္းမည့္ စကားပါ။ ေမးျမန္းခန္း တစ္ခုလုံးကို ဖတ္ၾကည့္အၿပီးမွာေတာ့ သူမက ရခိုင္ေတြက ရိုဟင္ဂ်ာေတြ အေပၚ အၾကမ္းဖက္တယ္လို႔ ယူဆလို႔ ဒီစကားႏွင့္ အစပ်ိဳးတယ္လို႔ သေဘာေပါက္မိတယ္။ ဒီမွာ ေမးစရာရွိတာက 

၁။ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားေတြက ရိုဟင္ဂ်ာေတြ အေပၚ အၾကမ္းဖက္တယ္လို႔ ယူဆရင္ ရိုဟင္ဂ်ာေတြကေကာ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားေတြ အေပၚ အၾကမ္းမဖက္ဘူးလား။ ပုံႀကီးခ်ဲ႕ လိမ္လည္ တင္ျပထားတာေတြကို ေထာက္ၿပီး ဇြတ္ေတာ့ မျငင္းေစခ်င္ဘူး။ ဘာလို႔လဲဆို ရိုဟင္ဂ်ာေတြက တစ္ျခားမွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ ပုံေတြကို ျပင္ၿပီး ရခိုင္မွာ ျဖစ္ေနတာေတြလုိ႔ ကမၻာကို လိမ္ေနၾကလို႔ပါ။ အဲဒါေတြကို သိသိၾကီးႏွင့္ လုပ္ေနတယ္ဆိုရင္ ေဝႏွင္းလည္း ႀကံရာပါလို႔ ေျပာရပါေတာ့မယ္။

၂။ ကမၻာမွာ အၾကမ္းဖက္မႈေတြကို ၾကည့္လိုက္ရင္ အစၥလမ္ ဘာသာဝင္ေတြခ်ည္းပဲလိုလို ျဖစ္ေနတာကို မသိတာလားလို႔ ေမးခ်င္ပါတယ္။ အစၥလမ္ဘာသာဝင္တိုင္း အၾကမ္းမဖက္ေပမဲ့ အၾကမ္းဖက္သူတုိင္း လိုလိုကေတာ့ အစၥလမ္ဘာသာဝင္ေတြ ျဖစ္ေနတာကို ကမၻာ့ေနရာ အႏွံ႕အျပားမွာ ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါက မသိခ်င္ မျမင္ခ်င္ အဆုံးပါ။ ဒါကို မေဝႏွင္း ဘယ္လို ေျပာမလဲ။ ဥပမာ 9/ 11 အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးပါ။ အျပစ္မဲ့ မူဆလင္ဘာသာဝင္ေတြ အပါအဝင္ အျပစ္မဲ့ ေလယာဥ္ခရီးသည္ေတြ၊ အျပစ္မဲ့ အမႊာေမွ်ာ္စင္ေပၚက လူ (သုံးေထာင္ေက်ာ္)ဟာ အစၥလမ္ အၾကမ္းဖက္သမားေတြရဲ႕ လက္ခ်က္ႏွင့္ ေသခဲ့ၾကရတယ္။

ေနာက္တစ္ခု ၾကည့္ၾကည့္ရေအာင္။ သူမက (ရိုဟင္ဂ်ာေတြဟာ) “တရားမဝင္လာေနထိုင္တယ္။ သူတုိ႔အေနနဲ႔ သူတုိ႔က လူမဟုတ္ေတာ့ဘူးလား။ သူတုိ႔အေနနဲ႔ က်မတို႔မွာ ရွိေနတဲ့ လူ႕အခြင့္အေရးမ်ဳိး သူတို႔အေနနဲ႔ မပိုင္ဆိုင္သင့္ဘူးလား။ မင္းက ငါနဲ႔ ဘာသာမတူဘူး။ မင္း ဒီႏိုင္ငံက မဟုတ္ဘူးဆိုတာနဲ႔ သူတို႔ကို က်မတို႔ သတ္ေတာ့မလား။ ဒီလိုမ်ဳိး အၾကမ္းဖက္နည္းနဲ႔ သြားမယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ က်မတို႔က တိရစာၦန္ထက္မျခားေတာ့ဘူးေလ။ အဲဒီလိုမ်ဳိးေတြလည္း က်မတုိ႔ ၾကည့္သင့္တယ္။” လုိ႔ ေျပာတယ္။ ဒီစကားရပ္ေတြက ေတာ္ေတာ္ကို ဆိုးပါတယ္။ 

“တရားမဝင္လာေနထိုင္တယ္။ သူတုိ႔အေနနဲ႔ သူတုိ႔က လူမဟုတ္ေတာ့ဘူးလား။”လို႔ ေမးရေအာင္က တရားမဝင္လာေနတဲ့သူေတြ (သို႔မဟုတ္) ရိုဟင္ဂ်ာေတြကို ဘယ္သူက လူမဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာေနလို႔လဲ။ လူမွန္းလဲသိတယ္။ လူလို႔လဲ အသိအမွတ္ျပဳတယ္။ အသိအမွတ္မျပဳတာက စာေရးသူအထင္ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြက ခိုးဝင္လာတာ၊ ေနာက္ တိုင္းရင္းသားအျဖစ္ အသိအမွတ္ မျပဳတာသာျဖစ္ပါတယ္။ မဆိုင္ပဲႏွင့္ သူတို႔က လူမဟုတ္ဘူးလားလို႔ ေမးတာကေတာ့ ျပႆနာကို ႀကီးေအာင္ တမင္သက္သက္ ဖန္တီးတယ္၊ ကိုယ့္ဘာသာဝင္ အေရးမို႔ ပုံႀကီးခ်ဲ႕တယ္ဆိုတာ သိသာပါတယ္။ 

ေနာက္တစ္ခုက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရိုဟင္ဂ်ာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တျခား မူဆလင္ေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘာသာေရးကို ဘာသာေရးအေနႏွင့္ပဲ လုပ္ရင္ လုပ္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ရခိုင္ျပည္နယ္မွာ ဗလီေပါင္း တစ္ေထာင္ေက်ာ္ ရွိေနတယ္ ဆိုတာကိုက အခ်ဳိ႕ အစၥလမ္ ႏိုင္ငံေတြႏွင့္ စာရင္ ဘာသာေရး လြတ္လပ္ခြင့္ အမ်ားႀကီး ရေနတာပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕မူဆလင္ ႏိုင္ငံေတြမွာဆို ဗုဒၶဘာသာ အမွတ္တံဆိပ္ပါတဲ့ စာအိပ္ေခါင္းေတာင္ ဝင္ခြင့္မျပဳတာေတြ ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ေခတ္မီပါတယ္ လြပ္လပ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ေဆာ္ဒီႏိုင္ငံမွာ ဗုဒၶရုပ္တု ေတြ႔ရုံႏွင့္ ဖမ္းဆီးၿပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အျပစ္ေပးေနတာေတြႏွင့္ စာရင္ ျမန္မာျပည္က ဘာသာေရး လြတ္လပ္ခြင့္ဟာ အမ်ားႀကီး မသာေပဘူးလား။ ဗုဒၶဆင္းတု ကိုးကြယ္လို႔ ဆိုၿပီး ဖမ္းဆီးၿပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အျပစ္ေပးတာေတြကိုေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရး ဆရာေတြ ဘာမွ် မေျပာၾက မလုပ္ၾကဘူးလားလို႔ ျပန္ေမးရပါေတာ့မယ္။ တကယ္ဆို “လူတိုင္း လြတ္လပ္စြာ ယုံၾကည္ကိုးကြယ္ခြင့္” ဆိုတာ ကမၻာက အသိအမွတ္ျပဳထားတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရး တစ္ရပ္ မဟုတ္ပါလား။ 

လူ႔အခြင့္အေရးကို တကယ္ ယုံၾကည္ ျမတ္ႏိုးလို႔ ေဆာင္ရြက္တယ္ ဆိုရင္ ေထာက္ခံ အားေပးပါတယ္။ အသိအမွတ္ျပဳ ေလးစားပါတယ္။ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ စလုပ္ရမွာကေတာ့ မူဆလင္ႏိုင္ငံေတြကို ပညာေပး စည္းရုံး တုိက္ပြဲဝင္ဖုိ႔ပါပဲ။ မေဝႏွင္းကိုယ္တုိင္ ဗလီတက္ခြင့္ရေအာင္ အရင္ လုပ္ပါဦး။ ေနာက္တစ္ဆင့္ကေတာ့ အမ်ိဳးသမီး ဗလီဆရာ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ပါဦးလို႔ အႀကံေပးပါရေစ။ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ အခြင့္အေရးကို တစ္ဖက္သတ္ ခ်ိဳးေဖာက္ ဖိႏွိပ္ထားတာေတြႏွင့္ စာရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဘာသာေရး လြပ္လပ္ခြင့္ဟာ အမ်ားႀကီး ေကာင္းေနပါေသးတယ္။ ဒီလုိေျပာလို႔ ျမန္မာ အစိုးရဘက္က လိုက္ေျပာတယ္ မထင္လိုက္ႏွင့္။ စာေရးသူဟာလည္း စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ဖိႏွိပ္ ညွဥ္းပန္း အုပ္ခ်ဳပ္မႈကို စက္ဆုတ္ ရြံရွာတဲ့ သူပါ။ 

လူ႔အခြင့္အေရး သို႔မဟုတ္ အၾကမ္းဖက္ အသတ္ခံရမႈလို႔ ေျပာရင္ ရိုဟင္ဂ်ာေတြ ထိခိုက္ ဒဏ္ရာရတာ၊ ေသဆုံးတာသာ လူ႔အခြင့္အေရး ေဖာက္ဖ်က္ခံရတာ သို႔မဟုတ္ အၾကမ္းဖက္ အသတ္ခံရတာမဟုတ္ဘူး၊ ရခုိင္ တိုင္းရင္းသားေတြ ရိုဟင္ဂ်ာေတြရဲ႕ အသတ္ခံရတာ၊ အိမ္းေတြ မီးရွိဳ႕ခံရတာေတြဟာလည္း လူ႔အခြင့္အေရး ဆုံးရွဳံးတာ၊ အၾကမ္းဖက္ခံရတာပဲ။ တရားမွ်တတဲ့ မွန္ကန္တဲ့ လူ႔အခြင့္အေရး လွဳပ္ရွားသူသာ မွန္ခဲ့ရင္ မေဝႏွင္းဟာ ဒီလို တရားမွ်တစြာ ျမင္မွာပဲလုိ႔ ယုံၾကည္တယ္။

မေဝႏွင္းရဲ႕ “မင္း ဒီႏိုင္ငံက မဟုတ္ဘူး ဆိုတာနဲ႔ သူတို႔ကို က်မတို႔ သတ္ေတာ့မလား”လုိ႔ ျပန္ေမးခြန္းထုတ္တာကေတာ့ အဆိုးတကာ့ အဆိုးဆုံးပါပဲ။ အခုျဖစ္ေနတာက အျပန္အလွန္ သတ္ေနၾကတာပါ။ ဒဏ္ရာရၾက အသတ္ခံၾကရတဲ့ ရိုဟင္ဂ်ာေတြ ရွိသလို ရခိုင္ တိုင္းရင္းသားေတြထဲမွာလည္း ေသဆုံးသူ ဒဏ္ရာရသူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ဒါေတြဟာ ျမန္မာတိုင္း သိေနတဲ့ ကိစၥပါ။ ဒါကို မသိဟန္ေဆာင္ၿပီး ရိုဟင္ဂ်ာေတြကို ဘာသာမတူလို႔ သို႔မဟုတ္ လူမ်ိဳးမတူလို႔ (သို႔မဟုတ္) ခိုးဝင္လာလို႔ ရခိုင္ေတြက သတ္ေနသေယာင္ေယာင္ ဘာေရာင္ေရာင္ႏွင့္ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးသြာတာ ဘယ္လိုမွ လက္ခံႏိုင္စရာ မရွိပါဘူး။ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားေတြကို လူမ်ိဳးတုန္း သတ္ျဖတ္သူေတြလို႔ အထင္ခံရေအာင္ ဝါဒျဖန္႔သလို ျဖစ္ေနတယ္။ တစ္နည္းေျပာရလွ်င္ ျမန္မာ (ဗုဒၶဘာသာဝင္အမ်ားစု) အစိုးရဟာ အစၥလမ္ဘာသာဝင္ေတြကို မ်ိဳးတုန္းသတ္ျဖတ္ေနတယ္လို႔ ကမၻာက ျမင္လာေအာင္ ပုံေဖာ္ေနတယ္ ဆိုတာ ေပၚလြင္ေနတယ္။ အထူးသျဖင့္ အစၥလမ္ ႏိုင္ငံေတြက ျမင္လာေအာင္ ေျပာတာျ ဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

အမွန္ကို မွ်မွ်တတ မျမင္ႏိုင္ပဲ မြတ္ဆလင္ဘာသာဝင္မ်ား အသာရေရး၊ ရိုဟင္ဂ်ာကိစၥ ေအာင္ျမင္ေရး အတြက္ အဲဒီလို တဖက္သတ္ ေဇာင္းေပးၿပီး ေျပာဆို လုပ္ေဆာင္ေနတာေတြေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ အေပၚ ကမၻာက တစ္မ်ိဳးျမင္လာႏိုင္တာကိုေတာ့ ထည့္မထြက္ေတာ့ဘူးလား။ အထူးသျဖင့္ အစၥလမ္ႏိုင္ငံေတြက ျမင္လာၿပီး ရန္ျပဳမွာမ်ိဳးၾကေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရးဘက္က ကာကြယ္ ေျပာဆိုေနတဲ့ ေဝႏွင္းတို႔ ထည့္မတြက္ေတာ့ဘူးလား။ ဒီကိစၥက ျမန္မာ အစိုးရတင္ သိကၡာက်တာ မဟုတ္ပဲ ဗုဒၶဘာသာဝင္အားလုံး၊ ျမန္မာတိုင္းရင္းသား အားလုံး အတြက္ သိကၡာက်စရာ ျဖစ္ရတယ္။ မေဝႏွင္းရဲ႕ ဒီလိုမ်ိဳး လိုသလို ေကာက္ခ်က္ခ်၊ ဘက္လိုက္ ေျပာဆိုေနတာေတြဟာ ျမန္မာအစိုးရကိုသာ မက ျမန္မာႏိုင္ငံသား အားလုံးကို အႏၱရာယ္တြင္းထဲ တြန္းပို႔ေနသလို ျဖစ္ေနတယ္။ 

အစၥလမ္ အစြန္းေရာက္ပီသတယ္ ေျပာရမလားပဲ။ ေဝႏွင္းတို႔က ဒီကိစၥကို ၿဗိတိသွ် ပါလီမန္အထိေရာက္ေအာင္ တင္တယ္။ ႀကံရာပါေတြက သမတ အိုဘားမား အစိုးရအထိ တက္လိမ္တယ္။ အစိုးရက လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္လို႔ လုပ္တယ္ဆို လက္ခံပါတယ္။ ခုေတာ့ မူဆလင္ ရိုဟင္ဂ်ာေတြပဲ ခံေနရသလိုလို၊ ရခိုင္တုိင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ အစိုးရက ဘာသာမတူလို႔ ႏိွပ္ကြပ္ေနသလိုလို လုပ္ေနတာကေတာ့ မွ်တမႈကင္းတဲ့ သာသာေရး ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ လုပ္ေနတယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ဆြဲႏိုင္ပါတယ္။ ရခိုင္ျပည္နယ္ အေရးဟာ လူမ်ိဳးေရး ပဋိပကၡျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဘာသာေရးႏွင့္ေတာ့ တိုက္ရိုက္ မဆိုင္ပါဘူး။ မ်ိဳးတုန္း သတ္ျဖတ္မႈ ဆိုတာကေတာ့ ပိုလို႔ေတာင္ မဟုတ္ေသး။ အျပန္အလန္ အၾကမ္းဖက္မႈဆိုရင္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ နယ္ေျမက်ဴးေက်ာ္သူႏွင့္ အက်ဴးေက်ာ္ခံရသူတို႔ရဲ႕ ပဋိပကၡဆိုရင္လည္း မမွားႏိုင္ပါဘူး။ 

ေဝႏွင္းတို႔လို မွန္မွန္ မမွန္မွန္၊ ေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း ကိုယ့္အက်ိဳးစီးပြား၊ ကိုယ့္ဘာသာဝင္ေတြ အျမတ္ရ ၿပီးေရာဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြႏွင့္ ေပါက္ကရလုိက္လုပ္လို႔ လူမ်ိဳးတုန္း သတ္ျဖတ္မႈလို႔ အီရန္လို အစၥလမ္ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ စြပ္စြဲတာ ခံေနၾကရပါၿပီ။ ဘဂၤလာေဒခ်္႕ မွ ထုတ္ေ၀ေသာ The Daily Star သတင္းစာႏွင့္ ေဆာ္ဒီအာေရးဗီးယား ႏိုင္ငံကလည္း ျမန္မာ ဗုဒၶဘာသာ အစိုးရသည္ ရိုဟင္ဂ်ာ ဆိုသူမ်ား အေပၚ လူမ်ိဳးတုန္း သတ္ျဖတ္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနေၾကာင္း တနလၤာေန႕က စြပ္စြဲ ေျပာၾကားလိုက္သည္လို႔ ဆိုပါတယ္။

အခုဆို ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြဟာ အစၥလမ္ အၾကမ္းဖက္သမားေတြရဲ႕ ပစ္မွတ္ထားတာ ခံေနရပါၿပီ။ တစ္ႏိုင္ငံလုံးဟာ မြတ္စလင္ အၾကမ္းဖက္သမားေတြရဲ႕ ၿခိမ္းေျခာက္မႈႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရပါၿပီ။ ျမန္မာကို ပါကစၥတန္ အေျခစိုက္ တာလီဘန္ အၾကမ္းဖက္အဖြဲ႔ တခုျဖစ္တဲ့ (TTP)ကလည္း လက္တုန္႔ျပန္ အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္မႈမ်ား လုပ္ေဆာင္သြားမည္လို႔ ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့ပါတယ္။ ၾသဂုတ္လ (၄) ရက္ေန႔က ျဖစ္ခဲ့တဲ့ သတင္းမွာ ဆိုရင္ “ျမန္မာနိုင္ငံမွာ ရိုဟင္ဂ်ာ မြတ္စလင္ေတြကို ဆက္လက္ ဖိနိွပ္ရင္ ဂီ်ဟတ္ ဘာသာေရး စစ္ပဲြ တိုက္ခိုက္မႈႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရႏိုင္တယ္” လုိ႔ အင္ဒိုနီးရွားမွ အၾကမ္းဖက္သမား အဘူ ဘာကာ ဘာရွာက ျခိမ္းေျခာက္လာပါတယ္။ 

ဒါမ်ိဳးက သမိုင္းမွာ တစ္ခါမွ် မရွိခဲ့ဖူးပါဘူး။ လူ႕အခြင့္အေရး ပန္းၿပၿပီး ကိုယ့္အတြက္၊ ကိုယ့္ဘာသာဝင္ေတြ အတြက္ အျမတ္ထုတ္ေနတဲ့ သူေတြေၾကာင့္သာ မႀကံဳစဖူး အၿခိမ္းေျခာက္ ခံေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပင္းထန္တဲ့ စစ္ပြဲ ျဖစ္ပြားေနတဲ့ ကခ်င္လို တိုင္းရင္းသား အစစ္ကေတာင္ ခရစ္ယန္ဘာသာ ကိုးကြယ္လုိ႔ မ်ိဳးတုန္းသတ္ျဖတ္တယ္လို႔ တစ္လုံးတစ္ပါဒ မေျပာပဲ ခိုးဝင္လာတဲ့သူေတြက ဒီလို ေျပာတာ မလြန္လြန္းဘူးလား။ တရားမွ်တပါရဲ႕လား။ မေဝႏွင္းပြင့္သုန္ အေနႏွင့္ စဥ္းစားေစခ်င္တယ္။ ေဝႏွင္းရဲ႕ မ်က္စိေတြဟာ ဘာသာေရး တိမ္သလာ ဖုန္းေနလို ျဖစ္ေနတယ္ ထင္တယ္။

ေဆြးေႏြးခန္း အဆုံးမွာ ေဝႏွင္းက ေျပာသြားတယ္။ “က်မတို႔ တကယ္ကို နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္း ျပန္ၾကည့္မယ္ ဆိုလို႔ရွိရင္ မုန္းတီးမႈက ဘာသာေရးက စတာလုိ႔ပဲ က်မျမင္မိပါတယ္”တဲ့။ ဒါဆို အထက္က ေျပာခဲ့သလို ကခ်င္တိုင္းရင္းသားေတြကိုလည္း ဘာသာ မတူလို႔ အစိုးရက ထိုးစစ္ဆင္ေနတာလား။ ကခ်င္က ရိုးသားေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္မတရား မေျပာဘူး။ တကယ္လို႔ မေဝႏွင္း ေျပာသလို ဘာသာေရးက စတာဆိုရင္လည္း တစ္ျခားဘာသာဝင္ေတြ အေပၚ အၿမဲပဲ ရန္ျပဳတတ္တဲ့ အစြန္းေရာက္ မြတ္စလင္ေတြေၾကာင့္ စျဖစ္ရတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ “အျခားေသာ ဘာသာဝင္မ်ားကို မကူညီရဘူး” လုိ႔ အစၥလမ္က လြဲရင္ တစ္ျခား ဘယ္ဘာသာတရားကမွ် သင္ၾကားတယ္လို႔ မထင္ဘူး။ ဗလီေတြမွာ အျခားဘာသာဝင္ေတြကို ဆဲေရးႀကိမ္းေမာင္းေနတာ၊ ရန္သူလို ေျပာေဟာေနတာေတြကို ဒီေန႔ လူေတြ ပိုသိလာေနၾကပါၿပီ။ သမိုင္းကို ျပန္ၾကည့္ရင္လည္း အာဖဂန္၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ မေလးရွား အပါအဝင္ ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံ မ်ားကို မူဆလင္ေတြက အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္ သိမ္းယူၿပီး အစၥလမ္ႏိုင္ငံ တည္ေထာင္ခဲ့တာပါ။

ျဖစ္ေပၚလာမည့္ အက်ိဳးဆက္ေတြႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး တစ္ခုေတာ့ အေသအခ်ာ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြဟာ အစၥလမ္ အၾကမ္းဖက္သမားေတြရဲ႕ တိုက္ခိုက္တာကို ခံရရင္ ျပည္တြင္းရွိ အျပစ္ကင္းတဲ့ မူစလင္ေတြလည္း ျပန္လည္ အၾကမ္းဖက္တာ ခံရႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလို ေျပာလို႔ စာေရးသူက လက္တုန္႔ျပန္မယ္၊ လက္တုန္႔ျပန္ေအာင္ ဆြေပးတယ္လုိ႔ မထင္ႏွင့္။ စာေရးသူဟာ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းႀကီး တစ္ပါး ျဖစ္တာေၾကာင့္ ကိုယ္တုိင္လည္း အၾကမ္းမဖက္ဘူး။ အၾကမ္းဖက္ေအာင္လည္း မတိုက္တြန္းဘူး။ ဘုရားဥပေဒအရ ရဟန္းတစ္ပါးဟာ လုပ္လည္း မလုပ္ေကာင္းပါဘူး။ လူသတ္ခိုင္းလို႔ သတ္လို႔ လူေသရင္ အလိုလို လူျဖစ္သြားပါၿပီ။ ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ အက်ိဳးဆက္ကို ဒီလို ေျပာႏိုင္တာကေတာ့ “အၾကမ္းဖက္ လုပ္ရပ္ဟာ အၾကမ္းဖက္မႈေတြႏွင့္ပဲ သံသရာလည္တတ္တဲ့ သေဘာရွိတာေၾကာင့္”ပါ။ 

ႏွစ္ဖက္မွ အျပစ္မဲ့ ျပည္သူေတြသာ ေသၾကရရင္ လူ႔အခြင့္အေရး ဟန္ျပၿပီး အျမတ္ထုတ္လိုသူေတြ၊ ေဝႏွင္းတို႔လို ကိုယ့္ဘာသာဝင္ေတြ အက်ိဳးစီးပြားသက္သက္ အတြက္ ျမန္မာ တိုင္းရင္းသားေတြက ရိုဟင္ဂ်ာေတြကို လူလို႔ မသတ္မွတ္ပဲ သတ္ေနတယ္လုိ႔ ကမၻာကို လိမ္ညာ ဝါဒျဖန္႔ ေျပာဆိုေနသူေတြရဲ႕ တာဝန္သာ ျဖစ္ပါတယ္လို႔ အခိုင္အမာ ဆိုလိုက္ရပါတယ္။

လူ႔အခြင့္အေရး အတြက္ တကယ္ အနစ္နာခံ ႀကိဳးစားလုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ေနၾကသူေတြ၊ တိုင္းျပည္ တိုးတက္ေရး အတြက္ တကယ္ အနစ္နာခံ လုပ္ေဆာင္ေနၾကသူေတြ၊ မ်ိးခ်စ္ ျမန္မာေတြကိုလည္း ေလးစားပါေၾကာင္းႏွင့္ ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္းလည္း ဒီေနရာကေန ေျပာလိုက္ပါရေစ။

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ဘုန္းဉာဏ္

မွတ္ခ်က္။ ေဆြးေႏြးလိုပါက ယဥ္ေက်းစြာ ေဆြးေႏြးပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္။ ညစ္ညမ္းေသာ စကားလုံးမ်ား၊ ဆဲေရးေသာ စကားမ်ား ပါရွိပါက မည္သည့္ဘက္မွ ဝင္ေရာက္ ေဆြးေႏြးသည္ျဖစ္ေစ၊ ယင္းကြန္မန္႔အား ဖ်က္ပစ္မည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း အသိေပးအပ္ပါသည္။ 

ပထမဆုံး ဓာတ္ပုံတင္ျပသူကို ညႊန္းလိုပါေသာ္လည္း မမွတ္မိေတာ့ပါသျဖင့္ ညြန္းဆိုမေပးႏိုင္သည္ကို အႏူးအညြတ္ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။ က်န္သည့္ ပုံႏွစ္ပုံကို "သစ္ထူးလြင္"သတင္းဆိုက္မွ ကူးယူပါသည္။

ရည္ညႊန္း

၁။ http://burmese.voanews.com/content/burma-democracy-forum-072212/1442823.html

၂။ http://www.mizzimaburmese.com/news/breaking-newsbrief/9818-2012-08-07-13-09-13.html

၃။ http://www.thithtoolwin.com/2012/08/blog-post_7899.html?utm_source=BP_recent#.UCQsrlLzs1I

၄။ http://www.thithtoolwin.com/2012/08/blog-post_4773.html#.UB-Oq1Lzs1I

၅။ http://www.ceylontoday.lk/16-9052-news-detail-arrested-for-idol-worship.html

၆။ http://www.saudiarabianews.net/index.php?sid/207590175/scat/84856ec8d48070cb

ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကံေတြကပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကံၾကမၼာကို ဖန္တီးတာပါ။ (ဂ်က္ လီ)

ဂ်က္ လီဟာ အာရွတိုက္မွာ လူသိအမ်ားဆံုး သိုင္း (ကိုယ္ခံပညာ) ရုပ္ရွင္မင္းသား ျဖစ္ႏိုင္ ပါတယ္။ ဒါ့ အျပင္ ေဟာလိဝုဒ္မွာ ေရပန္းစားမႈ ကလည္း တိုးပြားလို႔ လာေနပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ဒီ ကိုယ္ေရး အက်ဉ္းခ်ဳပ္မွာေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ အေပၚမွာ သူ႔ရဲ႕ စိတ္ဝင္စားမႈႏွင့္ အမ်ားအက်ိဳး အတြက္ ဗုဒၶဘာသာ တရားေတာ္ရဲ႕ တန္ဖိုးေတြ ကို ထြန္းကားေအာင္ လုပ္ေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕တာဝန္ကုိ မွ်ေဝထားပါတယ္။

၁၉၉၇ ခုနွစ္မွာ ရုပ္ရွင္ရိုက္တာကေန အနားယူဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခ်က္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းကို ပင္ပန္းလို႔ပါ။ စဉ္းစားၾကည့္ပါဦး။ ရွစ္ႏွစ္သား အရြယ္က စၿပီးေတာ့ဗ်ာ၊ ဝူးရွဴးကို တစ္ေန႔ကို ရွစ္နာရီ ႏႈန္းႏွင့္ ဆယ္ႏွစ္ၾကာ ေလ့က်င့္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေနာက္ ရုပ္ရွင္ကားေတြ စရိုက္တာပဲ။ ၿပီးေတာ့လဲ အားလုံးက အတူတူလိုပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး သတင္းေထာက္ေတြႏွင့္ စကားေျပာတုိင္း ဓာတ္ပုံရိုက္ဖို႔ ကိုယ္ဟန္ျပ ေပးဖို႔ရာ အျမဲပဲ ေခ်ာ့ေမာ့ ေျပာၾကေတာ့တာပဲ။ ဒါေပမဲ့လဲ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားေတာ့ လာ တာေပါ့ေလ။ ဝင္ေငြေကာင္းေကာင္းရပါတယ္။ ထိခုိက္ဒဏ္ရာရမႈ ၾကီးၾကီးမားမားေတာ့လဲ ရွိတာေပါ့ဗ်ာ။

ႏွစ္ေတြက ကုန္လြန္ခဲ့ပါၿပီ။ အရြယ္အသီးသီးဟာ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္ႏွင့္ေတာ့ ေတြးေခၚႏိုင္စြမ္းရွိတာပါပဲ။ ဒီေတာ့လဲ ဟိုဟိုဒီဒီ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြ ခ်မိတာပါပဲ။ ရိုးရိုးသားသားေျပာရရင္ ပိုေက်ာ္ၾကားေအာင္ ဒါမွမဟုတ္ အာဏာ ပိုရွိေအာင္လုပ္ရတာကို ကြ်န္ေတာ္ စိတ္မဝင္စာခဲ့ဘူးဗ်။ ေမေမ့အတြက္၊ ကြ်န္ေတာ့မိသားစုႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့ ကေလးေတြအတြက္ မွ်မွ်တတရွိဖို႔၊ သူတို႔ကို ေထာက္ပံ့ေပးဖို႔ လုံေလာက္ပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ အနားယူဖို႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်လုိက္ပါၿပီ။

ဒီအခ်ိန္မွာေပါ့ဗ်ာ ... လို ကုန္စန္ ရင္ပိုခ်ီ (Lho Kunsang Rinpoche) ကို ေတြ႕ပါတယ္။ သူက တိဗက္ဗုဒၶ ဘာသာရဲ႕ ဘာသာေရးဆရာေတာ္ၾကီးေပါ့။ ဘာလို႔ အနားယူေတာ့မွာလဲလို႔ သူက ကြ်န္ေတာ့ကို ေမးပါ တယ္။ “ဗုဒၶတရားေတာ္ကို ေလ့လာဖို႔ႏွင့္ ဘာသာတရား ကိုင္းရႈိင္းတဲ့ ဘဝႏွင့္ ေနထိုင္ဖို႔ပါဘုရား” လို႔ ေလွ်က္ထားလုိက္တယ္။

“ဟင့္အင္း၊ မင္း အနားယူလို႔ မရေသးပါဘူး” လို႔ ရင္ပိုခ်ီက မိန္႔ပါတယ္။

အခုေတာ့ဗ်ာ ... ကြ်န္ေတာ့ရဲ႕ အသက္ေမြးမႈလုပ္ငန္းစဥ္မွာ ပညာသုတ ၾကီးမားၾကြယ္ဝေတာ္မူၾကတဲ့ ဆရာသမားေတြကို ေတြ႕ထားရပါၿပီ။ ၿပီးေတာ့လဲ ကြ်န္ေတာ့ရဲ႕ ကံၾကမၼာဟာ ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ဆက္စပ္ ေနတယ္လို႔ သူတို႔ေတြအားလုံးက မိန္႔ၾကတယ္ဗ်။ ေရွာင္လင္ေက်ာင္းေတာ္ (Shaolin Temple) ရုပ္ရွင္ကား ရိုက္ေနစဉ္ကေတာင္မွေလ၊ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္စရိုက္အတြက္ ဘာသာေရး ထုံးတမ္း ဓေလ့ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ေလ့လာေနစဉ္ေပါ့ဗ်ာ၊ ေက်ာင္းကလူေတြက “ခင္ဗ်ား ဘုန္းၾကီးလုပ္သင့္ၿပီ” လုိ႔ေတာင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာၾကတယ္ေလ။ (ဒီေတာ့ ဒါရုိက္တာက “ဟင့္အင္း၊ ေစာင့္ပါဦး၊ မလုပ္ေသးပါနဲ႔ဦး၊ ဇာတ္ကား ၿပီးေအာင္ရိုက္ဖို႔ ရွိေသးတယ္ေလ” လို႔ ေျပာရေသးတယ္)။

ဒါေပမဲ့လဲ ငါဟာ ဗုဒၶဘာသာက်င့္စဉ္လမ္းကို အမွန္တကယ္ ရွာေဖြရမွာပဲလို႔ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာကို ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ခံစားေနခဲ့ရပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ ရင္ပိုခ်ီကို ေလွ်ာက္ထားမိတယ္။ “တျခားလူေတြအားလုံးက ေတာ့ ဘုန္းၾကီးျဖစ္လာဖို႔၊ သို႔မဟုတ္ ေလာကီေဘာင္ကို စြန္႔ခြါၿပီး ပိဋကတ္က်န္းဂန္ေတြေလ့လာဖို႔ တပည့္ ေတာ္ကို တိုက္တြန္းေနၾကပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ အားလုံးရဲ႕အရွင္ ဆရာသခင္ကေတာ့ “အလုပ္ဆီကို ျပန္ပါ” လို႔ မိန္႔ေနတာပါ။”

“ဒီတစ္သက္တာမွာ မင္းရဲ႕တာဝန္က မၿပီးေသးဘူး” လို႔ ဆရာေတာ္က မိန္႔ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က ေမးလုိက္တယ္။ “ဘယ္လုိလုပ္ ျဖစ္ႏိုင္မွာလဲ။ တပည့္ေတာ္ ရခဲ့တာေတြ၊ ေပးႏိုင္စြမ္း ရွိခဲ့ၿပီးတာေတြႏွင့္ တပည့္ေတာ္ ေက်နပ္တင္းတိမ္ပါၿပီ။ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ အသက္ေမြးမႈလုပ္ငန္း၊ တပည့္ ေတာ္ရဲ႕ ေက်ာ္ၾကားမႈ၊ တပည့္ေတာ္ရဲ႕မိသားစုႏွင့္ တပည့္ေတာ္ ေက်နပ္ပါၿပီ။ လုပ္ဖို႔ ၾကံစည္ထားတာေတြ အားလုံး ၿပီးေျမာက္ၿပီးပါၿပီဘုရား။”

“မင္းရဲ႕တာဝန္ဆိုတာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုအေၾကြးတင္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ မင္းမွာ ပိုၿပီးၾကီးမားတဲ့ တာဝန္ၾကီး ရွိေနေသးတာကို ေျပာတာပါ။”

“ေကာင္းပါၿပီ၊ အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ မိန္႔ပါ။ အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ သိရရင္ ဒီတာဝန္ကိုယူဖို႔ တပည့္ေတာ္ သေဘာ တူခ်င္မွတူမယ္။ ျငင္းပယ္ေကာင္း ျငင္းပယ္ပါမယ္” လုိ႔ ျပန္ေလွ်ာက္လုိက္တယ္။

“မင္းကို ထုပ္ေျပာလုိ႔ မျဖစ္ပါဘူးကြာ။ အေတြ႔အၾကံဳကတဆင့္ မင္းဖာသာမင္း သေဘာေပါက္လာပါလိိမ့္ မယ္”လို႔ သူက ေျဖတယ္ေလ။

“ေကာင္းပါၿပီ။ ဆရာက ဒီလိုဆိုရင္ အဲဒါကို တပည့္ေတာ္ ရွာေဖြပါ့မယ္” လို႔ သံသယႏွင့္ပဲ ေလွ်ာက္လုိက္ ပါတယ္။ သူဘာေတြေျပာေနတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ မသိဘူး။

ဒါေပမယ္လုိ႕ တခ်ိန္တည္းမွာေလ၊ ရုပ္ရွင္ကားေတြ ဆက္ရိုက္ေနျဖစ္တယ္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ Lethal Weapon 4 ကို ရုိက္တယ္။ ဒိေနာက္ေတာ့ တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ဒီတာဝန္ဆိုတာၾကီးက ဘာၾကီးမ်ားျဖစ္ေလမလဲလို႔ နားလည္လာသည္တုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရင္း အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီးကုန္ခဲ့ပါတယ္။

အေမရိကမွာရွိေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့ထံ ရင္ပိုခ်ီ အလည္လာတဲ့အခ်ိန္မတုိင္မီ သူဆိုလုိတာကို အရိပ္အျမြက္ ေတာ့ သိရၿပီလို႔ ကြ်န္ေတာ္ စၿပီးခံစားလာရၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္လုပ္ရမည့္ အရာႏွင့္ပတ္သက္လုိ႔ သဲလြန္စ အမ်ား အျပားကို ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႔ထားၿပီးၿပီ။ အဲဒါက ရုပ္ရွင္ကားေတြရိုက္ဖို႔ရာ ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ရင္းေစတနာႏွင့္ ဆက္စပ္ ပတ္သက္ေနတယ္ေလ။

ခက္ခဲပင္ပန္းလွၿပီး ဒဏ္ရာရဖို႔ အႏၱရာယ္အျမဲရွိေနတဲ့ ဒီအသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းအလုပ္ကို ဆက္လုပ္ဖို႔ ဘယ္လို အေၾကာင္းတရားမ်ိဳးကမ်ား င့ါကို လႈံ႕ေဆာ္ေပးေနပါလိမ့္မလဲ။ ေရွ႕မွာ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခဲ့တဲ့ အတိုင္းပဲ ကြ်န္ေတာ္က ေငြကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေက်ာ္ၾကားမႈကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ထပ္ၿပီး မမက္ေမာ မကပ္ၿငိေတာ့တဲ့ လူမ်ိဳးေလ။ ကြ်န္ေတာ့မိသားစုကို ေစာင့္ေရွာက္ေထာက္ပံ့ဖို႔ ေငြလုံလုံေလာက္ေလာက္ရေအာင္ အခ်ိန္ အၾကာၾကီး ကြ်န္ ေတာ္ ရွာခဲ့ၿပီးၿပီပဲဗ်ာ။

ၿပီးေတာ့လဲေလ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ သိၾကတဲ့အတုိင္းပါပဲ၊ ေက်ာ္ၾကားမႈဆိုတာဗ်ာ တဒဂၤ တစ္ခဏပါပဲ။ သမိုင္းတစ္ေလွွ်ာက္မွာ ထင္ေပၚေက်ာင္ၾကားတဲ့သူ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား ရွိလို႔လဲဗ်ာ။ ေဟာလိဝုဒ္ တစ္ေနရာတည္းမွာပဲ ရုပ္ရွင္မင္းသား ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလဲ။ အဲဒီထဲက ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ မွတ္ဉာဏ္ထဲက ေလ်ာ့ပါးေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီလဲ။

အခ်ိန္က အရာရာတိုင္းကို တုိက္စားသြားပါတယ္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြဟာ ၿပီးခဲ့တဲ့ မ်ိဳးဆက္က ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ေတြကိုေတာင္ သိၾကေတာ့တာမွ မဟုတ္တာ။ ဂုဏ္သတင္းၾကီးမႈရဲ႕ ေသြးေဆာင္ လွည့္ျဖားမႈကို ေကာင္းေကာင္းၾကီး သေဘာေပါက္ရင္ ခင္မ်ားကို အဓမၼၾကီးေမာင္းႏွင္ေနတဲ့ အဲဒီ လည့္ျဖားမႈကို ေမာင္းႏွင္ခြင့္ မေပးဘူးဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ အဲဒီတာဝန္ၾကီးကို ကြ်န္ေတာ္ မႏွစ္က သေဘာေပါက္နားလည္လာတယ္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ့မွာ ဗုဒၶဘာသာကို အေနာက္ကမၻာကို ကူညီ မိတ္ဆက္ေပးဖို႔ တာဝန္တစ္ရပ္ ရွိတယ္ေလ။ အစဉ္အလာနည္းလမ္းႏွင့္လဲ မဟုတ္သလုိ အစဉ္အလာ ဆက္သြယ္ေရးနည္း ႏွင့္လဲ မဟုတ္ဘူးေလ။

ဗုဒၶဘာသာမွာ အဓိကက်တဲ့ အယူအဆၾကီးေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ အဲဒီထဲက ႏွစ္ခုကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာပါ့မယ္။ အယူအဆတစ္ခုက ကံတရားဗ်။ အဲဒီကံဆိုတာဗ်ာ - ခင္ဗ်ားရဲ႕ ကံၾကမၼာကို စီမံဖန္တီးေပးတဲ့ အျပဳအမူေတြ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြေပါ့။ တျခားတစ္ခုက ေမတၱာ ဒါမွမဟုတ္ ကရုဏာတရားပါ။ လူတုိင္းလူတိုင္းကုိ ေမတၱာႏွင့္ယွဉ္ၿပီး ဆက္ဆံတဲ့ တရားေပါ့။

လူတုိင္းလူတိုင္းဟာေလ ဘယ္ေလာက္ထိ ညည္းညူေနခ်င္ၾကတာကို ကြ်န္ေတာ္ စၿပီးသတိထားမိတယ္။ သူတို႔ေတြရဲ႕ က်န္းမာေရး၊ အလုပ္အကုိင္၊ အလုပ္ရွင္၊ ဆက္ဆံေရး၊ သူတို႔ေတြရဲ႕ မိသားစုႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ညည္းညူခ်င္ၾကတာပါ။ လူေတြကဗ်ာ သူတို႔ေတြရဲ႕ဘဝေတြ ဘာေတြမ်ားျဖစ္ေနပါလိမ့္၊ တျခားလူေတြ အားလုံးက သူတို႔ေတြရဲ႕ဘဝကို ဘယ္လုိမ်ား ခက္ခဲေအာင္လုပ္ေနပါလိမ့္ ဆိုတာေတြႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး တစ္ခ်ိန္လုံး ၿငီးတြားေျပာဆိုေနၾကတာပါ။ ဒါေပမယ္လုိ႔လဲ ခင္ဗ်ားမွာ ျဖစ္လာေနတာေတြက မေဝးလွတဲ့ အတိတ္ကာလကပဲ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အျပဳအမူေတြက ဖန္တီးထားတာေတြပါ။ အလားတူပါပဲ ဒီဘဝမွာ ခင္ဗ်ားလုပ္ထားတာေတြ - ခင္ဗ်ားရဲ႕ အျပဳအမူ အလုပ္အကိုင္ေတြ၊ စကားေတြ၊ အမူအရာေတြ အားလုံးဟာ ေနာက္ဘဝမွာ ခင္ဗ်ားဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာကို စီမံဖန္တီးေပးတယ္ေလ။ အခု ခင္ဗ်ားဘဝရဲ႕အဆုံးမွာ ကုိယ္ပိုင္ account statement တစ္ခုကို ခင္ဗ်ားေရးေပးရၿပီလို႔ စိတ္ကူးၾကည့္လုိက္စမ္းပါ။ တျခားလူေတြကိုေတာ့ ခင္ဗ်ား ဖုံးကြယ္လို႔ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ခင္ဗ်ား လိမ္လုိ႔မရပါဘူး။ ဘယ္သူ႔ကို ခင္ဗ်ား ညည္းညူတယ္၊ ဘယ္လုပ္ငန္း တာဝန္ေတြကေတာ့ျဖင့္ မၿပီးဆုံးပဲထားခဲ့ရၿပီ၊ ဘယ္ကတိစကားေတြ ပ်က္ ကြက္ခဲ့တယ္ဆိုတာေတြ ခင္ဗ်ား သိပါတယ္။

အဲဒါကိုသာ ဒီနည္းႏွင့္ ခင္ဗ်ားေတြးၾကည့္လုိက္မယ္ဆိုရင္ အေတာ္စိတ္လႈပ္ရွားဖို႔ေကာင္းတဲ့ ဇာတ္ကြက္ တစ္ခုေတာ့ ခင္ဗ်ား ဖန္တီးၿပီးသြားၿပီလို႔ ေျပာလုိ႔ရသြားၿပီေပါ့။ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ရာ လွဳံ႕ေဆာ္မႈေတြ၊ ေျဖရွင္း မၿပီးေသးတဲ့ ျပႆနာေတြ၊ သူ (သို႔မဟုတ္) သူမ တုိက္ရိုက္ေျပာဖို႔ လုိအပ္မယ့္ ဒါမွမဟုတ္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ က်ရင္ အစားေပးရမယ့္ ဒီလိုမွ မဟုတ္ေသးရင္လဲ အမွန္ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ရဦးမယ့္ အမွားေတြ အဲဒီလိုဟာမ်ိဳးေတြ အားလုံးႏွင့္ ဇာတ္ေဆာင္စရုိက္တစ္ခု ျဖစ္လာႏုိင္ေအာင္ေပ့ါ။ စင္စစ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားဟာ ေနာက္ဘဝအတြက္ ဇာတ္ညြွန္း တစ္ပုဒ္ကို အျမဲမျပတ္ ေရးေနပါတယ္လို႔ ေျပာရင္ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ လက္ရွိ အေျခ အေနကို ၿငီးၿငဴတဲ့အခါ ႏွစ္ၾကိမ္ေတြးလုိ႔ရတာေပါ့။ - ဘာလုိ႔လဲဆိုေတာ့ ဒါကို ျဖစ္လာေအာင္လုပ္တဲ့ အတြက္ ဘယ္သူ႔မွာ တာဝန္ရွိတယ္လို႔ ခင္ဗ်ားထင္သလဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕အခိုက္အတန္႔မွာ ကျပဖို႔ အခ်ိဳ႕ ဇာတ္ေကာင္ စရိုက္ေတြကို ဘယ္သူက စီစဉ္ခဲ့တယ္လို႔ ခင္ဗ်ားထင္သလဲ။ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ေၾကကြဲဖြယ္ရာ အေကြ႔ အေကာက္ေတြ၊ ေနာက္ၿပီး ခက္ခဲတဲ့ စိန္ေခၚမႈေတြႏွင့္ အေျခအေနေတြကို ဘယ္သူက ပုံေဖၚခဲ့တာလဲ။ ကံတရားကပဲ ဇာတ္ညႊန္းေရးၿပီး ခင္ဗ်ားရဲ႕ကံတရားအတြက္ ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္ထဲမွာပဲ တာဝန္ရွိတာပါ။ လူအမ်ားကသာ ကံတရားကို ဒီလိုေတြးၾကရင္ ကမၻာၾကီးဟာ အလြန္ကိုပဲ ထူးျခားလာႏိုင္ပါတယ္။ ညည္းညူတာေတြလဲ ေလ်ာ့ပါးသြားမယ္။ လူေတြလည္း သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ေနသေဘာထားကို အေျပာင္းလဲၾကီး ေျပာင္းလဲေအာင္ လုပ္ႏိုင္ေလာက္ပါတယ္။ တျခားလူေတြအေပၚ ပိုေကာင္းလာႏိုင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပိုမိုၿပီး ေမတၱာတရား ေရွးရႈတဲ့နည္ႏွင့္ စၿပီးျပဳမူ ဆက္ဆံလာႏိုင္ပါတယ္။

ဒါက တကယ့္ အေပၚယံေလးပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ေန႔စဉ္ေန႔တုိင္း အသစ္အသစ္ေတြကို ေလ့လာေနရဆဲပါ။ ယခုအခါမွာေတာ့ ရုပ္ရွင္ရိုက္ရာမွာ ကြ်န္ေတာ့ရဲ႕ အဓိကရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္က ရုပ္ရွင္မဟုတ္ ဘူးဗ်။ အဲဒီအစား ရုပ္ရွင္ တီဗြီ သို႔မဟုတ္ အင္တာနက္ဆိုတဲ့ ၾကားခံဆက္သြယ္ေရး နည္းလမ္းကိုသုံးၿပီး ဗုဒၶဘာသာ ႏွင့္ပတ္သက္လို႔ ကြ်န္ေတာ့ရဲ႕ နားလည္မႈေတြကို နားေထာင္လုိ ၾကားလိုၾကသူေတြႏွင့္ မွ်ေဝဖို႔က ကြ်န္ေတာ့ ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပါ။ အနာဂတ္ကာလမွာ အရွိန္အဝါ ဒါမွမဟုတ္ ေငြေၾကး ပိုရမယ္ဆိုရင္ ဒီတာဝန္ကို ၿပီးျပတ္ ေအာင္ ကူညီေဆာင္ရြက္ရာမွာ သုံးစြဲဖို႔ ၾကံစည္စိတ္ကူးထားပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ ဆရာေတာ္ၾကီးေတြ၊ ရင္ပိုခ်ီေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ေတြဟာ နာမည္ေက်ာ္ၾကား လူသိမ်ားၾကတာ မဟုတ္ေလေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ တန္ဖိုးရွိတဲ့ သင္ၾကားခ်က္ေတြကို ဘယ္သူမွ အာရုံမစုိက္မိဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ သူတို႔ရဲ႕ ဉာဏ္ပညာကို ဝိုင္းၿပီး ျဖန္႔ျဖဴးေပးခ်င္ပါတယ္။ သူတို႔ေတြရဲ႕ ဒႆနႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ အနည္းအက်ဉ္း ေျပာျပေပးဖို႔ႏွင့္ လူ႔ဘဝျဖစ္တည္မႈဇာတ္လမ္းမွာ ေမတၱာတရားက ဘယ္လို အေရးပါတဲ႔ အခန္းက ပါဝင္ကျပေနတယ္ ဆိုတာကို ေျပာျပေပးဖို႔ ဆက္သြယ္ေရး (media) ကို သုံးႏိုင္စြမ္း ကြ်န္ေတာ့မွာ ရွိပါတယ္။ ဒါဟာ အခုအခါ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ အရင္းခံအေၾကာင္းတရားပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အတြက္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ ရုပ္ရွင္ကားေတြကို မရုိက္ေတာ့ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အနားယူလို႔ မရေသးဘူးဆိုတာ အခုေတာ့ သေဘာေပါက္လာပါၿပီ။ ကမၻာၾကီးမွာ ပိုမိုၾကီးမားတဲ့ ဉာဏ္ပညာႏွင့္ သဘာဝပိုက်တဲ့ အျပဳအမူျဖစ္လာေအာင္ ဝိုင္းဝန္းၿပီး လႈံ႕ေဆာ္ ေပးေကာင္းေပးႏိုင္တဲ့ ရုပ္ရွင္ ဇာတ္ကား အနည္းငယ္ မရိုက္ရေသးခင္ေတာ့ အနားယူလို႔ မရေသးပါဘူး။ လက္မွတ္ေရာင္းတဲ့ ေနရာက ျပန္လွည့္တာထက္ အေဝးဆို အေဝးၾကီးကုိ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနပါတယ္။

ကရုဏာတရားႏွင့္ အကန္႔အသတ္မဲ့ ေမတၱာတရားဆိုတဲ့ ဗုဒၶဒႆနကို ျမွင့္တင္ေပးဖို႔ ကြ်န္ေတာ့ အပိုင္းကို ကြ်န္ေတာ္ လုပ္ခ်င္တာသက္သက္ပါ။ ဒီဘဝတစ္သက္တာမွာ လူျဖစ္ရျခင္းဆိုတဲ့ အခြင့္ အေရးကို အက်ိဳးအရွိဆုံးျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရတယ္ဆိုတာ အခ်ိဳ႕လူေတြ နားလည္ လာေအာင္လုိ႔ပါ။ နည္းနည္း ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ့္ပရိတ္သတ္ေတြကို ဘာသာတရား ေျပာင္းဖို႔ ၾကိဳးစားေနတာ မဟုတ္ရပါဘူး။ သတင္းအခ်က္အလက္ ကမ္းေပးရုံေလးပါ။ ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ ၾကံဳၾကိဳက္ခ်င္မွ ၾကဳံၾကိဳက္မယ့္ အယူအဆေတြကို လွစ္ျပ ထိေတြ႕ေစဖို႔သက္သက္ပါ။ သတင္းစကားကို သူတို႔ေတြ စိတ္မဝင္စားရင္ ဒါကို သတိေတာင္ ထားမိေကာင္းမွ ထားမိမွာပါ။ နားဆင္ဖို႔ အသင့္ပါပဲ ဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔ေတြ ၾကားပါလိမ့္မယ္ဗ်ာ။

Sasana Abhiwurdhi Wardhana Society မွ April 2009 တြင္ ရုိက္ႏွိပ္ထုပ္ေဝသည့္ How to Develop Happiness in Daily Living, Features & Interviews with Buddhist Celebrities စာအုပ္မွ Jet Li ၏ “Our Actions Determine our Destiny” ကို ဘာသာျပန္ဆိုပါသည္။

ဘုန္းဉာဏ္

Sitiawan, Malaysia

Thu 18/02/2010

အကယ္၍

VOA ျမန္မာပိုင္း အစီအစဥ္က (၂၀၁၀) ႏိုဝင္ဘာလ (၁၆)ရက္ အဂၤါေန႔ညမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ ဘာသာျပန္ခဲ့တဲ့ “အကယ္၍” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာကို ထုတ္လႊင့္တာကို ၾကားလိုက္ရပါတယ္။  ကိုေက်ာ္ေအာင္လြင္ စီစဥ္တင္ဆက္တဲ့ “အႏုပညာ မိုးေကာင္းကင္ က႑” မွာ ဝုိင္းေတာ္သူေတြက ရြတ္ဖတ္ ျပထားၾကတာပါ။ နားေထာင္လို႔ အလြန္ ေကာင္းပါတယ္။

ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ စိတ္အား ငယ္ငယ္၊ ဘယ္လို ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္ကိုပဲ ခ်ီတက္တက္၊ ကိုယ့္ အနီးအပါးက လိုက္ပါအားေပးေနတဲ့ အနီးဆုံးႏွင့္ အေရးအၾကီးဆုံးလူလို စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဘာသာျပန္လက္ရာကလဲ တကယ့္ ျမတ္ႏိုးစရာ၊ စြဲလမ္းႏွစ္သက္စရာ ႏူးညံ့ သိမ္ေမြ႔လွတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္က Rudyard Kipling ရဲ႕ If လို႔ အမည္ေပးထားတဲ့ ဒီကဗ်ာကို  ဘာသာျပန္ခဲ့တာလို႔ ဆိုပါတယ္။ “စိတ္ဓာတ္ခြန္အားကို ျဖစ္ေစတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ ကဗ်ာေတြထဲက ထိပ္တန္းကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ဒီကဗ်ာကို အေျခခံၿပီးေတာ့ အႏုပညာ တင္ဆက္မႈေတြလဲ ပုံစံမ်ိဳးစုံ ရွိေၾကာင္း ” ကိုေက်ာ္ေအာင္လြင္က ရွင္းျပတာကို ၾကားရပါတယ္။

ကဗ်ာဆရာ Rudyard Kipling ကို ၿဗိတိသွ် ကိုလိုနီ အိႏၵိယႏိုင္ငံ ဘုံေဘ (မြန္ဘိုင္း) ၿမိဳ႕မွာ ဒီဇင္ဘာ (၃၀)ရက္ (၁၈၆၅) ခုမွာ ေမြးဖြားပါတယ္။ Kipling ဟာ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး တစ္ဦး ျဖစ္ၿပီး ကဗ်ာႏွင့္ ဝတၳဳတို၊ ဝတၳဳရွည္ေတြကို ေရးသားခဲ့တဲ့ နာမည္ၾကီး စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ပါ။ သူဟာ စာေပဆိုင္ရာ ႏိုဘယ္ဆုကို (၁၉၀၇) ခုႏွစ္မွာ လက္ခံ ရရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အဂၤလိပ္ဘာသာႏွင့္ ေရးတဲ့ ႏိုဘယ္လ္ဆုရ စာေရးဆရာေတြထဲမွာ သူဟာ ပထမဆုံးျဖစ္ၿပီး ဒီေန႔အထိ အသက္ အငယ္ဆုံး စာေပႏိုဘယ္လ္ဆုရွင္လဲ ျဖစ္ပါသတဲ့။

သူေရးခဲ့တဲ့ နာမည္ၾကီး စာေပလက္ရာေတြကေတာ့ The Jungle Book (1894)၊ Kim (1901) The Man Who Would Be King (1888) အပါအဝင္ ဝတၳဳတိုမ်ားစြာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ နန္းၿမိဳ႕ေတာ္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ မႏၱေလးၿမိဳ႕ေတာ္ အေၾကာင္း ေရးဖြဲ႔ထားတဲ့ Mandalay ဆိုတဲ့ ကဗ်ာ (1890)ကလဲ သူရဲ႕ နာမည္ၾကီး ကဗ်ာေတြထဲမွာ ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။

 ဗြီအိုေအ သတင္းတင္ဆက္သူေတြ ရြတ္ဖတ္ျပတဲ့ “အကယ္၍” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာကို စာလုံးမ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲျပီး ဘေလာ့ဂ္ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ကို မွ်ေဝလိုက္ပါ။တယ္ အမွန္ကို ေျပာရရင္ ဒီကဗ်ာ ျမန္မာျပန္ကို စာေရးသူ မေတြ႔ဖူး မဖတ္ဖူးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စာပိုဒ္ေတြကို အင္တာနက္ေပၚမွာ ေတြ႔ရတဲ့ အဂၤလိပ္လိဘာသာ ကဗ်ာကို ၾကည့္ၿပီး   ခြဲထားပါတယ္။ အဂၤလိပ္လို ကဗ်ာကိုလဲ  မွ်ေဝေပးလိုက္ပါတယ္။

ဘေလာဂ္ပုံစံေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္းထဲၿပီးရမဲ့ စာေတြက ႏွစ္ေၾကာင္းျဖစ္၊ ႏွစ္ေၾကာင္းပိုဒ္ေတြက သုံးေၾကာင္းျဖစ္ေနတာေတြကိုလဲ နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးႏိုင္ မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ သတ္ပုံ၊ အျဖတ္အေတာက္စတဲ့ မွားယြင္းမႈ တစ္စုံတစ္ရာ ရွိခဲ့ရင္ သို႔မဟုတ္ ဘာသာျပန္သူရဲ႕ မူလစာအထားအသိုႏွင့္ ကြဲလြဲေနခဲ့ရင္ တင္ျပသူ ဘုန္းဉာဏ္ရဲ႕ တာဝန္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း အသိေပးအပ္ပါတယ္။ 

အကယ္၍
အကယ္၍ မင္းအသိုင္းအဝိုင္း တုန္လႈပ္ေခ်က္ခ်ားၿပီး ဒါေတြဟာ မင့္ေၾကာင့္လို႔ ဝိုင္းဝန္းျပစ္တင္ၾကတဲ့အခါ မင္းဟာ တည္ၿငိမ္စြာႏွင့္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္၊

အကယ္၍ အားလုံးက မင္းကို မယုံသကၤာ ျဖစ္လာတဲ့အခါ သူတို႔ကို နားလည္စြာ ခြင့္လႊတ္ရင္းႏွင့္ မင္းကိုမင္း ယုံၾကည္မႈ အျပည့္ ရွိမယ္ဆိုရင္၊

အကယ္၍ ေစာင့္သင့္တဲ့ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ႏိုင္ၿပီး
အဲဒီအတြက္လဲ မေမာမပန္း ေနႏိုင္မယ္ ဆိုရင္
ဒါမွမဟုတ္ မင္းရဲ႕အေၾကာင္း မဟုတ္မတရား မုသားစကား ၾကားရတဲ့အခါ
မင္းကလဲ အလိမ္အညာေတြႏွင့္ မတုန္႔ျပန္ဘူး ဆိုရင္၊
ဒါမွမဟုတ္ မင္းကို လူတကာက ဝိုင္းဝန္း မုန္းတီးတဲ့ အခါ
မင္းကလဲ အမုန္းေတြ ျပန္မပြားဘူး ဆိုရင္၊

အကယ္၍ စိတ္ကူးယဉ္ အိက္မက္ေတြဟာ
မင္းအေပၚ မလႊမ္းမိုးေစပဲ စိတ္ကူးႏိုင္မယ္ ဆိုရင္၊
ၿပီးေတာ့ အေတြးအေခၚ စိတ္ကူးေတြဟာ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ သက္သက္သာ မျဖစ္ေစပဲ
ေတြးေခၚႏိုင္မယ္ ဆိုရင္၊
အကယ္၍ ေအာင္ျမင္မႈ သုခႏွင့္ ဆုံးရွဳံးမႈ ဒုကၡေတြကို ၾကဳံေတြ႔ရတဲ့အခါ
တူညီေသာ ေလာကဓံတရားေတြပါလားရယ္လို႔ ခံယူႏိုင္မယ္ဆိုရင္၊
အကယ္၍ မင္းရဲ႕ အမွန္စကားေတြကို လူလိမ္လူညာေတြက လွည့္စားေျပာင္းလဲၿပီး မုသားအျဖစ္ ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ပစ္တဲ့အခါ မင္းဟာ တည္ၿငိမ္စြာႏွင့္ နာၾကားႏိုင္မယ္ ဆိုရင္
အကယ္၍ မင္းဘဝ တစ္ခုလုံး ေပးၿပီး အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ႏွင့္ ျဖည့္ဆည္းခဲ့ရတဲ့ အရာရာကို ဖ်က္ဆီးခံ လိုက္ရၿပီးတဲ့ေနာက္ အင္မတန္မွ ေသးငယ္တဲ့ တန္ဆာပလာ အရာရာႏွင့္ ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ႏိုင္မယ္ ဆိုရင္၊

အကယ္၍ မင္းႏိုင္ခဲ့သမွ်ေတြ အားလုံး
ေၾကြတစ္လွည့္ ၾကက္တစ္ခုန္ ပမာ တစ္လွည့္တစ္ခါတည္းႏွင့္ ဆုံးရွံဳးသြားခဲ့ရင္
ၿပီးေတာ့ အစကေန ျပန္စႏိုင္မယ္ဆိုရင္
ၿပီးေတာ့တစ္ခါ ဆိုးလွတဲ့ ကံၾကမၼာရယ္လို႔ ဘယ္ေသာအခါမွ ၿငီးျငဴမေနဘူး ဆိုရင္၊
အကယ္၍ သူမ်ားတကာေတြ လုပ္ၿပီးသြားၾကလို႔ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ မင္း အလွည့္ ေရာက္လာတဲ့အခါ မင္းတစ္ေယာက္တည္း ႏွင့္ပဲ အားႏွင့္ မန္ႏွင့္ ဇြဲသတၱိရွိရွိ ဆက္ ၾကိဳးစားႏိုင္မယ္ ဆိုရင္
အဲဒီလိုပဲ မင္းမွာ စိတ္အင္အားက လြဲလို႔ ဘာဆို ဘာမွ မရွိေတာ့တဲ့အခါ
အဲဒီ စိတ္အင္အားကို ခုိင္မာစြာႏွင့္ပဲ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ထားႏိုင္မယ္ ဆိုရင္၊

အကယ္၍ လူေတြႏွင့္ ထိေတြ႔ဆက္ဆံ ေျပာဆိုတဲ့ အခါ
ကိုယ္က်င့္ သိကၡာကို ေစာင့္ထိန္းႏိုင္မယ္ ဆိုရင္၊
ဒါမွမဟုတ္ မင္းဧကရာဇ္ေတြႏွင့္ အတူ လမ္းေလ်ာက္ေနရေပမဲ့ မာန္ မာန ေသြး မၾကြဘူး ဆိုရင္၊
အကယ္၍ ရန္သူကျဖစ္ေစ မိတ္ေဆြကျဖစ္ေစ မင္းကို နာၾကည္းေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ေစရင္၊
အကယ္၍ လူတိုင္းကို တန္းဘိုးထား ေလးစားေပမဲ့ စြဲလမ္းမႈ သံေယာဇဥ္ေတြ ထားမေနဘူးဆိုရင္
အကယ္၍ တိုေတာင္းလွတဲ့ မပစ္ပယ္ႏိုင္တဲ့ တစ္မိနစ္ အတြင္းမွာ
အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ စကၠန္႔ေျခာက္ဆယ္ အျဖစ္ အသုံးခ်ႏိုင္မယ္ဆိုရင္
ငါ့သားေရ ... မင္းဟာ အရာရာရွိတဲ့ အရာရာျဖစ္တဲ့ ကမၻာၾကီးကို ဆုပ္ကိုင္လို႔
အရာရာ ဘာမဆို မင္း စြမ္းႏိုင္ၿပီေပါ့။ အဲဒီေတာ့ မင္းဟာလဲ ေယာက်္ားေကာင္း တစ္ေယာက္ပဲေပါ့။

အဂၤလိပ္လို ဖတ္လူသူေတြ သို႔မဟုတ္ ယွဉ္တြဲဖတ္လိုသူမ်ား အတြက္လည္း မူရင္း အဂၤလိပ္ ကဗ်ာကို ေအာက္မွာ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။

If
If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you;
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or, being lied about, don't deal in lies,
Or, being hated, don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise;

If you can dream - and not make dreams your master;
If you can think - and not make thoughts your aim;
If you can meet with triumph and disaster
And treat those two imposters just the same;
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to broken,
And stoop and build 'em up with wornout tools;

If you can make one heap of all your winnings
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breath a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: "Hold on";

If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with kings - nor lose the common touch;
If neither foes nor loving friends can hurt you;
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds' worth of distance run -
Yours is the Earth and everything that's in it,
And - which is more - you'll be a Man my son!

 
ရည္ညႊန္း။
၁။ ဗြီအိုေအ ျမန္မာပိုင္း၊ အႏုပညာ မိုးေကာင္းကင္ အစီအစဥ္ (၁၆၊ ၁၁၊ ၂၀၁၀) ညပိုင္း အစီအစဥ္။

၂။ http://en.wikipedia.org/wiki/Rudyard_Kipling

၃။ http://www.everypoet.com/archive/poetry/Rudyard_Kipling/kipling_if.htm

၄။ http://www.kipling.org.uk/poems_if.htm

မွတ္ခ်က္

၂၀၊ ၁၁၊ ၂၀၁၀ ေန႔က ေရးတင္ခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ အေဟာင္းကို ျပန္တင္လိုက္ပါ။ ဖတ္တဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ဘုန္းဉာဏ္

မုသာဝါဒႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့ ေတြးမိတာေလး အခ်ိဳ႕

မတ္လ (၁၈) ရက္ (၂၀၁၀) ေန႔က လႊင့္တင္ခဲ့တဲ့ BBC Learning English သခၤန္းစာ၊ 6 Minute English အစီအစဥ္ထဲက lying ဆိုတဲ့ သခၤန္းစာေလး ဖတ္မိေတာ့ မုသာဝါဒ (လိမ္ေျပာမႈ)ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေတြးမိတာေလးေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီထဲက အခ်ိဳ႕ကို “မုသာဝါဒႏွင္ ပတ္သက္တဲ့ ေတြးမိတာေလး အခ်ိဳ႕” လို႔ ေခါင္းစီးတပ္ၿပီး ဒီပို႔စ္မွာ ေျပာၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ 

လိမ္လည္ေျပာဆိုျခင္း (မုသာဝါဒ) မွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာမွာေတာ့ အေျခခံ က်င့္ဝတ္ ငါးခုထဲက တစ္ခုေပါ့။ ဒီငါးခုကို ပုဆိုးကို ၿမဲေအာင္ ဝတ္ထားသလို အၿမဲပဲ လိုက္နာ က်င့္သုံးရမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေရွးသုံးႏွင့္ေတာ့ “ခါးဝတ္ ပုဆိုး” ကဲ့သို႔ ၿမဲရမယ္တဲ့။ ခုေတာ့ ေဘာင္းဘီ၊ ဂါဝန္ကို ျမဲေအာင္ ဝတ္ထားသလို ၿမဲၿမဲ က်င့္သုံးရမယ္ လို႔ ေျပာရမလားပါပဲ။

ဆိုလိုခ်င္တာက ဒီလိုပါ။ အဂၤါႀကီးငယ္ကို လုံလုံၿခဳံၿခဳံ ျဖစ္ေအာင္ ပုဆိုး၊ ေဘာင္ဘီ၊ ဂါဝန္စတဲ့  ဝတ္ရမည့္ အဝတ္ကို လုံၿခဳံေအာင္ မဝတ္ရင္  ဒါမွ မဟုတ္ ၿမဲၿမဲဝတ္မထားလို႔ ကြ်တ္သြား က်သြားရင္ မျမင္သင့္ မျမင္ထိုက္တဲ့ ကိုယ္အဂၤါ အစိတ္အပိုင္းေတြ ေပၚေနပါလိမ့္မယ္။ ေပၚေနရင္ ၾကည့္လို႔ ျမင္လို႔ မေကာင္းသလို ကာယကံရွင္မွာလဲ အေတာ္ပဲ ရွက္ဖြယ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုပါပဲ၊ ငါးပါးသီလ မလုံရင္ မၿမဲရင္ ကိုယ္က်င့္အဝတ္ ကြ်တ္က်လို႔ အဂၤါၾကီးငယ္ ေပၚသလို ရွက္ဖြယ္ရာပါ။

အဲဒီမုသားစကားဆိုတာ ေျပာလိုက္တဲ့ မုသားရဲ႕ အတိမ္ အနက္၊ ေျပာသူရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ အေျပာခံရသူရဲ႕ အက်ိဳး ဘယ္ေလာက္ထိ ပ်က္ျပား ဆုတ္ယုတ္သြားသလဲ စတဲ့ အခ်က္အေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ကံေျမာက္ မေျမာက္၊ ကံ ၾကီး မၾကီး ဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။

လိမ္လည္တာတို႔၊ လွည့္ဖ်ားတာတို႔ ဆိုတဲ့ စကားလုံးေတြရဲ႕ အတိမ္ အနက္၊ အသုံး အႏႈန္းေတြကို ေလ့လာ ၾကည့္ရရင္ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတြးမိပါတယ္။ လွည့္ျဖားတာ ကိုေတာ့ 'deception' လို႔ ေခၚတယ္ထင္တယ္။ အဲဒါကို misleading, dishonest, untruthful လို႔ ရွင္းျပထားတာကို BBC အဂၤလိပ္စာ သင္ခန္းစာမွာ ေတြ႔ရဖူးပါတယ္။ 

အခုေတာ့ လွည့္ျဖားတယ္ ဆိုတာ တကယ့္ ေတြ႔ေန ျမင္ေနၾက လူသားရဲ႕ အျပဳအမူ တစ္ရပ္ (a very common human activity) ျဖစ္ေနပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေရွာင္လို႔မရတဲ့ လူသားရဲ႕ သေဘာသဘာဝ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုလို႔ေတာင္ ဆိုၾကျပန္ပါတယ္။ ျမန္မာမွာ “မုသားမပါ လကၤာ မေခ်ာ” လုိ႔ ဆိုတာ ဒါကိုမ်ား ဆိုလိုေလသလားပါပဲ။

ေနာက္မုသား တစ္မ်ိဳးကေတာ့ အျဖဴေရာင္မုသား (a white lie) တဲ့။ အဲဒါက လူတစ္ေယာက္ ခံစားမႈ ေကာင္းေအာင္၊ သက္သာေအာင္ ေျပာတဲ့ မုသားပါ။ ဝိတ္က်ခ်င္ေနတဲ့သူကို တကယ္ မက်ပဲနဲ႔ ဝိတ္နည္း နည္း က်သြားၿပီ၊ အသားျဖဴခ်င္လို႔ ခရင္မ္မ်ိဳးစုံ ဝယ္လိမ္းေနသူကို မျဖဴပဲ အသားျဖဴလာတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြေပါ့။ ဒီေတာ့ 'အျဖဴေရာင္ မုသား' ဆိုတာ ေျမွာက္ပင့္ျခင္း တစ္မ်ိဳး (a form of flattery) လို႔ အဓိပၸါယ္ ရသြားျပန္ေရာ့ေလ။

ဆုိးတာကေတာ့ တမင္လိမ္တာ၊ အၾကံအစည္ ရွိရွိ လိမ္တာ (a motivated lie)၊ ကလိမ္ေစ့ ျငမ္းဆင္တဲ့ လိမ္လည္မႈမ်ိဳးပါ။ ေလာကၾကီးက အေတာ္ေတာ့ ထူးဆန္းပါဘိ။ လူတစ္ေယာက္ လိမ္၊ မလိမ္ဆိုတာ a lie detector သို႔မဟုတ္ Polygraph machine လို႔ ေခၚတဲ့ မုသားေဖာ္စက္ႏွင့္ ေဖာ္ထုပ္ၾကည့္လို႔ ရတယ္ဆိုပဲ။ 

ေဖာ္ထုပ္ပုံက ေမးခြန္းအခ်ိဳ႕ကို သင္က ေျဖဆိုေနစဥ္ သင့္ကိုယ္ခႏၶာရဲ႕ တုန္႔ျပန္မႈကို တိုင္းတာတာ၊ သင့္ခႏၶာကိုယ္ ဘယ္လိုေျပာင္းလဲသလဲ ဆိုတာကို ၾကည့္တာတဲ့ေလ။ ဒီအေျပာင္းအလဲထဲမွာ အသက္ရွဴပုံ ေတြ (breathing patterns)၊ ႏွလုံးခုန္တာ၊ ေခြ်းေတြပိုထြက္လာတာစတဲ့ ေျပာင္းလဲမႈေတြပါတာေပါ့တဲ့။  ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထဲမွာပဲ ၾကီးခဲ့ရ ေနခဲ့ရတဲ့ ဘုန္းဥာဏ္ေတာ့ အသိ လိုက္မမွီေတာ့ပါဘူး။ ရြာက ဟို လူၾကီးတို႔အုပ္စုကို အဲဒီစက္ႏွင့္ စစ္ၾကည့္ရရင္ေတာ့ “အင္း ... စက္ ဘယ္လိုေနပါ့၊ တုန္ခါလြန္းၿပီး ျပဳတ္ ျပတ္ထြက္ကုန္မလား စသည္ျဖင့္ ေတြးမိပါရဲ႕။ 

ဒါေပမဲ့လဲ ဒီစက္က အကုန္ေတာ့ ေဖာ္ထုပ္ႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး။ သူက စက္ေလ။ လူမွ မဟုတ္တာ။ လူျပဳရင္ သူ ႏုရေတာ့မွာေပါ့ လို႔ ေတြးမိျပန္တယ္။ George W. Maschke ဆိုတဲ့သူက လိမ္ညာမႈကို ဒီစက္ႏွင့္ ေဖာ္ထုပ္တာဟာ သိပၸံနည္းက် အေျခအျမစ္ မရွိဘူး။ ဒါဟာ သိပၸံနည္းက် စမ္းသပ္ၿပီး အေၾကာင္းျပလို႔ ရတဲ့ အယူအဆ မဟုတ္ပါဘူး (It's a complete junk science) ဆိုၿပီး ပယ္တာကို ဖတ္ရပါတယ္။

အဲဒါေတြ ေတြးမိေတာ့ မုသားႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့ ဘုရား တရားေတာ္ကို သတိယမိျပန္ပါတယ္။ ပထမတစ္ခုက ရဟန္းျဖစ္တာ မၾကာေသးတဲ့ သားေတာ္ ရာဟုလာကို ဆုံးမေတာ္မူတဲ့သုတ္ေတာ္မွာ ပါတာပါ။  တစ္ညေနခင္းမွာ ဘုရားရွင္ဟာ ရွင္ရာဟုလာထံ ၾကြလာေတာ္မူပါတယ္။

ၾကြလာၿပီး ခပ္ထားတဲ့ ေရအိုးမွာ ေရနဲနဲပဲ ခ်န္ၿပီး ေျခေတာ္တို႔ကို ေဆးေတာ္မူပါတယ္။ ရွင္လာဟုလာကို ေျခေဆးေရအိုးမွာ ခ်န္ထားတဲ့ ေရနဲနဲကို ျမင္သလားလို႔ ေမးေတာ္မူပါတယ္။ “ျမင္ပါတယ္ဘုရား” လို႔ ေလွ်ာက္ေတာ့ “ရာဟုလာ၊ (မုသားမွန္း) သိလ်က္ႏွင့္ မုသားေျပာရမွာ မရွက္တဲ့သူ (ရဟန္း)မွာ ရဟန္း တရား (spiritual achievement, lit. recluseship) နည္းနည္းေလးပဲ ရွိေတာ့တယ္” လို႔ မိန္႔ေတာ္မူ ပါတယ္။ 

ေနာက္ေတာ့ ဘုရွားရွင္က အဲဒီ ေရနည္းနည္းေလးကို သြန္ပစ္လိုက္ၿပီး “ရာဟုလာ၊ ေရနည္းနည္းကို သြန္ပစ္လိုက္တာ ျမင္ပါသလား” လုိ႔ ေမးေတာ္မူပါတယ္။ “ျမင္ပါတယ္ ဘုရား” လုိ႔ ေလွ်ာက္ေတာ့ ”(မုသားမွန္း) သိလ်က္ႏွင့္ မုသားေျပာရမွာ မရွက္တဲ့သူဟာ ရဟန္းတရားကို စြန္႔ပစ္လိုက္ေတာ့တာပဲ” လို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။

အဲဒီေနာက္ ဘုရားရွင္ဟာ ေျခေဆးေရအိုးကို ေမွာက္ၿပီး “ရာဟုလာ၊ ေရအိုး ေမွာက္ထားတာကို ျမင္ပါသလား” လို႔ ေမးေတာ္မူကာ၊ ရွင္ရာဟုလာကလဲ “ျမင္ပါတယ္ ဘုရား” လို႔ ေလွ်က္ထားျပန္ေတာ့ ဘုရားရွင္က “(မုသားမွန္း) သိလ်က္ႏွင့္ မုသားေျပာရမွာ မရွက္တဲ့သူဟာ ရဟန္းတရားကို ေမွာက္ပစ္ထားလိုက္ေတာ့တာပဲ” လုိ႔ မိန္႔ျပန္ပါတယ္။ 

ေနာက္တစ္ခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ ေျခေဆးေရအိုးကို လွန္ေတာ္မူၿပီး “ရာဟုလာ၊ ဒီေရအိုးမွာ ဘာမွ မရွိေတာ့တာကို ျမင္ရဲ႕လား” လုိ႔ ေမးေတာ္မူျပန္ပါတယ္။ ရွင္ရာဟုလာေလးက “ျမင္ပါတယ္ ဘုရား”လို႔ ေလွ်က္လိုက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ “ဒီလိုပဲ ရဟုလာ။ (မုသားမွန္း) သိလ်က္ႏွင့္ မုသားေျပာရမွာ မရွက္တဲ့သူမွာ ရဟန္းတရား ဘာမွ် မက်န္ေတာ့ဘူး” လို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ 

အဲဒီေနာက္ေတာ့ တိုက္ပြဲဝင္ မင္းစီးဆင္ ဥပမာ (ဒီမွာေတာ့ မေရးေတာ့ဘူး) ႏွင့္ ရွင္းျပကာ “(မုသားမွန္း) သိလ်က္ႏွင့္ မုသားေျပာရမွာ မရွက္တဲ့သူ မလုပ္ဝ့ံတာ ဘာမွ် မရွိေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ရည္ရြင္လို လို႔ေတာင္ မုသားစကားကို မေျပာဘူး” လုိ႔ က်င္႔ရမယ္လို႔ ဗုဒၶက ေဟာၾကားဆုံးမေတာ္ မူပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ဣတိဝုတၱက ပါဠိေတာ္မွာ ေဟာထားတဲ့ “ရဟန္းတို႔၊ တမင္တကာ (ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ) လိမ္ေျပာတဲ့သူဟာ ဘာၾကီးပဲ ျဖစ္ေနေန၊ သူမလုပ္ရဲတဲ့ မေကာင္းမႈဆိုတာ မရွိေတာ့ဘူး လို႔ ငါဘုရား ေဟာၾကားေတာ္မူတယ္” ဆိုတာကို သတိယမိပါတယ္။

စာဖတ္သူကေတာ့ ဘယ္လို ေတြးမယ္မသိ။ စာေရးသူကေတာ့ “ေၾသာ္ တရားေတာ္ကေတာ့ မွန္လုိက္တာပါလား” လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျပာမိပါရဲ႕။ လူလိမ္ေလးဆိုရင္ေတာ့ မသိ၊ မေျပာလို။ ရာဇဝင္တြင္တဲ့ လူလိမ္ၾကီးေတြ ဆိုရင္ သိပ္မွန္တယ္။ သူတို႔က သူတို႔လိမ္တာ ေျပာမိလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊  ဒီေလာက္ၾကီး ျဖစ္ေနတာ မေကာင္းပါ ဘူးလို႔ ေျပာရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ သူတို႔မွာ ဓားရွိရင္ ဓားႏွင့္ ခုတ္လိမ့္မယ္။  ဒုတ္ရွိရင္ ဒုတ္ႏွင့္ ရိုက္လိမ့္မယ္။ ေသနတ္ရွိရင္ ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္လိမ့္မယ္။ သူတို႔မွာ မေကာင္းမႈလုပ္ရမွာ ရွက္တတ္ တဲ့ ဟိရီ၊ ေၾကာက္တတ္တဲ့ ၾသတၱပၸတရားဆိုတာ နတၱိ။ တရားတာ၊ မတရားတာမရွိ၊ ေကာင္းတာ မေကာင္းတာ မသိ။ သူတို႔ မလုပ္ရဲတာ ဘာမွ်မရွိေတာ့တာ ယေန႔ ျမင္ခဲ့ၾကရ၊ ျမင္ၾကရဆဲ မဟုတ္လား။

ရာဇဝင္တြင္ေအာင္ လိမ္တတ္တဲ့သူေတြ အတြက္ေတာ့ ေနစရာမရွိ၊ စားစရာမရွိေအာင္ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ သူေတြ သန္းႏွင့္ခ်ီ ေတြ႔ရလဲ ေအးရာေအးေၾကာင္းဆိုၿပီး ပစ္ထားရဲတယ္။ သူမ်ားကူညီေထာက္ပ႔ံတာကိုလဲ ေခါင္းပုံျဖတ္ စားရဲတယ္။ ကိုယ္က်ိဳး ကိုယ့္အတၱ အတြက္ အမ်ားသူငါကို ဘဝပ်က္သည္ထိ မတရား ေႏွာင့္ယွက္တတ္တယ္။ ၿပီးရင္ သူတို႔ဟာ ေမတၱာ၊ ကရုဏာၾကီးေၾကာင္း ျပခ်င္ ေျပာခ်င္လိုက္တာလဲ လြန္ပါေရာ စသည္ျဖင့္ ေတြးေနမိပါတယ္။ တကယ့္ ေမတၱာ၊ ကရုဏာတရားကို နည္းနည္းေလးပဲ ျဖစ္ပါေစ၊ ဒီလိုလူေတြရင္မွာ ေပါက္ဖြားလာဳကရင္ေတာ့ ေလာကၾကီး အေတာ္ပဲ ၿငိမ္းခ်မ္းလာမွာပါ။

တစ္ခ်ိဳ႕ အျဖဴေရာင္ မုသားစစ္စစ္ဆိုရင္ေတာ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ (ေစတနာ) ကိုက သူ႔အက်ိဳး ပ်က္စီးေစလိုတာ မဟုတ္တဲ့ အတြက္ မုသာဝါဒ ကံေျမာက္ေကာင္းမွ ေျမာက္ပါမယ္။ 

ဆင္ေျခေပးတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လိမ္တာ (ယန္း ေပါလ္ ဆားတ္ ေျပာတဲ့ Bad faith) ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေရွာင္လို႔ မရလို႔ အျဖဴေရာင္ မုသားကိုပဲသုံးသုံး၊ အနီေရာင္ အျပာေရာင္ အဝါေရာင္ မုသားကိုပဲသုံးသုံး၊ ဘာပဲသုံးသုံးပါ။ လိမ္တာကေတာ့ လိမ္တာပါပဲ။ လုပ္သင့္တာ တစ္ခုက ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္ဖို႔ပါပဲ။ ကိုယ့္ကို သူ ဒီလုို ေျပာဆုိ၊ ျပဳမူရင္ ကုိယ္ ၾကိဳက္မလားလို႔ ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္ပါ။ ကိုယ္မၾကိဳက္ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ သူလဲ မၾကိဳက္ေလာက္ေပဘူးေပါ့။ ဒါဆို ေရွာင္သင့္တယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။

 

လူအခ်င္းခ်င္း လွည့္ပတ္ျခင္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ။

ဘုန္းဥာဏ္

Mumbai, India

25/ 09/ 2010

ရည္ညႊန္း။ ။ 

1. Horner I. B (tr.) "Middle Length Sayings" vol. II, Motilal Banarsidass Publishers, pp. 87-8. 

2. Ireland, John D (tr.), Itivuttaka, BPS, Kandy, pp. 167 -8.

3. http://www.bbc.co.uk/worldservice/learningenglish/general/sixminute/2010/03/100318_6min_lying_page.shtml

(၂၀၁၀ ခု စက္တင္ဘာ ၂၅ ရက္ေန႔က တင္ခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ အေဟာင္းကို ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။ ထူးျခားမႈ ရွိလို႔ ျပန္တင္တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အျခားေဆာင္းပါးေတြလိုပါပဲ။

အားေပးဖတ္ရွဴသူေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)

သီတင္းကြ်တ္ပြဲေတာ္ႏွင့္ ေကာင္းျမတ္တဲ့ အစဉ္အလာ

(ယခုႏွစ္ သီတင္းကြ်တ္ ပြဲေတာ္ အတြက္ စာ အသစ္ မေရးျဖစ္လို႔ မႏွစ္က ေရးၿပီး တင္ခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ကိုပဲ ျပဳျပင္ျခင္း မျပဳပဲ ျပန္လည္ တင္လိုက္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါေၾကာင္း  ႀကိဳတင္ အသိေပးအပ္ပါသည္။)

ဆယ့္ႏွစ္လရာသီ တစ္ခုလုံးကို ပြဲေတာ္ အသီးသီးႏွင့္ တန္းဆာ ဆင္ထားတဲ့ ျမန္မာတို႔ ရုိးရာေလးက ခ်စ္စရာ၊ ျမတ္ႏိုး စရာေလးပါ။ ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ အဲဒီထဲမွာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစရာ အေကာင္းဆုံးက သီတင္းကၽြတ္လ မီးထြန္းပြဲ လို႔ ထင္မိတယ္။

“သီတင္းကၽြတ္လ ဆီးမီးထြန္းပြဲ” ဆိုတာေလးကို ကေလးငယ္ ဘဝကတည္းက သိၾက၊ ႏႈတ္က်ိဳး ေနၾကပါတယ္။ “သီတင္းကၽြတ္လ မီးထြန္းပြဲ” ဆိုတဲ့ အတိုင္းပဲ ဒီပြဲေတာ္မွာ မီးေတြ ထူးထူး ျခားျခား လွလွပပ မြမ္းမံ ျပင္ဆင္ၿပီး သုံးရက္ၾကာ ထြန္းၾကပါတယ္။ လျပည့္ေန႔ အၾကိဳည၊ လျပည့္ညႏွင့္ လျပည့္ေက်ာ္ တစ္ရက္ ညေတြမွာေပါ့။ 

အိမ္ေတြမွာဆို ဘုရာစင္ကို စိတ္ၾကိဳက္ တန္းဆာဆင္ကာ ထြန္းညွိတတ္ၾကတယ္။ အိမ္ ဝရံတာ စတဲ့ ေနရာမ်ိဳးေတြမွာလဲ မီးဆိုင္း၊ မီးပုံး ေရာင္စုံေလးေတြကို ခ်ိတ္ဆြဲ ထြန္းၾကတယ္။ ဒါတင္ မကေသးဘူး။ ေစတီ ပုထိုးေတြ၊ လမ္းေတြႏွင့္ ဘာသာေရး အေဆာက္အဦေတြ၊ ေရြးခ်ယ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာေတြမွာလဲ အေရာင္ အေသြးစုံ မီးလုံး လွလွေလးေတြ ေဝေနေအာင္ တပ္ဆင္ ခ်ိတ္ဆြဲၾကကာ ထြန္းညွိၾကျပန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ မီးထြန္းထားတာေတြကို မိသားစုလိုက္ လုိက္ၾကည့္ၾကတယ္။ လွပတဲ့ မီးေရာင္ေအာက္မွာ အလြန္တရာ သပၸါယ္လွတဲ့ ဘုရား ေစတီေတြကိုလဲ မိသားစုလိုက္ လိုက္လံ ဖူးၾကတယ္။ အဲဒီလို ဘုရားဖူးရ၊ လွည့္ပတ္ ၾကည့္ရႈရတာေတြကိုက စိတ္ကို ရႊင္လန္း ေအးျမ အေပ်ာ္ေတြ ရေစတာပါ။

တကယ္ေတာ့ မီးထြန္းတာဟာ အလွအပ သက္သက္အတြက္ ထြန္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မီးထြန္းပြဲမွာ ေလးနက္တဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြ ပါဝင္ပါတယ္။

မယ္ေတာ္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ သႏၱဳႆိတ နတ္သား အမႈးရွိတဲ့ နတ္ ျဗဟၼာ အေပါင္းကို ဝါတြင္း သုံးလပတ္လုံး အဘိဓမၼာတရား ေဟာၾကားရာက ျပန္ၾကြလာတဲ့ ဘုရားရွင္ ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ကို လူေတြက ဆီးမီးေတြ၊ အေမြးတိုင္ေတြ ထြန္းညွိ ပူေဇာ္ၿပီး ၾကိဳဆိုခဲ့ၾကတယ္တဲ့။ အဲဒါကို အတုယူ အစဥ္လိုက္ၿပီး အထိမ္းအမွတ္ အေနနဲ႔ မီးေတြကို လွလွ ပပ ျပင္ဆင္ၾကၿပီး ဘုရားရွင္ကို ရည္မွန္း ပူေဇာ္ၾကရာက မီးထြန္းပြဲေတာ္ ဆိုတာ ျဖစ္လာခဲ့ဟန္ တူပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ဘုရားရွင္က မယ္ေတာ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ သႏၱဳႆိတ နတ္သားကို အဘိဓမၼာတရား ေဟာၾကားေတာ္မူၿပီး ေက်းဇူးဆပ္တယ္ ဆိုတဲ့ အစဥ္အလာပါ။ ပဋိသေႏၶတည္ေနၿပီလို႔ သိသည့္ အခ်ိန္မွသည္ လူတစ္လုံး သူတစ္လုံး ျဖစ္လာသည္အထိ ေစာက္ေရွာက္ ေကၽြးေမြးလာတဲ့ မိဘေတြဟာ သားသမီးေတြ အတြက္ တုႏႈိင္းမမီတဲ့ အနႏၱေက်းဇူးရွင္ေတြပါ။ အဲဒီ ေက်းဇူးေတြကို သားသမီးေတြ အေနႏွင့္ မိဘေတြ လိုအပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပန္လည္ ေပးဆပ္ဖို႔ လိုတယ္ေလ။ မဆပ္ႏိုင္သည့္တိုင္ေအာင္ သိေနဖို႔၊ အစဥ္သတိယေနဖို႔ေတာ့ လုိအပ္တယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ ဒီပြဲေတာ္ဟာ မိဘေတြရဲ႕ ေက်းဇူးတရားေတြကို သိရွိ ေအာက္ေမ့ေစတဲ့ပြဲ၊ ေက်းဇူးဆပ္တဲ့ပြဲ ဆိုလည္း မမွားဘူးေပါ့။

ဒါေၾကာင့္မို႔ သီတင္းကၽြတ္ ကာလမွာ ေဖေဖ ေမေမ၊ ဖိုးဖိုး၊ ဖြားဖြား၊ ဦးဦး ေဒၚေဒၚ စတဲ့ မိဘ ေဆြမ်ိဳးေတြကို တင့္တယ္ လွပတဲ့ လက္ေဆာင္ ပစၥည္းေတြနဲ႔ လွည့္လည္ ကန္ေတာ့ၾကတဲ့ ဓေလ့ေလး ရွိတာ ထင္ပါရဲ႕။ အေဝးေရာက္ေနရင္လဲ လက္ေဆာင္တစ္ခုခု ေပးပို႔ၿပီး ကန္ေတာ့တတ္ၾကတယ္။ ဒီအစဥ္အလာက ပြဲေတာ္မို႔ လက္ေဆာင္ေပးတာ သက္သက္ထက္ အဓိပၸါယ္ ပိုပါတယ္။ အတူ ယွဥ္တြဲ ဆက္ဆံ ေပါင္းသင္းေနၾကတဲ့ လူေတြဆိုေတာ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟရဲ့ အထူ အပါးအေလွ်ာက္ ေျပာမွား ဆိုမွားတာေတြ၊ စိတ္ႏွင့္ ျပစ္မွားမိတာေတြက အနည္းႏွင့္ အမ်ားေတာ့ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္လဲ သံသယျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလုိ နည္းႏွင့္ ကိုယ့္ထက္ အသက္ ဂုဏ္ဝါ ၾကီးတဲ့ သူေတြကို ျပစ္မွားမိရင္ ခြင့္လႊတ္ ေက်ေအးဖို႔ ေတာင္းပန္ ကန္႔ေတာ့ၾကတာပါ။ 

လူငယ္ကသာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူၾကီးေတြဟာလဲ အလားတူ ျပစ္မွား မိတတ္ၾကတာပါပဲ။ ဒါၾကာင့္မို႔ ကန္ေတာ့ခံၾကတဲ့  လူၾကီးေတြကုိယ္တိုင္ကလဲ သူတို႔ေတြ အကယ္လို႔ ေျပာမွား ဆိုမွား ျပဳမိမွား ရွိခဲ့ၾကရင္လဲ ခြင့္လႊတ္ၾကပါလို႔ လူငယ္ေတြကို  ျပန္ၿပီး ေတာင္းပန္ၾကေလ့ ရွိၾကတာပါ။ 

စိတ္ထား ႏူးညံ့ သိမ္ေမြ႔တဲ့၊ ရိုးရာ အစဥ္အလာလဲ ေကာင္းခဲ့၊ ထိမ္းလဲ ထိမ္းသိမ္းတဲ့ အိမ္ေတြမွာဆို မိဘေတြကို မိသားစုဝင္ေတြအားလုံး စုံစုံ ညီညီ လက္ဆယ္ျဖာ ထိပ္မွာမိုးလို႔ ရွိခိုး ကန္ေတာ့တဲ့ ဓေလ့ ရွိတတ္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆို အစ္ကိုၾကီး အမၾကီးေတြကိုေတာင္ အစဥ္လိုက္ ကန္႔ေတာ့တတ္ၾကေသးတယ္။ ေၾသာ္ တကယ္လဲ ၾကည္ႏူးရတဲ့ ကာလႏွင့္ ဓေလ့ေလးပါပဲေနာ္။ 

လူသားေတြသာ မကပါဘူး။ သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေန႔မွာ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္ၾကီးေတြလဲ “ပဝါရဏာ ကံ” ျပဳၾကပါတယ္။  

ပဝါရဏာ ဆိုတာက “ဖိတ္မံတက ျပဳျခင္း (invitation) လုိ႔ အဓိပၸါယ္ ရပါတယ္။ ဝါကၽြတ္တဲ့ အဆုံးမွာ လုပ္တဲ့ ပြဲတစ္ပြဲလို႔ ဆိုလို႔ ရေကာင္းပါတယ္။ ပြဲဆိုလို႔ တီးတာ၊ မႈတ္တာ၊ ကတာ၊ ခုန္တာမ်ိဳးေတြ လုပ္တဲ့ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒါမ်ိဳးေတြ ေရာယွက္ထားတဲ့ ပြဲေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ နယ္ပယ္ အလိုက္ ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ သံဃာေတာ္မ်ား အားလုံး စုစည္းၿပီး ဖိတ္မံသမႈ ျပဳရတဲ့ ပြဲပါ။  

ရဟန္းျဖစ္ေစဦးေတာ့၊ လူဆိုတာ တစ္ေယာက္တည္း ေနတဲ့အမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ားႏွင့္ ေနျပန္ေတာ့လဲ ျပႆနာဆိုတာ အနည္းႏွင့္ အမ်ားေတာ့ ျဖစ္တတ္တယ္ေလ။ သိတယ္ မဟုတ္လား။ လူဆိုတဲ့ အမ်ိဳးက တစ္ေယာက္ထဲ ေနတာေတာင္ သူ႔စိတ္ႏွင့္သူ ေရွ႕စိတ္ႏွင့္ ေနာက္စိတ္ တည့္ခ်င္မွ တည့္တတ္တာမ်ိဳးပါ။ အမ်ားႏွင့္ ဆိုရင္ေတာ့ ေျပာစရာေတာင္ မလုိေတာ့ဘူး။  

ဒီေတာ့ ညီညြတ္ေအာင္ စကားမေျပာပဲ ေနမယ္ဆိုေတာ့လဲ မျဖစ္ပါဘူး။ လူ႔သဘာဝႏွင့္လဲ ဆန္႔က်င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ညီညီ ညြတ္ညြတ္ ေနေစဦးေတာ့၊ စကားမေျပာပဲ ညီညြတ္ေအာင္ ေနတာမ်ိဳး၊ လိုအပ္တာေလာက္ပဲ လက္ဟန္ ေျခဟန္ႏွင့္ စကားေျပာတာမ်ိးက အေကာင္းဆုံး ေနျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုရားရွင္ကလဲ မၾကိဳက္ပါဘူး။ ကဲ့ရဲ႕ေတာ္မူပါတယ္။ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ရိုးရိုးသားသား ေနတာေတာင္ စကား မေျပာပဲ ေနၾကလို႔ “ႏြား၊ ဆိတ္၊ ရန္သူတို႔ရဲ႕ ေနျခင္းမ်ိဳးႏွင့္ ေနၾကတယ္” လုိ႔ ခိုင္းႏႈိင္းၿပီး ကဲ့ရဲ႕ေတာ္မူခဲ့တာပါ။   

ေျပာစရာ ရွိတာ ေျပာ၊ လုပ္စရာ ရွိတာ၊ လုပ္သင့္တာ လုပ္ရမွာပါ။ ဒီလို ေျပာဆို လုပ္ကိုင္ျပန္ေတာ့ အမွားအယြင္းေတြက ၾကဳံၾကရ၊ ၾကားၾကရ ျပန္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ သံသယ ျဖစ္လာၾကရပါတယ္။ ရလဒ္ကေတာ့ အနည္းႏွင့္ အမ်ား စိတ္ဝမ္းကြဲၾကရတယ္။ မေမးႏိုင္ မေခၚႏိုင္ေတြ ျဖစ္ၾကရတယ္။ ရန္သူေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ အတူေနသူ အားလုံး အျပန္အလွန္ နားလည္ဖို႔၊ အျပစ္ရွိရင္ ေတာင္းပန္ဖို႔ႏွင့္ ေတာင္းပန္ခံရတဲ့ သူေတြကလဲ ေက်ေအး ခြင့္လႊတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အခ်င္းခ်င္း ပြင့္ပြင့္ လင္းလင္း ဖိတ္ၾကားထားဖို႔ လုိတာေပါ့။  

ရဟန္းေတာ္တို႔ရဲ႕ ဝိနည္းမွာေတာ့ ဖိတ္ၾကားမႈကို (၁) အခ်င္းခ်င္း လိုက္ေလ်ာေစ (ညီညြတ္ေစ)ရန္၊ (၂) အာပတ္မွ ထေျမာက္ေစရန္၊ (၃) ဝိနည္းကို ေရွးရႈေစရန္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ သုံးမ်ိဳးႏွင့္ လုပ္တာပါ။

ဖိတ္ၾကားပုံကေတာ့ ပါဠိလို “သံဃံ ဘေႏၱ ပဝါေရမိ ဒိေ႒န ဝါ သုေတန ဝါ ပရိသကၤာယ ဝါ။ ဝဒႏၱဳ မံ အာယသၼေႏၱာ အႏုကမၸံ ဥပါဒါယ။ ပႆေႏၱာ ပဋိကရိႆာမိ” လို႔ သုံးၾကိမ္ ေလွ်ာက္ၾကား ဖိတ္မံရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ “အရွင္ဘုရား (တို႔)၊ သံဃာေတာ္ကို တပည့္ေတာ္ ဖိတ္ၾကားပါတယ္။ ျမင္ျခင္း၊ ၾကားျခင္း၊ သံသယျဖစ္ျခင္းမ်ား ရွိခဲ့ပါလွွ်င္ တပည့္ေတာ္ကို သနားသျဖင့္ ေျပာဆိုၾကပါ။ အျပစ္ကို ျမင္လွ်င္ ကုစားပါမယ္ဘုရား” လုိ႔ အဓိပၸါယ္ ရပါတယ္။

ဒါကို အတုယူၿပီး မိဘ ဘိုးဘြား စတဲ့သူေတြကို ရွိခုိးၿပီး ေတာင္းပန္ၾကတဲ့ ဓေလ့ ျဖစ္လာေလသလားလို႔ စဥ္းစားမိတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေလ၊ ဒီဓေလ့ေလးက အရမ္းကို ေကာင္းတယ္ဆိုတာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ လူမႈအသိုင္းအဝန္းမွာ က်ယ္က်ယ္ ျပန္႔ျပန္႔ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေစခ်င္ပါတယ္။  

ဘယ္အသိုင္းအဝန္းမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘုံရည္မွန္းခ်က္ ရွိမယ္။ အဲဒီ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္ကို တစ္စိတ္တည္း တစ္ဝမ္းတည္း အတူ လက္တြဲ လုပ္ေဆာင္ကာ ေနၾကမယ္။ ခ်ီတက္ၾကမယ္။ ဘယ္သူမွ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟကို အေျခမခံၾကစတမ္းေပါ့။ အရပ္ေျပာေျပာေတာ့ အားလုံး မညစ္ပတ္ၾကစတမ္း။ လုံးဝ ရုိးသား ျဖဴစင္မႈကို အေျခခံရမယ္ေပါ့။  

ဒါထဲကမွ အမွားလုပ္မိတာကို ျမင္လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ၾကားလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ သံသယရွိရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာၾကစတမ္းေပါ့။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာ ဆိုေပမဲ့ အက်ိဳးလိုလားစိတ္ႏွင့္ ေျပာဆုိရမွာပါ။ အဲဒီလို ေျပာလာရင္ လက္ခံျပီး ျပင္ပါ့မယ္လို႔ ဖိတ္ၾကားရမွာပါ။ အားလုံး ဒီလို စိတ္ႏွင့္ခ်ည္း ေနၾကရင္ ညီညြတ္မယ္။ ညီညြတ္ရင္ ခ်မ္းသာမယ္။ ခ်မ္းသာရင္ အလုပ္ကို အာရုံစိုက္ၿပီး လုပ္ႏိုင္မယ္။ အဲဒီလို လုပ္ႏိုင္ရင္ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္ကို ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေခ်ာေခ်ာ ေမြ႕ေမြ႕ႏွင့္ ေရာက္မယ္ဆိုတာၾကီးက အေသအခ်ာၾကီးပါ။  

မိသားစု တစ္ခုထဲမွာေတာင္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ အထင္ လြဲတတ္ၾကတယ္။ မိဘေတြက အစိုးရိမ္ လြန္ၿပီး ေဒါသေတြ ေပါက္ကြဲ၊ လိုအပ္တာထက္ ပိုၿပီး ေျပာဆိုမိ ဆုံးမမိတတ္တယ္။ သားသမီးေတြက မိဘ စကားကို နားမေထာင္၊ မလုိက္နာတာမ်ိဳး၊ မၾကားခ်င္ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာမ်ိဳး စတဲ့ တစ္ခုခုႏွင့္ ျပစ္မွားမိတတ္တယ္။ အျပန္အလွန္ အထင္လြဲတာ၊ စိတ္ေကာက္တာ၊ ရိုင္းရိုင္းစိုင္းစိုင္း ျပစ္မွား ေျပာဆိုမိတာေတြ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါကလဲ လူ႔သဘာဝပါပဲ။ ဒါေတြကို ဖုံးကြယ္ မထားပဲ ေျပာဆိုဖို႔ ရင္ထဲက တကယ့္ ေစတနာႏွင့္ ဖိတ္တယ္ ဆိုတာ အင္မတန္မွ ေလးနက္ သိမ့္ေမြ႕ၿပီး ခ်စ္ ျမတ္ႏိုးဖြယ္ရာပါ။  

မိဘႏွင့္ သားသမီးသာမက၊ ဆရာႏွင့္ တပည့္၊ ခင္ပြန္းႏွင့္ ဇနီးသည္၊ မိတ္ေဆြ၊ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းႏွင့္ အိမ္နီးနားျခင္း၊ အလုပ္ရွင္ႏွင့္ အလုပ္သမား၊ ဆရာႏွင့္ ဒကာ၊ ျပည္သူႏွင့္ အစိုးရ စတဲ့စတဲ့ အခ်င္းခ်င္း ဆက္စပ္ ပတ္သက္ေနတဲ့ အသိုက္အဝန္းအားလုံးဟာ အတူတူပါပဲ။ တကယ္ မွားတာေတြ ရွိမယ္။ အမွားလုပ္တယ္လို႔ ျမင္တာ၊ ၾကားတာ၊ သံသယျဖစ္တာေတြ ရွိမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေစတနာဆိုးႏွင့္ မွားတာ မဟုတ္ရင္ အျပဳျပင္ ခံႏိုင္၊ ေဝဖန္ ေထာက္ျပ အၾကံဥာဏ္ ေပးတာကို ခံႏိုင္ရမွာေပါ့။ အျပန္ အလွန္ ေတာင္းပန္၊ ေက်နပ္ ခြင့္လႊတ္ လက္ခံႏိုင္ရင္ အေကာင္းဆုံးပါ။   

ဒီလုိသာဆိုရင္ တကယ့္ စိတ္ခ်မ္းေျမ့စရာ အေကာင္းဆုံး၊ ေပ်ာ္စရာ အေကာင္းဆုံး အသိုက္အဝန္း ျဖစ္လာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခ်င္းခ်င္း အျပစ္ကို ဖိတ္မံ၊ လက္ခံ၊ ေက်ေအးၾကတဲ့ ဓေလ့ေလး လူမႈ အသိုင္းအဝန္းမွာ ဆထက္ကဲပို ထြန္းကားလာေစခ်င္တယ္။ ထြန္းကားလာပါေစလို႔လည္း အေလးအနက္ ဆႏၵျပဳလုိက္ရပါတယ္။ 

အားလုံး ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။ 

ဘုန္းဥာဏ္ 
Mumbai, India 
19/10/2010