ဘဝဟူသည္

စာမေရးျဖစ္တာ ငါးပတ္ တိတိေတာင္ ၾကာသြားခဲ့ပါၿပီ။ ခုတေလာ အလုပ္ကလည္း နည္းနည္း ရွဳပ္ေနပါသည္။ ရွဳပ္ေနသည့္ အလုပ္ေၾကာင့္ စာေရးခ်င္စိတ္လည္း မရွိလွပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘာမွ အသစ္မေရးျဖစ္ပါဘူး။ လာၿပီး စာဖတ္ၾကသူေတြကို အမွန္တကယ္ အားနာေနမိပါသည္။ 

သုိ႔ေပမဲ့ ဘဝအေၾကာင္း စာေတြေတာ့ ခုတေလာ ဖတ္ျဖစ္ေနသည္။ ဒီေတာ့ ဘဝ အေၾကာင္းမ်ား ေရးရမလားလို႔ စဥ္းစားမိပါသည္။ ဘဝ အေၾကာင္း ဆိုလို႔ ထူးေထြ ဆန္းျပားလွတဲ့ ေန႔စဥ္ ရုန္းကန္ေနရတဲ့ ဘဝမ်ား၊ ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူးရတဲ့ ဘဝမ်ား၊ အထီးက်န္းကာ ဆဲရဲမႈ လွိဳင္းလုံးႀကီးေတြၾကား ျမဳပ္လိုက္ ေပၚလိုက္ ျဖစ္ေနသည့္ ဘဝမ်ိဳးမ်ားႏွင့္  ဘဝထိုထို အတြင္းမွ အေတြ႔အႀကဳံမ်ားကို ေရးဖို႔ ေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ပါ။ စာေပထဲက ဘဝကိုသာ ေျပာတာပါ။  

ဘဝအေၾကာင္း နည္းနည္း ေရးမယ္ဆိုေတာ့ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္ေလာက္က တက္ခဲ့ရသည့္ သင္တန္း တစ္ခုကို သတိယမိပါေသးသည္။ သင္တန္းက  ရဟန္းေတာ္မ်ား အတြက္ ျမန္မာစာ၊ အေျခခံ အဂၤလိပ္စာႏွင့္ ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းပါ။ (စကားစပ္လို႔ ေျပာရလွ်င္ ကြန္ျပဴတာ သင္တန္း ဆိုလို႔ အထင္မႀကီးလိုက္ပါႏွင့္။ ဝါသနာ နည္းေတာ့ ယခုထိ ကြန္ျပဴတာကို ပညာရပ္ အေနႏွင့္ မတတ္ပါ။) သင္တန္းဖြင့္တာက ရန္ကုန္၊ အင္းစိန္ၿမိဳ႕နယ္၊ ဗိုလ္ကုန္းရပ္က မဟာသြံသာရေက်ာင္းမွာ ျဖစ္ပါသည္။

သင္တန္း ဆရာေတြက ႏွစ္ဖက္လွ ဦးေက်ာ္လြင္၊ ျမန္မာစာ ဆရာႀကီး ဦးစံတင္ (ရန္ကုန္တကၠသုိလ္) စတဲ့ နာမည္ႀကီး ဆရာႀကီးေတြပါ။ သင္တန္းမွဴးလည္းျဖစ္၊ အဲဒီ သင္တန္းမွာ တစ္ပါးတည္းေသာ ဘုန္းႀကီး ဆရာလည္း ျဖစ္သူကေတာ့  မဟာသြံႆာရ ဘုရားေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဦးကုမာရ ျဖစ္ပါတယ္။  

ဆရာေတာ္က စာသင္သည့္ အခါ တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္၏ စာတစ္ပုိဒ္ကို မၾကာခဏ ရြတ္ဆိုျပပါတယ္။ သူသည္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွ BSC ဘြဲ႔ယူခဲ့ရာ ပညာေရး စနစ္လည္း ပ်က္သုဥ္း၊ တကၠသိုလ္ႀကီးလည္း ေျခာက္ကပ္ကပ္ျဖစ္ေနသည္ကို စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိေလသလား မသိ။ ထိုစာကို ရြတ္ျပေတာ့မည့္ အခါ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး၏ ဂုဏ္ေရာင္ႏွင့္ ခမ္းနားမႈတို႔ကို ေျပာျပတတ္ပါေသးသည္။ တကၠသိုလ္ ဝန္းက်င္ကို ဖြဲ႔ဆိုထားသည့္ စာေတြဖတ္၍ ငယ္စဥ္က တကၠသိုလ္ကို တက္ေရာက္လိုသည့္ ဆႏၵ ႀကီးမားလွေၾကာင္းကိုလည္း ေျပာျပခဲ့ပါသည္။ တကၠသိုလ္ႏွင့္ ဆိုင္သည့္ စာေရးဆရာ အခ်ိဳ႕၏ အေရးအဖြဲ႕တို႔ကိုလည္း ရြတ္ဆိုျပတတ္ပါေသးသည္္။ 

ဆရာေတာ္ ရြတ္ဆိုျပသည့္ စာေရးဆရာ အသီးသီး၏ ထိုထိုသို႔ေသာ စာ အဖြဲ႔အႏြဲ႕ေကာင္းတို႔ကို မမွတ္မိေတာ့ေသာ္ျငားလည္း ဆရာ တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္၏ “ဘဝတစ္လႊာ”ကိုမူ မွတ္မိေနပါေသးသည္။ ဘဝတစ္လႊာ အဖြဲ႕က - 

“ဘဝဟူသည္ကို သစ္ရြက္ႏွင့္ ပမာပုံခိုင္း၍ ႏွိႈင္းစတမ္း ဆိုပါလွ်င္ -

တစ္ရိုးတံ အလႊာငယ္ တစ္ဆယ္မကႏွင့္ ၾကြယ္လွေသာ စိမ္ပန္းရြက္ႏွယ္ ဘဝမ်ိဳးလည္း ရွိသည္။

တစ္ညွာတြင္ တစ္လႊာရွိ၍ ဤတစ္လႊာပင္ တစ္ရြက္မည္ေသာ ေညာင္ရြက္ကဲ့သို႔ ဘဝမ်ိဳးလည္း ရွိပါ၏။

ခိုင္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္ ဘဝမွာမူ ႏွစ္လႊာေပါင္းမွ တစ္ရြက္ျဖစ္ရသည့္ စြယ္ေတာ္ရြက္ ပမာသာ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ တစ္လႊာ ေၾကြခဲ့ေလၿပီမင့္၊ တစ္ရြက္ မမည္ေလေတာ့ေသာ အထီးက်န္ ဤ ဘဝဝယ္ …” ဟု ဘဝကို သရုပ္ခြဲျပထားသည့္ စာျဖစ္ပါသည္။

ဆရာႀကီး ဘုန္းႏိုင္သည္ နာမ္ႏွင့္ ရုပ္ ေပါင္းစည္းထားသည့္ တနည္းဆိုရေသာ္ ခႏၶာ ငါးမ်ိဳးျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းအပ္သည့္ လူ႔ဘဝ၊ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အေၾကာင္းတရားတို႔ စိုးမိုးျခယ္လွယ္အပ္သည့္ ဘဝ၊ အညမည သေဘာတရားတို႔  ယွက္ႏြယ္လွ်က္ ေထာက္ပံ့ထားအပ္သည့္ လ႔ူဘဝ အျဖစ္သနစ္ကို ဝတၳဳျဖင့္ ဖြဲ႕ႏြဲ႔ကာ ေဖာ္က်ဴးလိုဟန္ ရွိသည္။ ဘဝ၏ သေဘာကို ဖြင့္ျပလိုဟန္ ရွိသည္ဟု ထင္ပါသည္။ သုိ႔ျဖင့္ က်ယ္ေျပာလွသည့္ ဘဝပင္လယ္ကို ၾကည့္ကာ သရုပ္ခြဲၾကည့္သည္။ နာမည္ မွည့္ၾကည့္သည္။ သူ ေတြ႔ရသည့္ ဘဝေတြက စိမ္ပန္းရြက္ႏွင့္ တူသည့္ ဘဝ၊ ေညာင္ရြက္လို ဘဝႏွင့္ စြယ္ေတာ္ရြက္ပမာ ဘဝေတြပါတဲ့။

ဆရာ ခြဲျပထားသည့္ ဘဝသရုပ္ႏွင့္ နာမည္ေတြက အေတာ္ စြဲမက္ဖြယ္ ေကာင္းသည္။ အဖြဲ႕အႏြဲ႕ကလည္း ဆြဲေဆာင္မႈ အျပည့္။ ယင္းအဖြဲ႕ကို ၾကည့္ၿပီး ဆရာ့ ဝတၳဳကို ခံစားမႈ အပိုင္းက မဟုတ္ပဲ ဒႆန ရွဳေဒါင့္မွ ခ်ဥ္းကပ္ခါ ဖတ္ၾကည့္ရေသာ္ ေကာင္း၏ဟု ေတြးမိၿပီး စာအုပ္ ရွာလိုစိတ္ပင္ ေပါက္မိလိုက္ပါေသး၏။ သို႔ေသာ္ မိမိက ဆရာႀကီး၏ ထိုဝတၳဳကို ေဝဖန္ဖို႔လည္း မဟုတ္၊ ဖြင့္ဆို ရွင္းျပဖို႔လည္း မရည္ရြယ္။ ထို႔ျပင္ မိမိ၏ လက္ရွိ အေျခအေန၊ အခ်ိန္အခါႏွင့္လည္း မကိုက္ညီ။ ဝတၳဳဖတ္ဖို႔ အခြင့္ရသည့္ အသိုင္းအဝိုင္းတြင္ မေနခဲ့ရသျဖင့္ ဖတ္လိုသည့္ ဆႏၵကလည္း နည္းပါးလွရာ ထိုအေတြးကို အေဝးမွာပဲ စြန္႔ပစ္လိုက္ရပါသည္။ (ဖတ္ဖူးသူေတြ ေဆြးေႏြးျပလွ်င္ေတာ့ ေကာင္းမည္ဟု ေတြးမိပါေသးသည္။)

မိမိ ယခု ေရးလိုသည့္ ဘဝ အေၾကာင္းကေတာ့ ဗုဒၶဒႆန နယ္ပယ္မွ ရွဳျမင္ထားသည့္ ဘဝအေၾကာင္း တေစ့တေစာင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ယင္း ဘဝအေၾကာင္းကို မေရးမီ စပ္ဆိုင္လာသျဖင့္ တက္ခဲ့ဖူးသည့္ သင္တန္း အေၾကာင္းကို သတိယၿပီး နိဒါန္းပ်ိဳးသည့္ သဖြယ္ စ-ေရးလိုက္ျခင္းပါ။ 

လာမည့္ ပို႔စ္ေတြမွာ ဗုဒၶဒႆနမွာ လာတဲ့ ဘဝအၾကာင္းကို အထိုက္ အေလွ်ာက္မွ် ေဆြးေႏြးၾကည့္ႏိုင္မည္ ဟု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။ ေထာက္ျပ ေဝဖန္ အႀကံျပဳၾကမည္ ဆိုလွ်င္ ဝမ္းေျမာက္စြာ ႀကိဳဆိုပါမည္။

ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

ဘုန္းဉာဏ္

ဂ်က္ လီ ေျပာျပတဲ့ ေငြတစ္က်ပ္ရဲ႕ စြမ္းအား (၃)

ယုံၾကည္ရမႈ အဂၤါရပ္္္

ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ လုပ္ေဆာင္မႈဟာ One Foundation အဖြဲ႔ရဲ႕ မွတ္တိုင္တစ္ခုလို႔ ဆိုလွ်င္ အျခားမွတ္တိုင္ တစ္ခုက ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရမႈ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ “အဲဒီလို လုပ္ငန္းႀကီး တစ္ခုအတြက္ ဂ်က္ လီဆိုတဲ့ တံဆိပ္ နာမည္ တစ္ခုႏွင့္ လုံေလာက္လိမ့္မယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ မထင္ပါဘူးဗ်ာ”လို႔ လီက ဝန္ခံေျပာဆိုပါတယ္။ “တစ္ျခားလူေတြ ယုံၾကည္ႏိုင္ဖို႔ဆိုလွ်င္ ဆန္းစစ္ေဝဖန္ အကဲျဖတ္တဲ့ လူထုႀကီး လုိပါတယ္။ မၾကာမၾကာပဲ ခင္ဗ်ားက ေငြေတြ လွဴတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ ေငြေတြ လိုအပ္သူေတြထံ ေရာက္လားလည္း ခင္ဗ်ား မသိဘူး။ အဲဒီေငြ ဘာျဖစ္သြားလဲလည္း မသိဘူး။”

အဲဒီ အစြန္းအတြက္ One Foundation အဖြဲ႔က လုံးဝ ဥႆုံ ပြင့္လင္း ျမင္သာမႈ ရွိျခင္းဆိုတဲ့ မူႏွင့္ပဲ အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ အဖြဲ႔ဟာ သုံးလ တစ္ႀကိမ္ ေနာက္ဆုံးအေျခအေနကို ထုတ္္ျပန္ေပးၿပီး ေငြ ဘယ္ေလာက္ လက္ခံရရွိၿပီး ဘယ္လို အသုံးျပဳခဲ့တယ္ဆိုတာ အေသးစိတ္ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ႏွစ္စဉ္ အစီအရင္ခံစာေတြကိုလည္း ထုပ္ျပန္ေပးပါတယ္။ ဒီလိြဳက္ စာရင္းစစ္အဖြဲ႔က ေငြေရးေၾကးေရး ဆိုင္ရာ မွတ္တမ္းေတြကို အခမဲ့ စစ္ေဆးေပးၿပီး အစီအရင္ခံစာ အားလုံးကို www.onefoundation.cn ဝက္ဘ္ဆိုက္မွာ ရယူႏိုင္ပါတယ္။

ယုံၾကည္ရမႈ သို႔မဟုတ္ အယုံအၾကည္ကင္းမဲ့မႈသည္ တရုတ္ျပည္ရွိ ကုသိုလ္ျဖစ္ အဖြဲ႔အစည္းေတြၾကားမွာ ႀကီးမားတဲ့ ျပႆနာပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆို တိုင္းျပည္တြင္းက NGO အဖြဲ႔ေတြက ႏိႈင္းယွဉ္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ အသစ္ပဲ ရွိေသးတာဆိုေတာ့ လူေတြက ဘယ္သူ႔ကို ယုံၾကည္အပ္ႏွံရမယ္ဆိုတာ မသိၾကေသးပါဘူး။ 

One Foundation ဟာ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ အတိုင္ပင္ခံ အဖြဲ႔မ်ားက ေရးဆြဲထားတဲ့ ျပည့္စုံ ေကာင္းမြန္တဲ့ စံေတြႏွင့္ ျပည့္မွီတဲ့ အျခားေသာ NGO အဖြဲ႔အစည္းေတြကို အလွဴေငြေတြ ျပန္လည္ ျဖန႔္ေဝလွဴဒါန္းရင္း အဲဒီလို အဖြဲ႔မ်ားအတြက္ အေထာက္အကူ ေပးတဲ့အဖြဲ႔ အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ လုပ္ကိုင္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္။ ထို႔အျပင္ အဆိုပါ အဖြ႔ဲမ်ားရဲ႕ လုပ္ငန္းမ်ား တိုးတက္ေစရန္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကို အားေပးရင္းလည္း ေထာက္ကူေပးႏိုင္တဲ့ အဖြဲ႔အျဖစ္ လုပ္ကိုင္ဖို႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ “တရုတ္ျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရး တိုးတက္မႈ အက်ိဳးေက်းဇူး ခံစားၾကရၿပီး လူမႈအသိုင္းအဝန္းကို ျပန္လည္ ေပးေဝလိုတဲ့ တရုတ္မ်ိဳးဆက္သစ္ တစ္ဆက္ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ မၾကာခဏ အေမးခံရတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုက ဘယ္မွာ ဘယ္လို လွဴရသလဲဆိုတာပါပဲ။ အျခားတစ္ဖက္မွာေတာ့ ပိုမိုေကာင္းမြန္ေအာင္ ဖြဲ႔စည္းဖို႔ လိုအပ္တဲ့ NGO အဖြ႔ဲအစည္းေတြ တရုတ္ျပည္မွာ အမ်ားအျပား ရွိပါတယ္” လို႔ ဂ်က္ လီက ေျပာျပပါတယ္။

“One Foundationကေတာ့ အလယ္မွာ ေရာက္ေနပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ ေငြေၾကးေပးလွဴလိုတဲ့ ျပည္သူေတြႏွင့္ NGO ေတြအၾကားမွာ စင္ျမင့္တစ္ခု၊ တံတားတစ္စင္း တည္ေဆာက္ခ်င္ပါတယ္။”

ဂ်က္ မ ကေတာ့ One Foundation အတြက္ ဂ်က္ လီ ခ်ဉ္းကပ္နည္းျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ရဲ႕ ပုံစံႏွင့္ စနစ္မ်ား ပုံစံခ်ေရးဆြဲ အသုံးျပဳပုံနည္းလမ္းႏွင့္ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ေနတာေတြကို စီးပြားေရး တစ္ခုအျဖစ္ သေဘာက်ေနပါတယ္။ “မၾကာေသးမီကပဲ ကြ်န္မတို႔ေတြ သုံးည ဆက္တိုက္ ညဉ့္နက္ သန္းေခါင္ အထိ ေနခဲ့ၾကတယ္။ ဒီ အဖြဲ႔အစည္းကို ႀကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ႏွင့္ တရုတ္ျပည္မွာ ရွိတဲ့ NGO ေတြရဲ႕ စံျပ အဖြဲ႔တစ္ဖြ႔ဲ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ အဖြ႔ဲအစည္းရဲ႕ ပုံသဏၭာန္ႏွင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကို ေဆြးေႏြးတိုင္းပင္ရင္းႏွင့္ ေနခဲ့ၾကတာပါ” လို႔ ဂ်က္ မက ေျပာပါတယ္။

 အဖြဲ႔ရဲ႕ ေန႔စဉ္ အလုပ္ေတြကို ဝန္ထမ္း ၁၇ ေယာက္က လုပ္ေနၿပီး လီကေတာ့ သူ႔အားထုတ္မႈေတြကို ရန္ပုံေငြ ရွာေဖြေရးႏွင့္ “တစ္ ယြမ္” အယူအဆအေၾကာင္း ပ်ံ႕ႏွ႔ံေအာင္ လုပ္ရာမွာပဲ အာရုံစိုက္ပါတယ္။ ဒါကို အၿပီးသတ္ဖို႔ သူ႔ကိုယ္သူ အဖြဲ႔အစည္းအေပၚမွာ လုံးဝ ပုံအပ္လုပ္ႏိုင္ေအာင္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္အတြက္ ရုပ္ရွင္လုပ္ငန္း အားလုံးကို ဆိုင္းငံ့ထားခဲ့တယ္။ 

ဂ်က္ လီရဲ႕ ခန္႔မွန္းခ်က္အရ ကမၻာတစ္ဝွမ္းက ညီလာခံ အမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္အေၾကာင္း အသြင္လကၡဏာမ်ားကို ေဟာေျပာျခင္းအားျဖင့္ လူေပါင္း ၅၀ ၀၀၀ ထံကို ေရာက္ရွိခဲ့ပါၿပီ။ “ကြ်န္ေတာ္ တကၠသိုလ္ေတြမွာ တစ္ႏွစ္လုံး ေဟာေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဆက္ဆံေရး တည္ေဆာက္ဖို႔ စီးပြားေရးသမားမ်ားႏွင့္ ကုမၼဏီမ်ားကို စကားေျပာဖို႔ လုိအပ္ေနပါေသးတယ္။” 

မႏွစ္ စက္တင္ဘာလက စကၤာပူမွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ Forbes Global CEO ညီလာခံမွာ သူ႔ရဲ႕ ဆူနာမီ အေတြ႔အႀကံဳႏွင့္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ကူညီေပးေနၾကတဲ့ ကမၻာလုံးဆိုင္ရာ မိသားစုအတြက္ အျမင္ေတြကို စံမမွီတဲ့ အဂၤလိပ္စကားႏွင့္ ေျပာရင္း လုပ္ငန္းႀကီးမ်ားရဲ႕ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ပုဂၢိဳလ္ ရာေပါင္းမ်ားစြာကို ဆြဲေဆာင္စည္းရုံးခဲ့ပါတယ္။ 

ဂ်က္ လီဟာ ေဟာလီးဝု(ဒ္) ရဲ႕ က-အဆင့္ စာရင္းဝင္ေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့ အန္း လီ၊ ဂ်က္ကီ ခ်န္း ႏွင့္ ဂြ်န္ ဝူးတို႔လို တရုတ္လူမ်ိဳး နာမည္ေက်ာ္ ပုဂၢိဳလ္ ၃၀၀ (သုံးရာ)ကိုလည္း အဖြဲ႔အတြက္ အခ်ိန္ေပးဖို႔၊ အဓိကအားျဖင့္ ရန္ပုံေငြ ရွာေဖြေရး လုပ္ငန္းေတြမွာ လာေရာက္ဖို႔ႏွင့္ အဖြဲ႔ရဲ႕ လုပ္ငန္းေတြမွာ ျပည္သူ႔ ေထာက္ပံ့မႈ ေပးဖို႔ရာ စည္းရုံးခဲ့ပါတယ္။

လီမွာ One Foundation အတြက္ ဆႏၵေတြ ႀကီးႀကီးမားမား ရွိၿပီး တရုတ္ျပည္ကို ေက်ာ္ၿပီး ၾကည့္ထားၿပီးပါၿပီ။ အဖြဲ႔ကို ေလာ့ စ္ အိန္းဂ်္လက္စ္၊ ေဟာင္ ေကာင္းႏွင့္ စကၤာပူႏိုင္ငံေတြမွာ မွတ္ပုံတင္ထားပါတယ္။ ထိုင္ဝမ္မွာ ရုံးဖြင့္ဖို႔လည္း စီမံ ေဆာင္ရြက္ေနပါၿပီ။ One Foundation ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က အတူတူျဖစ္ေပမဲ့ ႏိုင္ငံအသီးသီးရဲ႕ ခ်ဉ္းကပ္မႈကေတာ့ မဆိုစေလာက္ ျခားနားပါလိမ့္မယ္။

ဥပမာ … စကၤာပူကို NGO အဖြ႔ဲမ်ားရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို သင္တန္းေပးရာ ဌာနခ်ဳပ္အျဖစ္ စီမံထားပါတယ္။ “အခုေလာေလာဆယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ အနာဂတ္ ေခါင္းေဆာင္ အမ်ားႀကီး မရွိပါဘူး။ ေငြေၾကးကို နည္းမွန္ လမ္းမွန္ႏွင့္ အသုံးျပဳဖို႔ မွန္ကန္တဲ့ လူေတြ NGO အဖြဲ႔တိုင္းမွာ မရွိၾကပါဘူး” လုိ႔ လီက ဆိုပါတယ္။

တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ဒီအဖြ႔ဲအစည္းက ဘယ္ေလာက္ထိ ေအာင္ျမင္ၿပီးေျမာက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ ယထာဘူတ က်က်ပဲ ရပ္တည္ပါတယ္။ “ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၀၀ တုန္းကလည္း ကမၻာႀကီးမွာ ျပႆနာေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၀၀ မွာလည္း ျပႆနာေတြက ရွိေနဦးမွာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ ျပႆနာ ေျဖရွင္းမႈရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီ ျပႆနာေတြ ေလွ်ာ့နည္းသြားေအာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဝိုင္းကူလုပ္ေပးလို႔ ရပါတယ္။ လူေတြရဲ႕ စိတ္ေတြ ေျပာင္းလဲဖို႔၊ သူတို႔ေတြ ယုံၾကည္ဖို႔ အနည္းဆုံး မ်ိဳးဆက္ ႏွစ္ဆက္ ၾကာပါလိမ့္မယ္။ အႏွစ္ သုံးဆယ္လဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ႏိုင္တာေပါ့လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ထင္တယ္ေလ။ ‘ မွန္ပါတယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္မွာ တာဝန္ရွိပါတယ္’။”

ဒီအဖြဲ႔အတြက္ သူဟာ မွန္ကန္တဲ့ မ်ိဳးေစ့မ်ားကို စိုက္ပ်ိဳးခဲ့ၿပီးၿပီလို႔ ရုပ္ရွင္မင္းသားက အခု ယုံၾကည္ေနပါတယ္။ အနာဂတ္မွာ အလုပ္ေတြ ပိုမ်ားလွေပမဲ့ ဒီႏွစ္ေတာ့ သူ႔ ရုပ္ရွင္လုပ္ငန္းကို ျပန္လုပ္ဖို႔ အသင့္ျဖစ္ေနပါတယ္။ “အဆုံးမေတာ့ဗ်ာ ဒီအဖြဲ႔အစည္းကို အခ်ိန္တိုင္း ျမွင့္တင္ေပးဖု႔ိ ရုပ္ရွင္ မင္းသား တစ္ေယာက္ အျဖစ္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေက်ာ္ၾကားမႈကို သုံးလို႔ ရတယ္ဆိုလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ ရုပ္ရွင္ရိုက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီ ရုပ္ရွင္ကားက အဖြဲ႔အစည္းကို ပိုအားေကာင္းေအာင္ ကူညီ လုပ္ေဆာင္ေပးမွာေပါ့။”

ဒါႀကီးကို ဘာလို႔ လုပ္ေနတာလဲလို႔ လူ အခ်ိဳ႕က လီကို ေမးေနၾကေပမဲ့ သူကေတာ့ ဒါကို သံသယ အျဖစ္ ဒါမွမဟုတ္ ေနာင္တအျဖစ္ အေလွ်ာ့ေပးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ “ကြ်န္ေတာ္ အျမဲတမ္း ျပန္ေျပာျပေလ့ရွိတာက ‘ကြ်န္ေတာ့ ဘဝရဲ႕ ပထမဆုံး ဆယ္ႏွစ္ကို သိုင္းပညာ ေလ့လာခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅ ႏွစ္ကို ရုပ္ရွင္ရိုက္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ တတိယေျမာက္ အလုပ္အကိုင္ကို စလုပ္ေနပါတယ္” ဆိုတာပါပဲ။

“တကယ္ေတာ့ဗ်ာ … ကြ်န္ေတာ္ဟာ ရုပ္ရွင္ တစ္ကားေတာ့ အမွန္တကယ္ ရိုက္ေနဆဲပါ။ လူတိုင္း လူတိုင္းဟာ အဲဒီ ဇာတ္ကားမွာ စာေရးဆရာ အျဖစ္၊ သရုပ္ေဆာင္အျဖစ္၊ ဒါရုိက္တာအျဖစ္၊ မင္းသား မင္းသမီးအျဖစ္ ပါဝင္ႏိုင္ပါတယ္ဗ်။ အဲဒါက ဘဝဇာတ္ကား တစ္ကားေလ။ ကြ်န္ေတာ္ လူေတြရဲ႕ အေတြးအျမင္ကို နည္းနည္းခ်င္းစီ ေျပာင္းပစ္ခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ။”

အမွာ။ 

မူရင္း ေဆာင္းပါးပါ ဓာတ္ပုံမ်ား အတိုင္း တင္ေပးခ်င္ေသာ္လည္း ထိုပုံမ်ား ရွာမေတြ႔ပါ။ သုိ႔ေသာ္လည္း စိတ္ဝင္စားမႈ မေလ်ာ့ေစရန္ ရႏိုင္သည့္ ပုံအခ်ိဳ႕ကို ျဖည့္စြက္ကာ တင္ျပခဲ့ပါသည္။ ဘာသာျပန္ရာတြင္ကား ဘာသာျပန္စည္းကမ္းအတိုင္း ျပင္ဆင္၊ ျဖည့္စြက္၊ ႏႈတ္ပယ္ျခင္း လုံးဝ မျပဳပဲ တိက်စြာ ဘာသာျပန္ပါသည္။ 

မိမိ၏ ကိုယ္တိုင္ေရး နိဒါန္းပို႔စ္ တစ္ပုဒ္၊ အခန္းဆက္ ဘာသာျပန္ပို႔စ္ သုံးပုဒ္ကို တေပါင္းတည္း ကူးယူ၍ ျဖန္႔ေဝႏိုင္ပါေၾကာင္းႏွင့္ ျဖန္႔ေဝရာတြင္မူ မိမိ၏ အမည္ (ဘုန္းဉာဏ္)ႏွင့္ ဆိုက္အမည္ (www.dhammawisdom.blogspot.com) တို႔ကို စာအဆုံးတြင္ ထည့္ေပးေစလိုပါေၾကာင္း အသိေပး ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္။

ပုံမ်ားကို ေအာက္ပါ ဆိုက္မ်ားမွ ကူးယူ ေဖာ္ျပပါေၾကာင္း အသိေပးပါသည္။

http://int.ask.com/web?l=sem&ifr=1&qsrc=999&q=jet%20Li%27s%20one%20foundation%20pictures&siteid=10001157&o=10001157&ar_uid=579C4AF5-0686-49BB-9D9D-DF711B41268E&click_id=E6458D32-8360-4C3D-A0FA-504208C1BE55

http://www.onefoundation.cn/html/en/introduction.htm

 ဘုန္းဉာဏ္

ဂ်က္ လီ ေျပာျပတဲ့ ေငြတစ္က်ပ္ရဲ႕ စြမ္းအား (၂)

တစ္ခ်ိန္မွာ တစ္ယြမ္ပဲ

One Foundation ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က အေတြးအေခၚက ရိုးရွင္းပါတယ္။ ေသးေသးေလးကေန ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ ေတြးပါတဲ့။ တရုတ္ျပည္မွာ စလုပ္ေနတဲ့ လီက လူတိုင္းထံကေန လစဉ္ လတိုင္း တစ္လ တစ္ယြမ္ (၁၅ ဆင့္) ေကာက္ခံဖို႔ စီစဥ္ေနပါတယ္။ သူက အဖြဲ႔အစည္းကို တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ကူညီေနၾကတဲ့ မိသားစုႀကီး တစ္ခုအျဖစ္ ခိုင္းႏိႈင္းေလ့ ရွိပါတယ္။

“လူေတြဟာ သူတို႔ေတြရဲ႕ အိပ္ကပ္ထဲကို ႏိႈက္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတာကို ခင္ဗ်ား မၾကာခဏ ျမင္ေတြ႔ရပါတယ္”လုိ႔ သူက ဆိုပါတယ္။ သူတို႔ေတြက သူတို႔ အစိုးရေတြကိုပဲ အျပစ္တင္တတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ အက်ိဳးအျမတ္ ႀကီးႀကီးမားမား ပါတဲ့ ေကာ္ပိုေရးရွင္းေတြက ပို ရက္ေရာသင့္တယ္လို႔လည္း ေျပာၾကတယ္။

“တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ကူညီတယ္ဆိုတာ တသီးပုဂၢလေတြႏွင့္ စတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ယုံၾကည္ပါတယ္။ ေပးလွဴဖို႔ဆိုတာ လူတိုင္းရဲ႕ တာဝန္ပဲေလ။ လူတိုင္း လူတိုင္းက လစဉ္လတိုင္း တစ္ယြမ္စီ ေပးလွဴၾကမယ္ဆိုလွ်င္ ေဒၚလာ ဘီလ်ံေပါင္းမ်ား ျဖစ္လာမွာေပါ့ဗ်ာ။”

အဲဒီအယူအဆကို လက္ေတြ႔ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ One Foundation ေပါင္းစည္းမႈက႑ႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ေဆာင္ရြက္ေနပါၿပီ။ ဥပမာ - ကမၻာ့ ေရွ႕ေဆာင္ B2B အြန္လိုင္း စီးပြားေရး ကုမၼဏီ alibaba.com ကို ပူးတြဲတည္ေထာင္သူ တရုတ္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ ဂ်က္ မက သူမ ကုမၼဏီရဲ႕ အြန္လိုင္း ေငြေပးေခ်မႈ စနစ္ ျဖစ္တဲ့ AliPay ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕အစည္းကို တစ္ျပား တစ္ခ်ပ္ မယူပဲ အသုံးျပဳခြင့္ေပးဖို႔ သေဘာတူထားၿပီးပါၿပီ။ လက္ေတြ႔က်က် ေျပာရလွ်င္ေတာ့ ဒီ သေဘာတူညီမႈက အရမ္းနည္းပါးတဲ့ အလွဴေငြေလးေတြဟာ ဝန္ေဆာင္ခက ဝါးမ်ိဳးတာ မခံရေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုလိုတာပါ။ 

ဂ်က္လီႏွင့္ သူ႔ အဖြဲ႔ဟာ တရုတ္ျပည္ ျပင္ပက အြန္လိုင္း ေငြေပးေခ်မႈ လုပ္ငန္းေတြကိုလည္း အလားတူ လုပ္ေဆာင္လာေစဖို႔ ႀကိဳးစား စည္းရုံးေနၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ တစ္ယြမ္ အယူအဆက ကမၻာတစ္လႊား ၾကယ္ျပန္႔သြားႏိုင္တယ္ေလ။ 

အဖြ႔ဲဟာ ၁၈လ ေက်ာ္ေက်ာ္ ကာလမွာပဲ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၁၆ သန္းေလာက္ ရရွိခဲ့ပါၿပီ။ ဂ်က္လီရဲ႕ ရိုးစင္းတဲ့ အယူအဆကို မွန္ေၾကာင္း သက္ေသျပေနတာပါ။ ယူနန္ ငလ်င္ႏွင့္ ၂၀၀၈ ခုအေစာပိုင္းမွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ တရုတ္ျပည္ ေတာင္ပိုင္း ေနရာအမ်ားစုကို တုန္႔ဆိုင္း ရပ္တန္႔သြားေစခဲ့တဲ့ ႏွင္းမုန္တိုင္း တိုက္ခတ္ျခင္းမ်ား အပါအဝင္ သဘာဝကပ္ေဘး ကူညီကယ္ဆယ္ေရး အလုပ္ အမ်ားအျပားကို အဖြဲ႕က ကူညီခဲ့ၿပီးပါၿပီ။

One Foundation ဟာ “သင့္ ႏွလုံးသားထဲက ေနမင္းေရာင္” (Sunshine in Your Heart) တို႔လို ေရရွည္ စီမံကိန္းေတြမွာလည္း ပါဝင္လုပ္ေဆာင္ပါတယ္။ အဲဒီ အစီအစဉ္က တရုတ္ျပည္က စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ စိတ္က်န္းမာေရး ပညာေပးႏွင့္ အတိုင္ပင္ခံ ဌာနေတြကို ျမွင့္တင္ေပးတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ တရုတ္ျပည္ တဝွမ္းမွာ ရွိတဲ့ တကၠသိုလ္ေတြမွာ ႏွီးေႏွာဖလယ္ပဲြမ်ားႏွင့္ သင္တန္းမ်ားကို စည္းရုံး စီစဉ္ပါတယ္။ 

ျမန္ဆန္မႈက အေရးႀကီး

ဒီ One Foundation ဟာ ေလေၾကာင္းလိုင္းေတြလို လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြႏွင့္လည္း ခိုင္မာတဲ့ ဆက္ဆံေရးေတြ တည္ေဆာက္ၿပီးပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ သဘာဝကပ္ေဘး ျဖစ္လာလွ်င္ အလွ်င္အျမန္ တုန္႔ျပန္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္စြမ္း ရွိေနပါၿပီ။ 

“ျဖစ္ပ်က္တတ္တာ တစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္ မၾကာခဏ ေတြးၾကည့္မိတယ္။ လူေတြ ေသၾကတယ္ဗ်ာ။ ဓာတ္ပုံေတြကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားက ေငြစလွဴပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ အလွဴေငြေတြ အဲဒီ လူေတြဆီ မေရာက္မွီ ကပ္ေဘးသင့္ၿပီးတာက ရက္အနည္းငယ္ေတာင္ ရွိေနၿပီဗ်။  အဲဒီေငြက သူတို႔ေတြဆီေကာ ေရာက္ပါရဲ႕လားဆိုတာေတာင္ မေသခ်ာဘူးဗ်ာ” လုိ႔ လီက ေျပာပါတယ္။

“ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ဆႏၵက ျပင္ဆင္ထားဖို႔၊ ေငြ အနည္းအက်ဉ္း ေဘးဖယ္ထားဖို႔ပါ။ တစ္စုံတစ္ခု ျဖစ္လာလွ်င္ အလွ်င္အျမန္ လႈပ္ရွားဖို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ အသင့္ျဖစ္ေနေအာင္လို႔ေလ။”

လီရဲ႕ လွ်င္ျမန္မႈ လိုအပ္ခ်က္ကို စီခြ်မ္ ေျမငလွ်င္ အတြင္းမွာ အေကာင္းဆုံး သက္ေသျပ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ မႏွစ္ ေမလ ၁၂ ရက္ေန႔မွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ကပ္ေဘးအေၾကာင္း သူၾကားလိုက္ရတဲ့ အခါ သူတို႔ေတြ အလွ်င္အျမန္ တုန္႔ျပန္ေဆာင္ရြက္ရမယ္ဆိုတာကို လီ သိပါတယ္။ ရန္ပုံေငြ ရွာေဖြေကာက္ခံေရး တိုက္တြန္း ႏိႈးေဆာ္ခ်က္ကို သူတို႔ ခ်က္ခ်င္း စလုပ္တယ္။ ယင္ဂ်ိဳး (Yinghua) မွာလို ေရတို ကယ္ဆယ္ေရး အတြက္ေရာ၊ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရး စီမံကိန္းေတြအတြက္ပါ ခုႏွစ္ရက္ အတြင္းမွာ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ခုႏွစ္ ဒႆမ သုံးဆယ့္ငါးသန္း ($ 7. 35) ေကာက္ခံ ရရွိခဲ့ပါတယ္။ 

လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အဖြဲ႔စည္းႀကီးေတြႏွင့္ အတူ အလုပ္လုပ္ရင္း One Foundation သည္ ခ်န္ဒူး (Chengdu) မွာ ေမလ ၁၅ ရက္ေန႔က အဖြဲ႔ေလး တစ္ဖြ႔ဲ ေထာင္လိုက္တယ္။ အဦးဆုံး လိုအပ္ခ်က္ေတြကုိ ကူညီဆက္သြယ္ႏိုင္ဖို႔ပါ။ ႏွစ္ရက္ေနေတာ့ လီ ကိုယ္တိုင္ ပထမဆုံး ျဖည့္ဆည္း ေထာက္ပံ့ပစၥည္းေတြ ပုိ႔ေဆာင္မႈကို လက္ပါေစာင့္ေရွာက္ပါတယ္။ လုပ္ငန္းစဉ္ တစ္ခုလုံး ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ ရွိတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာဖို႔ရာ အျပည္ျပည္ ဆိုင္ရာ စာရင္းစစ္ ကုမၸဏီျဖစ္သည့္ ဒီလြိဳက္ (Deloitte) က စာရင္းစစ္ ႀကီးၾကပ္ေရး အဖြဲ႔ကို ဖြဲ႔စည္းလိုက္ပါတယ္။ ေက်းရြာအႀကီးအကဲေတြက ကူညီ ေထာက္ပံ့ပစၥည္းေတြ လက္ခံရရွိပါတယ္ဆိုတာ စာရြက္ေပၚမွာ ဝန္ခံလက္မွတ္ေရးထိုးရပါတယ္။ 

“ျပည္သူေတြကို လွဴဒါန္းၾကဖို႔ႏွင့္ ကူညီေထာက္ပ့ံမႈေတြ ေပးၾကဖို႔ ေျပာရာမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔က အစိုးရထက္ ပိုျမန္ဆန္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ၾကက္ေျခနီ အဖြ႔ဲအစည္းႏွင့္လည္း လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ တိက်တဲ့ သတင္းအခ်က္အက္ေတြကိုလည္း ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ႀကီး ရႏိုင္စြမ္း ရွိပါတယ္”လုိ႔ လီက ေျပာပါတယ္။

တရုတ္ ၾကက္ေျခနီ အဖြဲ႔က ဝမ္ ရွဳေနာင္က ေျမငလွ်င္ လႈပ္ၿပီးေနာက္ One Foundation အဖြဲ႔ရဲ႕ ျမန္ဆန္မႈႏွင့္ သက္သက္သာသာေလး လုပ္ေဆာင္သြားမႈအေပၚ ခ်ီးၾကဴးစကားေတြ အျပည့္ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ ဂ်က္ လီႏွင့္ ေစတနာရွင္ တစ္စုဟာ ပိုၿပီးလိုအပ္မည့္ ကယ္ဆယ္ေရး ပစၥည္းေတြ ေပးလွဴဖို႔ တရုပ္ျပည္ ငလွ်င္ဒဏ္သင့္တဲ့ ေနရာေတြကို ခ်က္ခ်င္းပဲ အေျပးအလႊား လာၾကတယ္။ One Foundation အဖြဲ႔ဟာ ထိခိုက္ခံရတဲ့ ေဒသေတြမွာ စာသင္ေက်ာင္းေတြ ေဆာက္လုပ္ဖို႔ႏွင့္ က်န္းမာေရး ဆိုင္ရာ အေဆာက္အဦေတြ ေဆာက္လုပ္ဖို႔ ယြမ္ ႏွစ္သန္း ($ 292,000) ကို ခြဲေဝလွဴဒါန္းပါတယ္လို႔ သူမက ဆိုပါတယ္။


(ဆက္ပါဦးမည္။
ဂ်က္ လီ ေျပာတဲ့ ပရဟိတလုပ္ငန္းအတြက္ အမ်ား ယုံၾကည္ႏိုင္မည့္ အဂၤါရပ္အေၾကာင္း ပါဝင္မည့္ နိဂုံးပိုင္းကို မၾကာမီ တင္ေပးပါမည္။)
ေမတၱာျဖင့္
ဘုန္းဉာဏ္

ဂ်က္ လီ ေျပာျပတဲ့ ေငြတစ္က်ပ္ရဲ႕ စြမ္းအား (၁)

၂၀၀၄ ခု ဆူနာမီကား ဂ်က္ လီကို ထာဝရ ေျပာင္းလဲေစခဲ့၏။

အခုေတာ့ ဂ်က္ လီက ကမၻာႀကီးကို ေျပာင္းလဲေစခ်င္ေနေတာ့သည္။

ဂ်က္လီ တစ္ေယာက္ သူ႔ရဲ႕ ေလးႏွစ္အရြယ္ သမီးေလး ဂ်ိန္းကို တရိပ္ရိပ္ တက္လာေနတဲ့ ေရႏွင့္ လြတ္ေအာင္ ရုန္းကန္ေနရစဉ္ တစ္ႏွစ္အရြယ္ သမီးငယ္ေလး ေဂ်ဒါကို ခ်ီပိုးထားရတဲ့ ကေလးထိန္းကို ကူညီေပးဖို႔ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို လွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒါဟာ အက္ရွင္ကား ရုပ္ရွင္ မဟုတ္ပါဘူး။ အာရွေဒသ တစ္ဝွမ္းက လူမ်ားစြာ နည္းတူ ဂ်က္ လီ တစ္ေယာက္လည္း ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၂၆ ရက္ေန႔က ရိုက္ခတ္ခဲ့တဲ့ ဆူနာမီ သဘာဝ ကပ္ေဘးႀကီး ဆိုတဲ့ လက္ေတြ႔ဘဝရဲ႕ ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္ဖြယ္ အျဖစ္သနစ္ထဲမွာ ပိတ္မိေနခဲ့သည္။

တရုတ္ ကြန္ဖူး ရုပ္ရွင္မင္းသားဟာ အားလပ္ရက္ခရီး အျဖစ္ ဇနီးသည္၊ သမီးႏွစ္ေယာက္၊ ကေလးထိန္းႏွင့္အတူ ေမာ္လဒိုက္ႏိုင္ငံကို ေရာက္ေနသည္။ တနဂၤေႏြေန႔ နံနက္ (၁၀) နာရီ ထိုးၿပီးခ်ိန္ေလးမွာပဲ ဂ်က္ လီ တစ္ေယာက္ (The Four Seasons) ေဟာ္တယ္က ေရကူးကန္ အနီးတြင္ ရပ္ေနခဲ့သည္။ စိတ္လႈပ္ရွားေနၾကသည့္ သူ႔သမီးေလး ႏွစ္ေယာက္ကို ပယ္လယ္ျပင္ကို ေခၚသြားဖို႔ အသင့္ျဖစ္ေနပါၿပီ။

အဲဒီေနာက္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ အရွိန္ႏွင့္ ျမင့္တက္လာေနတဲ့ ေရေတြကို သူ သတိျပဳမိသည္။ သူႏွင့္ သူ႔ကေလးထိန္းတို႔က ဂ်ိန္းႏွင့္ ေဂ်ဒါတို႔ကို ေကာက္ခ်ီၿပီး ေဟာ္တယ္ဘက္ကို ေခ်ဦး ျပန္လွည့္မိခ်ိန္မွာေတာ့ ေရေတြက ေျခမ်က္စိေလာက္ အထိ ေရာက္လာသည္။ စကၠန္႔အနည္းငယ္ အတြင္းမွာပဲ ခါးအထိ ေရာက္လာၿပီး တစ္ဆက္တည္းပင္ ေမးစိ အထိ ေရာက္လာေတာ့သည္။

လီက ဂ်ိန္းကို သူ႔ပခုံးေပၚ တင္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ဖရိုဖရဲ ျဖစ္ေနစဉ္ ေဂ်ဒါႏွင့္ ကေလးထိန္းကို ဆုပ္ကိုင္ထားတာက လြတ္ထြက္သြားသည္။ သူတို႔ေတြ ဟိုတယ္ဘက္စီ ေမ်ာ္ပါသြားစဉ္ သူ ေအာ္ၿပီး အကူအညီ ေတာင္းလိုက္သည္။ ရပ္ၾကည့္ေနသူ ေလးဦးက ေရထဲ ခုန္ဆင္းလိုက္ၿပီး ေဂ်ဒါႏွင့္ ကေလးထိန္းတို႔ကို မနစ္ျမဳပ္ခင္ ဆြဲဖမ္းထားလိုက္သည္။ လီကား ေဟာ္တယ္ျပန္ေရာက္ေအာင္ အႏိုင္ႏိုင္ ႀကိဳးစားခဲ့ရၿပီး ဇိမ္က်လွတဲ့ သူတို႔ အခန္းထဲ ေနေနခဲ့တဲ့ ဇနီးသည္ႏွင့္ ျပန္လည္ ဆုံဆည္းခဲ့ရသည္။

“လွိဳင္းလုံးႀကီးေတြ က်သြားေတာ့လည္း ဘာမွ် မက်န္ခဲ့ေတာ့ပါလား”လို႔ လီက ဆိုသည္။ “လွ်က္စစ္မီးလည္း ပ်က္သြားသည္။ ေဟာ္တယ္ ၿဂိဳဟ္တု ဖုန္းကလြဲလို႔ ဆက္သြယ္ေရး မ်ိဳးစုံလည္း ပ်က္ကုန္ေတာ့သည္။ အစားအစာ သုံးရက္စာႏွင့္ ေရ ငါးရက္စာ က်န္ေသးတယ္လို႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ေျပာပါတယ္ဗ်ာ”လို႔ လီက ေျပာသည္။ လီတို႔ မိသားစုေရာ တုန္လႈပ္ေနၾကတဲ့ တျခား ဧည့္သည္ ဒါဇင္ေပါင္းမ်ားစြာတို႔ ေဟာ္တယ္လ္ ဧည့္ႀကိဳခန္းမွာပင္ အိပ္ၾကသည္။ သူ႔မိသားစု အိပ္သြားေတာ့ သူက ထထိုင္ကာ ဘာေတြ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တယ္ ဆိုတာကို ျပန္စဉ္းစားေနမိသည္။ “ဆူနာမီ ျဖစ္ခ်ိန္အထိ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝရဲ႕ ပထမ ၄၁ ႏွစ္လုံးလုံးကို ဂ်က္ လီဆိုတာ နံပါတ္တစ္ပဲလု႔ိ ကြ်န္ေတာ့္ အေၾကာင္းကိုပဲ ေတြးၿပီး ေနလာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾသဇာရွိရွိ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေက်ာ္ၾကားေက်ာ္ၾကား ကပ္ေဘးျဖစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ အဲဒီ ၾသဇာရွိမႈ၊ ေက်ာ္ၾကားမႈက မင့္ကို မကူညီႏိုင္ပါဘူးေလလို႔ ကြ်န္ေတာ္ အေတြးေပါက္လာခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘဝႏွင့္ လုပ္ခ်င္တာေတြကို စဉ္းစားမိသည္။”

၂၀၀၈ ခု ေမလ ၁၉ ရက္

တရုတ္ျပည္ အလယ္ပိုင္းက ၿမိဳ႕ ရြာေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာမွာလိုပါပဲ။ ယင္ဂ်ိဳး (Yinghua) ဟာလည္း ဂ. ၀ လႈတ္ခတ္အားရွိတဲ့ စီခြ်မ္ (Sichuan) ေျမငလ်င္ရဲ႕ ဖ်က္ဆီးျခင္းကို ခံခဲ့ရပါတယ္။ ေဒသ တစ္ဝွမ္း လူဦးေရ ၇၀,၀၀၀ နီးပါး အသက္ဆုံးရွဳံးခဲ့ရၿပီး Yinghua မွာဆိုလွ်င္ အေဆာက္အဦး အနည္းငယ္မွ်သာ မၿပိဳမပ်က္ က်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။ ငလ်င္လႈပ္ၿပီး ေျခာက္ရက္ေျမာက္ ဒီေန႔မွာေတာ့ လမ္းေတြေပၚမွာ စစ္သားေတြ၊ လူမႈကယ္ဆယ္ေရး ေစတနာ့ဝန္ထမ္းေတြ၊ မင္တက္မိေနၾကတဲ့ အသက္ရွင္က်န္ရစ္ခဲ့သူေတြႏွင့္ ျပည့္လို႔ပါပဲ။ 

တရုတ္ျပည္ ေတာင္ပို္င္း Liukuei ၿမိဳ႕မွာ  Aug. 15, 2009 က ကူညီ ကယ္ဆယ္ေရး ပစၥည္းမ်ား ဝိုင္းသယ္ေနသည့္ ဂ်က္ လီ

မ်က္ႏွာကို မဆိုသေလာက္ ဖုံးကြယ္ထားတဲ့ အျပာရင့္ရင့္ ဦးထုပ္ကို ေဆာင္းထားတဲ့ လီဟာ ႏို႔မႈန္႔ထုပ္မ်ား၊ ေဆးဗူးမ်ား၊ ရြက္ဖ်င္တဲမ်ားႏွင့္ အျခားေသာ အေရးေပၚ ေထာက္ပံ့ပစၥည္းမ်ားကို ထရပ္ကားေနာက္မွာ ဝိုင္းၿပီး သယ္ခ်ေပးေနပါတယ္။ သူနားက လူမ်ားစြာလိုပါပဲ၊ ႏွာေခါင္းပုံစံ နံပါတ္ ၁ လုိ႔ ေရးထားၿပီး ထူးျခားတဲ့ အျပဳံးမ်က္ႏွာ တံဆိပ္ပါတဲ့ အျဖဴေရာင္ One Foundation တီရွပ္ကို ဝတ္ဆင္ထားပါတယ္။ သူဟာ ရုပ္ရွင္မင္းသား တစ္ေယာက္အေပၚ ဆက္ဆံမႈမ်ိဳးကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ စီခြ်မ္က လူေတြကို ကူညီေပးေနၾကတဲ့ သူလိုငါလို လူမ်ားစြာထဲက တစ္ေယာက္မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေျပာင္းလဲသြားေသာ လူတစ္ေယာက္

ဆူနာမီႏွင့္ စီခြ်မ္ ေျမငလ်င္လႈပ္ခတ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ၾကားမွာပဲ ဂ်က္ လီဟာ သူ႔ဘဝကို ေျပာင္းလဲခဲ့တယ္။ သူရဲ႕ အခ်ိန္ မ်ားစြာကို ဒီ သဘာဝကပ္ေဘးႀကီးရဲ႕ သားေကာင္ျဖစ္ၾကရရွာၿပီး ကံအေၾကာင္းမလွရွာတဲ့သူေတြကို ကူညီေရးအတြက္ ရည္စူးျမွပ္ႏွံထားပါတယ္။ ေငြခ်ည္းပဲ လွဴမည့္အစား စစ္မွန္တဲ့ ထူးျခားမႈႏွင့္ ကမၻာတစ္လႊားက တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ စြမ္းအားကို ရႏိုင္သမွ် ျဖည့္ဆည္း အသုံးခ်မႈ ျပဳႏိုင္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္း တစ္ခုကို သူ စၿပီး ဖန္တီးပါေတာ့တယ္။ 

ေမာ္လဒုိက္က သူ႔ရဲ႕ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ အေတြ႔အႀကံဳကို သတိျပဳမိၿပီး လီဟာ ေဟာင္ေကာင္က အိမ္ကို ျပန္လာကာ စြမ္းအားေတြ စိုက္ထုတ္လုိ႔ အလွ်င္အျမန္ လုပ္ေဆာင္ပါေတာ့တယ္။ ဆူနာမီ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ လီက သူ႔ဇနီးကို “ကိုယ္ေတာ့ တစ္ခုခုကို ခ်က္ခ်င္း လုပ္ရေတာ့မယ္”လုိ႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒါဟာ One Foundation ေမြးဖြားလာပုံပါပဲလုိ႔ သူက ဆိုပါတယ္။

၂၀၀၅ ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ ၂ ရက္ေန႔မွာ သူဟာ ယြမ္ေငြ 500,000 ($ 73,000) ကို ဆူနာမီဒဏ္ ခံရသူေတြကို ေပးလွဴမည့္အေၾကာင္းႏွင့္ ေနာက္ထပ္ ယြမ္ေငြ 500,000 ကို ေဖာင္ေဒးရွင္း စတင္ဖို႔ သုံးမည့္ အေၾကာင္း ေၾကျငာခဲ့ပါတယ္။ အဆုံးမွာေတာ့ One Foundation ကို ဖန္တီးဖို႔ရာ အခ်ိန္ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ယူခဲ့ရပါတယ္။ တစ္ပိုင္းက လီဟာ ရုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားေပါင္းမ်ားစြာ ရိုက္ကူးဖို႔ ကတိေပးထားၿပီးသား ျဖစ္ေနတာရယ္၊ ေနာက္ အေၾကာင္းတစ္ခုက သူ႔ ဝန္ခံခ်က္ အတိုင္း ဘယ္က စလုပ္ရမယ္ဆိုတာ အစရွာမရခဲ့လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အားလပ္ခ်ိန္မွာ ကမၻာတစ္လႊားက ပညာရွင္ေတြႏွင့္ စကားေျပာတယ္။ ေရာ့ခ္ဖဲလား အသင္းအဖြဲ႕လိုမ်ိဳး ပရဟိတ အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ သူ႔အခ်ိန္ကို အသုံးခ်တယ္။ ေအာင္ျမင္တဲ့ NGO (အစိုးရ မဟုတ္တဲ့ အဖြ႔ဲအစည္း) ျဖစ္ေအာင္ ဘာေတြလုပ္ရတယ္ ဆိုတာကို ေလ့လာဖို႔ပါ။ “ကြ်န္ေတာ္က ရုပ္ရွင္ေလာကကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရုတ္တရက္ႀကီး NGO ေတြရဲ႕ ကမၻာကို ရွာေဖြခဲ့ရတယ္ေလ။ ေလ့လာသင္ယူဖို႔ အခ်ိန္ လိုအပ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ ေလ့လာခဲ့တဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ လိုအပ္တယ္ဆိုတာပါပဲ။ တနည္းေျပာရမယ္ဆိုလွ်င္ဗ်ာ လူေတြက အလွဴအဖြဲ႔အစည္းေတြကို ေထာက္ပံ့ေတာ့မယ္ဆိုလွ်င္ သူတို႔ ေပးလွဴလိုက္တဲ့ ေငြေတြဟာ  လိုအပ္တဲ့လူေတြဆီကို တကယ္ ေရာက္မွာပါဆိုတာ ယုံၾကည္ဖို႔ လိုအပ္တာေပါ့။ 

ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ၾကက္ေျခနီ ဂ်က္ လီ One Foundation အဖြ႔ဲကို တရုတ္ျပည္မွာ ၂၀၀၇ ခု ဧၿပီလမွာ စတင္ဖြဲ႔စည္းခဲ့ပါတယ္။ ၾကက္ေျခနီ အဖြဲ႔အစည္းႏွင့္ လြတ္လြတ္ကင္းကင္း အလုပ္လုပ္ေပမဲ့ အဲဒီ ဆက္စပ္ အဖြဲ႔အစည္းက သူတို႔ အဖြ႔ဲကို တရုတ္ျပည္မွာ ျပည္သူ႔ ရန္ပုံေငြရွာပြဲေတြ လုပ္ခြင့္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ၾကက္ေျခနီအဖြဲ႔ႏွင့္ ဆက္ထားျခင္းက ျပန္႔ႏွ႔ံေရာက္ရွိႏိုင္တဲ့ သဘာဝကပ္ေဘးမ်ားရဲ႕ အတိုင္းအတာ အေျခအေနကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ တိတိက်က် ရရွိဖို႔ ကူညီေပးပါတယ္။

အျပန္အလွန္အားျဖင့္ ၾကက္ေျခနီ အဖြဲ႔ဟာလည္း ဝမ္း ေဖာင္ေဒးရွင္း ရေနတဲ့ ျပည္သူ႔ အျမင္ဆိုင္ရာ အက်ိဳးအျမတ္ ရခဲ့ပါတယ္။ “သူတို႔ေတြက ျပည္သူေတြ ပိုမို သတိထားမိေစၿပီး လူသားခ်င္း စာနာတဲ့ အားထုတ္ လုပ္ကိုင္မွဳေတြကို ေထာက္ပ့ံကူညီၾကဖို႔ လူေပါင္းမ်ားစြာကို တြန္းအားေပးပါတယ္”လို႔ တရုတ္ ၾကက္ေျခနီအဖြဲ႔ရဲ႕ ဖြ႔ံၿဖိဳးေရးႏွင့္ ေထာက္ပံ့ေရး အစီအစဥ္ရဲ႕ လက္ေထာက္ညြန္ၾကားေရးမွဴး ျဖစ္သူ ဝမ္ ရွဳႏြန္က ေျပာပါတယ္။ 

ဆက္ပါဦးမည္။

ဘုန္းဉာဏ္

ဂ်က္ လီ ေျပာျပတဲ့ ေငြတစ္က်ပ္ရဲ႕ စြမ္းအား

မႏွစ္ (၂၀၁၀ ခု)က စကၤာပူက ရင္းႏွီးတဲ့ အိမ္တစ္အိမ္ေရာက္စဉ္ စားပြဲေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ ရီးဒါးစ္ ဒိုင္ဂ်က္ မဂၢဇင္းေဟာင္း တစ္ေစာင္ကို ေတြ႔ပါတယ္။ ၂၀၀၉ ခု ဇန္နဝါရီလက ထုတ္ေဝထားတာပါ။ တစ္ခုခုကို ျပန္ဖတ္ၿပီး စားပြဲေပၚ တင္ထားဟန္ တူပါတယ္။

လွန္ေလွာၾကည့္ေတာ့ ဂ်က္ လီရဲ႕ ဝမ္း ေဖာင္ေဒးရွင္း အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ The Power of One ေဆာင္းပါးရွည္ တစ္ပုဒ္ကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ေဆာင္းပါးရွင္က Sonia Kolesnikov-Jessop ပါ။ ခပ္ျမန္ျမန္ေလး ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ သေဘာက်တာရယ္၊ အိမ္မွာလဲ မိတၱဴကူးစက္ ရွိေနတာရယ္ေၾကာင့္ အဲဒီ ေဆာင္းပါးကို မိတၱဴကူးေပးဖို႔ ေျပာပါတယ္။ အိမ္က စာအုပ္ပိုင္ရွင္ အငယ္မေလးက “ကူးမေနပါနဲ႔ ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ စာအုပ္ပါ။ အရွင္ဘုရား ယူသြားပါ။ လုိခ်င္လွ်င္ မဂၢဇင္းေဟာင္းေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါေသးတယ္”လို႔ ေလွ်ာက္ပါတယ္။

အဲဒီစာအုပ္ေတြကို မယူခဲ့ေပမဲ့ ဒီတစ္အုပ္ေတာ့ ယူလာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ေခါက္ထက္လည္း ပို မဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူးေလ။ ယူစဉ္က ကိုယ္တိုင္ဖတ္ဖို႔ႏွင့္ အလွ်င္းသင့္လွ်င္ ဘာသာျပန္ၿပီး ဘေလာ့ဂ္မွာ အမ်ားႏွင့္ မွ်ေဝဖို႔ပါ။ ဘာသာျပန္ခ်င္တာကေတာ့ အေၾကာင္းအရာ ေကာင္းတာေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း၊ မဖတ္ရေသးလွ်င္ အသစ္ပင္ ျဖစ္သည္ဟု ယူဆတာက တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ပါ။ သို႔ေသာ္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္သြားေပမဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ခုေတာ့ ဘာသာျပန္ၿပီးျဖစ္လို႔ မွ်ေဝႏိုင္ပါၿပီ။ 

ဂ်က္လီဟာ ၂၀၀၄ ခု ဒီဇင္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔မွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ဆူနာမီျဖစ္စဉ္မွာ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ႀကဳံခဲ့ရပါတယ္။ သူေရာ သူ႔သမီးငယ္ေလး ႏွစ္ဦးပါ အဲဒီ ကပ္ေဘးမွာ ေသကံမေရာက္ သက္မေပ်ာက္ခဲ့ရေပမဲ့ အမ်ားႀကီး သံေဝဂရၿပီး သူ႔ဘဝ ေျပာင္းလဲခဲ့ပါတယ္။ သူ႔စကားအတုိင္း ေျပာရလွ်င္ အတၱဆန္တဲ့ ဂ်က္ လီ ဘဝ ၿပီးဆုံးသြားၿပီး ဘဝသစ္မွာ ေနေနပါၿပီ။ ကပ္ေဘးဒဏ္ကို ကိုယ္တိုင္ ႀကဳံေတြ႔ခဲ့တဲ့ ကမၻာေက်ာ္ ရုပ္ရွင္ မင္းသားဟာ သဘာဝ ကပ္ေဘးဒဏ္ ခံစားရတဲ့သူေတြကို ကူညီ ကယ္ဆယ္ဖို႔ One Foundation အဖြ႔ဲကို တရုတ္ျပည္မွာ ၂၀၀၇ ခု ဧၿပီလမွာ စတင္ဖြဲခဲ့ပါတယ္။ 

ဒီအေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးရဲ႕ နာမည္က The Power of One တဲ့။ “ေငြတစ္က်ပ္ရဲ႕ စြမ္းအား” လို႔ ဘာသာျပန္လွ်င္ သင့္မယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အယူအဆက လူတိုင္း လူတိုင္း တစ္လကို ေငြတစ္ယြမ္ (၁၅ ဆင့္) ေပးလွဴၾကမယ္ဆုိလွ်င္ ေဒၚလာ ဘီလွ်ံေပါင္းမ်ားစြာ ရရွိမွာ ျဖစ္ၿပီး ယင္းေငြမ်ားျဖင့္ သဘာဝေဘးဒဏ္ ခံရသူမ်ားကို လွ်င္ျမန္ ထိေရာက္စြာ ကူညီ ကယ္ဆယ္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ 

ဂ်က္လီရဲ႕ အယူအဆဟာ တိပိဋကဓရ ဓမၼဘ႑ာဂါရိက မင္းကြန္း ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ အယူအဆ တစ္ခုႏွင့္လည္း တူတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအေၾကာင္းအရာက မိမိ မႏၱေလး သာသနာ့တကၠသိုလ္ တက္ေနစဉ္က တစ္ဆင့္စကား ၾကားခဲ့ဖူးတာပါ။ မႏၱေလးႏွင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတြမွာ ႏိုင္ငံေတာ္ ပရိယတၱိ သာသနာ့တကၠသိုလ္ႀကီးေတြ တစ္ခုစီ တည္ေဆာက္ေတာ့မယ္ ဆုိေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးက အခုလို စိတ္ကူးေတာ္မူပါသတဲ့။ 

ဗုဒၶဘာသာ ဒကာ ဒကာမေတြ အားလုံး အခုလို သာသနာ့တကၠသိုလ္ႀကီးေတြ တည္ေဆာက္တဲ့ အခါ ထာဝရ ကုသိုလ္အျဖစ္ ပါဝင္သင့္တယ္။ ပါလည္း ပါဝင္ေစခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ေတြ အားလုံးကို အလွဴေငြေၾကာင့္ တာဝန္လည္း မတက္ေစခ်င္ဘူး။ ေနာက္ၿပီး ကုသိုလ္ျပဳတာမို႔ ေအာင္ျမင္ၿပီး သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္တဲ့ ကုသိုလ္ျဖစ္ေအာင္ စိတ္လည္း နည္းနည္းေလးမွ မကြက္ေစခ်င္ပါဘူးတဲ့။ ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ကုသိုလ္လည္းရ၊ ရတဲ့ ကုသိုလ္ကလည္း တာဝန္လည္းကင္း စိတ္လည္း ရွင္းတဲ့ ကုသိုလ္ျဖစ္ေအာင္ တစ္အိမ္ေထာင္လွ်င္ သုံက်ပ္ႏႈန္း အလွဴေငြ ပါဝင္လွဴဒါန္းဖို႔ ႏိုးေဆာ္ပါသတဲ့။ (၁၉၈၁ - ၂ ခုေလာက္က ျမန္မာေငြ သုံးက်ပ္ပါ။ တစ္ေဒၚလာေအာက္ အမ်ားႀကီး ေလွ်ာ့ေနဦးမယ္လို႔ ခန္႔မွန္းရပါတယ္။ အဲဒီ ခုႏွစ္ေလာက္က လူလားေျမာက္ေနသူမ်ားသာ အတိအက် သိပါလိမ့္မယ္။)  

ဂ်က္ လီရဲ႕ ဝမ္း ေဖာင္ေဒးရွင္း အေၾကာင္း ေဖာ္ျပတဲ့  ဒီ ေဆာင္းပါးထဲမွာ အႀကိဳက္ဆုံးကေတာ့ ေဖာင္ေဒးရွင္းရဲ႕ မူျဖစ္တဲ့ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ ရွိျခင္း ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ ေအာင္ျမင္တဲ့ NGO အဖြ႔ဲ တစ္ခု ျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ ဆိုတာ အခ်ိန္ယူ ေလ့လာၿပီး သိလာခဲ့တဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ လိုအပ္တယ္ဆိုတာပါပဲတဲ့ဲ။ ဒီအခ်က္ပါရွိဖို႔က လက္ရွိ ျမန္မာျပည္ အေျခအေနႏွင့္လည္း အမ်ားႀကီး ကိုက္ညီပါတယ္။ အထူးအျဖင့္ အလွဴခံၿပီး လုပ္တဲ့ လုပ္ငန္းဟာ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈမူ မရွိလွ်င္ အမွန္တကယ္ ရည္စူးထားတဲ့သူေတြဆီ အျပည့္အဝ မေရာက္ႏိုင္ပါဘူး။ ရည္စူး ေပးလွဴထားသေလာက္လဲ မေရာက္ႏိုင္ပါဘူး။ တာဝန္ရွိသူ အဆင့္အဆင့္အေနႏွင့္လည္း ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္နီးပါး ရင္းႏီွးၾကြမ္းဝင္ေနတဲ့ ျဖတ္စား လာဘ္စားလုပ္ဖို႔ အေျခအေန ပိုမ်ားပါတယ္။ ရလဒ္အေနႏွင့္ လူထု ယုံၾကည္မႈ ကင္းမဲ့သြားၿပီး မေအာင္ျမင္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ လုိအပ္သူေတြထံ လိုအပ္သေလာက္ မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ဒီလို ေျပာလို႔ ကိုယ့္လူမ်ိဳးကိုယ္ ႏွိမ္ေလျခင္း ဆုိၿပီး စိတ္မဆိုးပါႏွင့္။ အက်င့္ပ်က္မႈက နယ္ပယ္ေပါင္းစုံမွာ ျဖစ္ေနတာ လူတိုင္းအသိပါ။ ဥပမာအျဖစ္ စာေရးသူတို႔ မႏၱေလး သာသနာ့တကၠသိုလ္ တက္ေနစဉ္က အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုကို ေျပာပါရေစ။ ျပည္နယ္ တစ္ခုမွာ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားေနတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီး တစ္ပါးက မႏၱေလးႏွင့္ ရန္ကုန္ရွိ သာသနာ့တကၠသိုလ္ တစ္ခုစီႏွင့္ မင္းကြန္း မိုးမိတ္ကုန္းေျမက တိပိဋကေက်ာင္းမွာ သီတင္းသုံးေနၾကတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကို သကၤန္း တစ္စုံစီ လွဴေတာ္မူခ်င္ပါသတဲ့။ ဒီေတာ့ တာဝန္ယူၾကတဲ့ အနီးေန သူ႔တပည့္ ဒါယကာေတြကို မိန္႔ၾကားေတာ္မူမွာေပါ့။ စီစဉ္သူေတြက စီစဉ္ၿပီး လွဴၿပီးပါေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားၾကမွာေပါ့။ တကယ္လည္း လွဴပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သံဃာေတာ္ သုံးရာငါးဆယ္ ေလးရာနီးပါးရွိ မႏၱေလး သာသနာ့တကၠသိုလ္ကို ေရာက္လာလို႔ ခြဲေဝ လွဴဒါန္းတဲ့ သကၤန္းမ်ားဟာ တစ္စုံမွ အသစ္ သို႔မဟုတ္ အေကာင္းပါမလာပါဘူး။ ေဆးလိပ္ မီးေပါက္ သကၤန္းေတြ၊ တစ္ထြာ တစ္မိုက္ အကြက္လိုက္ ျပဲေနတဲ့ သကၤန္းေတြ၊ သင္းပိုင္က တစ္ေရာင္၊ ဧကသီက တစ္ေရာင္ (အေပၚဝတ္၊ ေအာက္ဝတ္) အေရာင္မညီတဲ့ သကၤန္းေဟာင္းေတြခ်ည္းပါပဲ။ သကၤန္းသစ္ေတြဟာ စီစဉ္သူ လူတစ္စု လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းပတ္ဝန္းက်င္က ဆိုင္းေတြမွာပဲ တစ္ခါတည္း အိုေဟာင္း သြားၾကရရွာဟန္တူပါတယ္။ (ေက်ာ္ၾကားလွတဲ့ ထို ဆရာေတာ္ႀကီးထံမွာ လစဉ္ ဒုလႅဘရဟန္း ရာေထာင္ခ်ီ ရွိခဲ့တယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။)

ဒီအလွဴက နာမည္ေက်ာ္ ဆရာေတာ္ႀကီး တစ္ပါးရဲ႕ တကၠသိုလ္ တက္ေနတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကို မြန္မြန္ျမတ္ျမတ္ လွဴတဲ့ အလွဴပါ။ လူလူခ်င္း မရွိဆင္းရဲသူ သို႔မဟုတ္ ကပ္ေဘးကပ္ဒဏ္ ခံရသူေတြကို လွဴတာ မဟုတ္ေသးဘူး။ အခ်ိဳ႕ေသာ ၾကားလူေတြ ဘယ္ေလာက္ ကိုယ္က်င့္တရားမဲ့လဲ ဆိုတာ သာဓကတစ္ခု အျဖစ္ ေျပာတာပါ။ ဒါေတာင္ အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္က (၁၉၉ ၃ - ၉၄ ခု ပညာသင္ႏွစ္) ေလာက္ကပါ။ ေနာက္ပိုင္းေတြမွာေတာ့ တစ္တိုင္းျပည္လုံး ေနရာစုံမွာ ဆိုးမွ ဆိုးပါပဲ။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အက်င့္ပ်က္စီးသြားပုံႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ပါးရဲ႕ “ခုေခတ္ ျမန္မာလူမ်ိဳးက အၿမွီးက်က္ အၿမွီးစား ေခါင္က်က္ ေခါင္းစား မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မက်က္ခင္ကိုက အၿမွီးေရာ ေခါင္းပါ စားပစ္ေနၾကၿပီ” လို႔ ေျပာဆိုသံကို သတိယမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပရဟိတ အလုပ္ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ရိုးရိုးသားသား လုပ္တာပါဆိုတာ အမ်ားယုံၾကည္ဖို႔ ပြင့္လင္း ျမင္သာမႈက မရွိမျဖစ္ အေရးႀကီးပါတယ္။

သို႔ေသာ္ လူတိုင္း အဖြဲ႔အစည္းတိုင္းေတာ့ ထိုကဲ့သို႔ခ်ည္း မဟုတ္ပါ။ အလြန္ မြန္ျမတ္ သန္႔စင္သည့္ စိတ္ထား ႏွစ္လုံးသားႏွင့္ ကိုယ္က်ိဳးမဖက္ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ လုပ္ကိုင္ေနၾကသူမ်ား မ်ားစြာ ရွိပါသည္။ ဥပမာ မင္းသား ဦးေက်ာ္သူႏွင့္ အဖြဲ႔၊ ဦးဇာဂနာ စသည့္ ထင္ရွားသူမ်ားေရာ မထင္ရွားသူမ်ားပါ လူအမ်ား ေကာင္းစားေရး တစ္နည္းဆိုေသာ္ ေလာက ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ မိမိအက်ိဳးကိုပင္ အပ်က္ခံကာ ထမ္းရြက္ေနၾကသူမ်ားလည္း ရွိပါသည္။ လူမႈ ကူညီေထာက္ပံ့ေရး အဖြဲ႔အသီးသီး တည္ေထာင္ကာ ကူညီေထာက္ပံ့သူေတြလည္း မ်ားလာရာ ဝမ္းေျမာက္ၾကည္ႏူး အထူးပင္ သာဓုေခၚမိပါသည္။

ေနာက္အေရးႀကီးတာ တစ္ခုက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးပါ။ လူ႔တစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို သူ ဘယ္ေလာက္ ေအာင္ျမင္သလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ နာမည္ႀကီးသလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ ပညာတတ္သလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ ခ်မ္းသာသလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ အာဏာ ပါဝါ ရွိသလဲ ဆိုတာေတြႏွင့္ခ်ည္း တိုင္းၿပီး  ပို္င္းျဖတ္လို႔ မရပါဘူး။ သူ႔ရဲ႕ အဲဒီလို အရည္အေသြးေတြ၊ အရွိန္အဝါေတြ၊ ရာထူး ဌာနႏၱရေတြ၊ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြကို လူသား ေကာင္းက်ိဳးအတြက္၊ သို႔မဟုတ္ ေလာက ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ဘယ္ေလာက္လုပ္သြားသလဲ၊ ဘယ္လိုလုပ္သြားသလဲဆိုတာႏွင့္ တိုင္းတာ ဆုံးျဖတ္ပါမွ သူ႔တန္ဖိုး အစစ္ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ပိုင္းျဖတ္ရာ ေရာက္ပါလိမ့္မည္။ 

သို႔ေသာ္ ယင္းကဲ့သို႔ေသာ အခ်က္မ်ားက ေလာကအက်ိဳးကို ႀကီးႀကီးမားမား က်ယ္က်ယ္ ျပန္႔ျပန္႔ သယ္ပိုး ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရန္ မ်ားစြာ အေထာက္အကူ ျပဳပါသည္။ သို႔ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ မိမိ၏ ေက်ာ္ၾကားမႈ၊ ေအာင္ျမင္မႈ၊ ရာထူးႀကီးမႈမ်ားကို အသုံခ်ၿပီး မွန္ကန္သည့္ ေခါင္းေဆာင္မႈမ်ိဳး ေပးႏိုင္ၾကလွ်င္ကား ေလာကသည္ ပို၍ ပို၍ သာယာ လွပလာေပမည္။ လူအေပါင္းသည္ ပို၍ ပို၍ ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ့ၾကေပမည္။

ဂ်က္ လီ၏ ေလာကကို ပို၍ အလွဆင္ႏိုင္ေသာ သေဘာထားမ်ား၊ ဖြဲ႔စည္း လုပ္ကိုင္ပုံ၊ က်ယ္ျပန္႔ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ပုံ စသည့္ အခ်က္မ်ား ပါဝင္သည့္ ဤေဆာင္းပါးကို ဘာသာျပန္၍ တင္ဆက္လုိက္ပါသည္။ ဤ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္စဉ္ႏွင့္ ဘာသာျပန္စဉ္ မင္းသား ဦးေက်ာ္သူႏွင့္ ပရဟိတ လုပ္ေဆာင္သူမ်ားကို အႀကိမ္ႀကိမ္ သတိယမိရာ ဤဘာသာျပန္ ေဆာင္းပါးေလးျဖင့္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ သူမ်ားကို ရည္ရြယ္ ဂုဏ္ျပဳသည္ဟုပင္ ဆိုခ်င္ပါေတာ့သည္။

ဘုန္းဉာဏ္

(ဘာသာျပန္ ေဆာင္းပါးကို ဇြန္လ တစ္ရက္ေန႔တြင္ တင္ေပးပါမည္။ 

ပုံကို http://img.aktualne.centrum.cz/350/77/3507798-jet-li.jpg မွ ယူပါသည္။)