Pages

May 23, 2011

စိတ္တည္ၿငိမ္ေအာင္ လုပ္နည္းေလး ေျပာျပပါလား (အဆက္)

ေနာက္တစ္နည္းကေတာ့ ေမတၱာဘာဝနာလို႔ ေခၚပါတယ္။ ေမတၱာပို႔တယ္ လုိ႔လည္း ေျပာၾကပါတယ္။ ကိုယ့္ အထင္ကို ေျပာရလွ်င္ ဒါက ပိုလြယ္ပါတယ္။ စူးစိုက္ႏိုင္မႈလည္း ပိုၿပီး ျမန္ျမန္ ဆန္ဆန္ ရပါတယ္။ ေကာင္းပါၿပီ။ တစ္ခ်က္ေလာက္ စဥ္စား ၾကည့္လိုက္ၾကရေအာင္ လား။ လူတိုင္း သို႔မဟုတ္ သတၱဝါတိုင္းက က်န္းမာခ်င္ၾကတယ္။ ခ်မ္းသာခ်င္ၾကတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းလိုၾကတယ္။ ဒါဟာ အားလုံးရဲ႕ သဘာဝပါ။ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း က်န္းမာ ခ်မ္းသာ ၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္တယ္ဆိုတာ ထင္ရွားတာပါပဲ။

ဒီေတာ့ ဆိတ္ၿငိမ္ၿပီး သက္ေတာင့္ သက္သာ ရွိတဲ့ ေနရာမွာ ထိုင္။ ခါးကို မတ္မတ္ ထိုင္ပါ။ ေရွ႕ကိုလည္း မကိုင္းညြတ္ေစႏွင့္။ ေနာက္ကိုလည္း မယိုင္ညြတ္ေစႏွင့္။ ဒါေပမဲ့ သက္ေတာင့္ သက္သာ ရွိပါေစ။ ရၿပီဆိုလွ်င္ေတာ့ စိတ္ကို ကိုယ့္ တစ္ကိုယ္လုံးအေပၚမွာပဲ ျဖန္႔ၾကက္ၿပီးေတာ့ -
ငါသည္ က်န္းမာပါေစ။
ခ်မ္းသာပါေစ။
ၿငိမ္းေအးပါေစလို႔ သုံးခါကေန ငါးခါေလာက္အထိ ပြားပါ။ 

မိမိကိုယ္ကိုယ္ စိတ္စိုက္ၿပီး ပြားတာ၊ ပို႔တာမို႔ စိတ္ဟာ ဘယ္ကိုမွ ပ်ံ႕လြင္မႈ မရွိတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဆက္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ကိုယ္တင္ မဟုတ္ဘူးေလ။ အားလုံးေသာ သတၱဝါေတြဟာ က်န္းမာ၊ ခ်မ္းသာ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္ၾကတာခ်ည္းပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေမတၱာစိတ္ကုိ တစ္ျခားသူေတြဆီ ပို႔ဖို႔ ျဖန္႔ဖို႔ လိုတယ္။ ဒီေတာ့ အေမကို အာရုံျပဳၿပီး

ေမေမ က်န္းမာပါေစ။
ေမေမ ခ်မ္းသာပါေစ။
ေမေမ ၿငိမ္းေအးပါေစ လို႔ သုံးခါကေန ငါးခါေလာက္အထိ ပြားပါ၊ ပို႔ပါ။ 

ၿပီးလွ်င္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အေဖကို အာရုံျပဳၿပီး
ေဖေဖ က်န္းမာပါေစ။
ေဖေဖ ခ်မ္းသာပါေစ။
ေဖေဖ ၿငိ္မ္းေအးပါေစ လို႔ ေမတၱာပို႔ပါ။ ပြားပါ။

ၿပီးေတာ့
မိသားစုဝင္မ်ား အားလုံး က်န္းမာၾကပါေစ။ …. ၿငိမ္းေအးၾကပါေစ။
ဆရာသမားမ်ား၊ အလုပ္ရွင္မ်ား …
သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလုံး …
ရုံးမွ သို႔မဟုတ္ အလုပ္မွ လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္မ်ား အားလုံး …
မြန္ဘိုင္းၿမိဳ႕ရွိ သတၱဝါမ်ား အားလုံး …
မဟာ ရ႒တိုင္းရွိ သတၱဝါမ်ား အားလုံး …
အိႏၵိယႏိုင္ငံရွိ သတၱဝါမ်ား အားလုံး …
ကမၻာတစ္ဝွမ္းရွိ သတၱဝါမ်ား အားလုံး …
စၾကာဝဠာ အနႏၱရွိ သတၱဝါမ်ား အားလုံး
က်န္းမာၾကပါေစ။
ခ်မ္းသာၾကပါေစ။
ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ လုိ႔ ေမတၱာကို ပြားမ်ားပါ။ ဒီလုိနည္းႏွင့္ သင့္ရဲ႕ ေမတၱာစိတ္ကို အလွ်ဉ္းသင့္သလို လွည့္ပြားသြားလို႔ ရပါတယ္။

စူးစိုက္ၿပီး လုပ္လွ်င္ စိတ္တည္ၿငိမ္ေၾကာင္း ကိုယ္တိုင္ ေတြ႔ရ၊ သိရပါလိမ့္မယ္။ ဒါ့အျပင္ စိတ္ အလြန္ၾကည္လင္လာတာကိုလည္း ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါ စိတ္ပင္ပန္းမႈေတြ႔ ေလ်ာ့က်သြားတာ၊ စိတ္တင္းက်ပ္ေနတာေတြ ေျပေလ်ာ့သြားတာကို ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က် ေတြ႔ျမင္ရပါလိမ့္မယ္။ 

ဒီ ေမတၱာဘာဝနာကို ပြားမ်ားလွ်င္ သတိထားစရာ တစ္ခုက စစခ်င္း ကိုယ္ ခ်စ္တဲ့လူႏွင့္ မုန္းတဲ့ လူကို စူးစိုက္ၿပီး ေမတၱာမပို႔ရ မပြားရပါဘူး။ ဥပမာ ခ်စ္သူ၊ ရည္စား သို႔ မဟုတ္ ကိုယ္မုန္းတဲ့ လူ သို႔မဟုတ္ ရန္သူကို အစမွာ ထားၿပီး ေမတၱာ မပြားရဘူးေပါ့။ ဘာေၾကာင့္လည္း ဆိုေတာ့ ခ်စ္သူကို စပြားမိလွ်င္ သတိယမႈ မ်ားၿပီး စူးစိုက္မႈ အားနည္းသြားႏိုင္ပါတယ္။ ပိုဆိုးႏိုင္တာက ကပ္ၿငိမႈ သို႔မဟုတ္ တဏွာျဖစ္လာတတ္လို႔ပါ။ 

အလားတူပါပဲ၊ မုန္းတဲ့လူကို စပြားမိၿပီဆိုလွ်င္ သူ႔မ်က္ႏွာ ျမင္ၿပီး ေဒါသ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ ဒီလုိ ျဖစ္လာလွ်င္ ေမတၱာဆက္ပြားလို႔ မရေတာ့တာလဲ သဘာဝပါပဲ။ အေၾကာင္းကေတာ့ ေဒါသႏွင့္ ေမတၱာက သဘာဝအားျဖင့္ကိုက ဆန္႔က်င္ဖက္ေတြေလ။ ဒီလုိ က်င့္လာတာ အသားက်လာလွ်င္ေတာ့ တနည္းေျပာရလွ်င္ သူ႔အေပၚမွာ ခြင့္လႊတ္လာႏိုင္တယ္၊ သူ႔ကိုသတိယလည္း ဘာမွ် မခံစားရေတာ့ဘူး ဆိုလွ်င္ေတာ့ သူ႔ကို အာရုံျပဳၿပီး ေမတၱာပို႔ႏိုင္ပါၿပီ။ ရန္သူကိုေတာင္ ဒီလို ပြား ပို႔လို႔ ရလာၿပီ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ေမတၱာဘာဝနာက အေျခခံ ေကာင္းေနၿပီလုိ႔ မွတ္ယူႏိုင္ပါတယ္။

ဒါဟာ မေကာင္းတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိတဲ့အျပင္ အမ်ားကို ခ်မ္းသာေစခ်င္တဲ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ အျပစ္ကင္းပါတယ္။ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ ေကာင္းက်ိဳးေတြလည္း လက္ေတြ႔ရပါတယ္။ ခင္ဗ်ား လိုခ်င္ မလိုခ်င္ မသိေပမဲ့ ေနာက္ဘဝမွာလည္း နတ္ျပည္ ျဗဟၼာ့ျပည္ကိုလည္း ေရာက္ရာ ေရာက္ေၾကာင္း နည္းလမ္းေကာင္း ျဖစ္ပါတယ္လို႔ ဗုဒၶက ေဟာၾကားခဲ့ပါတယ။ ဒါကို က်င့္ဖို႔ရာ ကိုးကြယ္ရာ ဘာသာတရား တံဆိပ္ မလိုဘူး။ လူမ်ိဴး မလိုဘူး။ ႏိုင္ငံသား မလိုဘူး။ အားလုံး ဘယ္သူမဆို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ က်င့္ႏိုင္ပါတယ္။ အျပစ္ကင္းၿပီး ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ထားကို ပြားတာျဖစ္လို႔ ဘယ္အေၾကာင့္ေၾကာင္မွ်၊ ဘာကိုမွ် စိုးရိမ္စရာ လိုမယ္ မထင္ပါဘူး။

ဒီလို မိမိစကားကို နိဂုံးအုပ္ အၿပီးမွာေတာ့ တစ္ခ်ိန္လုံး ၿပဳံးၿပီး နားေထာင္ေနတဲ့ သူက သူဟာ မွန္ကန္တာကို သိရဖို႔ မွန္ကန္တဲ့ သူဆီကို တည့္တည့္မတ္မတ္ လာမိတာ ကံေကာင္းပါေၾကာင္း၊ ဗုဒၶတပည့္ျဖစ္လို႔ ေလးစားထုိက္ပါေၾကာင္းကေန မိမိကိုယ္ပါ ဆက္ၿပီး ခ်ီးမြမ္းခန္း ဖြင့္လာေနတာေၾကာင့္ စကားကို ျဖတ္ကာ ေဆြးေႏြးမႈကို အဆုံးသတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

ေနာက္ တစ္ရက္ျခားေန႔မွာလည္း အျခား ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က လာၿပီး ဒီေမးခြန္းကိုပဲ ေမးျပန္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ပထမေန႔က ေျပာျပခဲ့ၿပီး ျဖစ္တဲ့ အထက္ပါအတိုင္း နည္းႏွစ္နည္းကိုပဲ ထပ္ၿပီး ရွင္းျပလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ဒီလို စိတ္ဝင္စားသူေတြ ေတြ႔ေတာ့ ဘန္ဂေလာက ဆရာေတာ္ႀကီး ဗုဒၶရကၡိတရဲ႕ သက္ေတာ္ ကိုးဆယ္ျပည့္ ေမြးေန႔မွာ ဆရာေတာ္ႀကီး မိန္႔ၾကားလိုက္တဲ့

“ခု လူေတြက ဒါ (ေမတၱာ ကမၼ႒ာန္းစသည္)ကို အရမ္းလိုအပ္ေနတာကြဲ႔။ အဲဒါေၾကာင့္ ေရာက္တဲ့ ေနရာမွာ ျဖန္႔ျဖဴး လုပ္ေဆာင္ၿပီး ကူညီၾကရမယ္” ဆိုတဲ့ ၾသဝါဒစကားကို သတိယမိပါေတာ့တယ္။

အားလုံး က်န္းမာ၊ ခ်မ္းသာ၊ ေအးခ်မ္းစြာ ရွိၾကပါေစ။

ဘုန္းဉာဏ္

May 20, 2011

စိတ္တည္ၿငိမ္ေအာင္ လုပ္နည္းေလး ေျပာျပပါလား

မြန္ဘိုင္း တကၠသိုလ္ (Fort Campus) က စာၾကည့္တိုက္ကို စာဖတ္သြားတယ္။ တကၠသိုလ္လမ္း (University Road), မြန္ဘိုင္း ၄၀၀ ၀၀၁ မွာ ရွိတဲ့ အိုးလ္ ကမ္ပါ့တ္ (စ္)က စာၾကည့္တိုက္ကို သြားတာပါ။

စာဖတ္ဖို႔ စသြားတဲ့ ေန႔က ကိုယ္ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္ကို သက္ဆိုင္ရာ ဝန္ထမ္းေတြက သြားရွာေနတယ္။ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မရပါဘူး။ ဒါႏွင့္ ကမ္ေဘာဒီယား ဘုန္းႀကီးေလး ငွားထားတဲ့ သူ မဖတ္ေသးတဲ့ စာအုပ္ကို ေကာက္ယူကာ ဖတ္ေန လိုက္တယ္။ မၾကာပါဘူး။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က မိမိထိုင္ေနတဲ့ စားပြဲဆီကို လာပါတယ္။

သူက အရွင္ဘုရားရဲ႕ အခ်ိန္ မိနစ္အနည္းငယ္ကို သုံးခြင့္ျပဳေပးႏိုင္ပါသလားလို႔ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေမးပါတယ္။ ရပါတယ္။ ထိုင္ပါ။ ဘာေျပာခ်င္လို႔ပါလဲလို႔ ေမးေတာ့ သူက ထုိင္ခုံမွာ ဝင္ထိုင္ပါတယ္။ စာၾကည့္တိုက္ထဲမွာ စကားေျပာလို႔ အဆင္မေျပဘူး ထင္တယ္ဆိုေတာ့ ရပါတယ္၊ ခဏပါလုိ႔ သူကဆိုတယ္။  ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းသားေတြႏွင့္ ေဝးရာ ခုံကို ရွာၿပီး ထိုင္လိုက္ၾကပါတယ္။

သူက ကြ်န္ေတာ္ ခု ေက်ာင္းတက္ေနပါတယ္။ စာေမးပြဲလည္း မၾကာမွီ ေျဖရေတာ့မယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာကိုမွ စိတ္စူးစိုက္လုိ႔ မရပါဘူး။ အဲဒါ ဘယ္လို လုပ္ရတယ္ဆိုတာ အႀကံဉာဏ္ေပးပါလားလို႔ ဆိုလာပါတယ္။

စာေရးသူက သူ႔ကို ၿပံဳးျပၿပီး ကြ်န္ေတာ္သိတာကို ေျပာျပေစခ်င္တာလားလို႔ ထပ္ေမးလိုက္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားၾကည့္ရတာ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ရွိတယ္။ ေနာက္ ဘုန္းႀကီးဆိုေတာ့ တည္ၿငိမ္ေအာင္ ေနတဲ့ နည္းေတြလည္း သိမွာပဲတဲ့။ သူက ေျပာျပန္ပါတယ္။ 

ကိုယ့္ႏိုင္ငံထဲတုန္းကေတာ့ ကိုယ့္အဝတ္အစား (သကၤန္းေတာ္)ႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ ဘာမွ မေတြးဘူးေပမယ့္ ႏိုင္ငံျခား အထူးသျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာ မဟုတ္တဲ့ တုိင္းျပည္ေတြမွာ သြားတိိုင္း  လူေတြၾကည့္ၾကလြန္းလို႔ ဒီလူေတြ ဒို႔သကၤန္းႀကီးကို မျမင္ဖူးပဲ ျမင္ရေတာ့ ဘယ္လို ေတြးမလဲလို႔ တစ္ခါတရံေတာ့ စဉ္းစားမိပါတယ္။ ဒီလူေတြ ဘယ္လို လူေတြလည္း မသိဘူး။ အဝတ္ကို သူမ်ားလို မဝတ္ပဲ ကိုယ္ကို အဝတ္ႀကီးႀကီးႏွင့္ ပတ္ထားတယ္ဗ်ာလို႔မ်ား ေတြးၾကေလမလားလို႔လဲ ခဏခဏ ေတြးမိၿပီး သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အရႊမ္းေဖာက္ၿပီး ေျပာမိတတ္ပါတယ္။ 

ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဘယ္နားသြားသြား၊ ငြါးငြါးစြင့္စြင့္ႀကီး ေပၚလြင္ေနတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ခုလည္း ဒီေက်ာင္းသားက ဘယ္အခ်ိန္ကစၿပီး ၾကည့္ေနတယ္ မသိပါဘူး။ စာေရးသူမွာ ပထမဆုံး အေခါက္မို႔ ကဒ္ျပားလုပ္ရ၊ ကက္တေလာက္ ရွာရ၊ လာျပန္ေပးရ၊ စာအုပ္ေရာက္လာေအာင္ ေစာင့္ရႏွင့္ အလုပ္ေတြ ရွဳပ္ေနတာ။ သူက စာဖတ္ရာကေန လွမ္းၾကည့္ေနတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။

စာေရးသူက ေကာင္းပါၿပီ၊ ဒီလိုဆို စိတ္တည္ၿငိမ္ေအာင္ လုပ္နည္း ႏွစ္နည္း ေျပာျပမယ္။ ခင္ဗ်ား စဉ္းစားၿပီး ႀကိဳက္တာ တစ္ခု ေရြးလုပ္ေပါ့လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ေျပာေနတဲ့ ခဏမွာေတာ့ “ေၾသာ္ … ဗုဒၶဆိုလွ်င္ေတာ့ ဒါမ်ိဳးဆို ေဝေနယ် အလိုက္ စရိုက္ႏွင့္ ညီေအာင္ တရားေပးမွာပဲ” လုိ႔လည္း ဘုရားကိုယ္ေတာ္ျမတ္ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ကို သတိယမိျပန္ပါတယ္။ ဒီကေတာ့ ဘာမွ မၾကည့္ႏိုင္ပါဘူး။ ေယဘုယ် သေဘာအရ သင့္မယ္ ထင္တဲ့ နည္းႏွစ္မ်ိဳးကို အတိုခ်ံဳးၿပီး ေျပာရၿပီေပါ့။

တရားထိုင္နည္းေတြ ဗုဒၶဘာသာမွာ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္။ အဲဒီထဲက နည္းႏွစ္နည္းကို အက်ဥ္း ေျပာျပမယ္ေလ။ ကိုယ္ႀကိဳက္တာ၊ ကုိယ္ႏွင့္ သင့္ေတာ္မယ္ ထင္တာကို လုပ္ေပါ့လို႔ စေျပာမိတယ္။ သူက ၿပဳံးရႊင္စြာႏွင့္ ေခါင္းညိတ္ၿပီး “ဟုတ္ကဲ့ပါ”လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ စာသံ ေပသံေတြ မပါေစပဲ တရားထိုင္တာေတြႏွင့္ စိမ္းေနတဲ့ သာသာျခား ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ႏွင့္  သင့္ေတာ္မယ္ ထင္တာေလာက္ကို ရုိးရိုးေလး ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ (ဒါေၾကာင့္ ေလ့လာဖူး ရွဳမွတ္ဖူးတဲ့ မဟာစည္နည္း၊ မိုးကုတ္နည္းေတြကိုလည္း ေျပာမျပပါဘူး။ “သတိၿမဲရာ၊ ပထမာ၊ ဒု မွာ ရွည္တိုသိ၊ လုံးစုံလင္းရာ တ-၌သာ၊ စ-မွာ ၿငိမ္းေလဘိ”ဆိုတဲ့ လယ္တီဆရာေတာ္နည္းကိုလည္း မေျပာျပလိုက္ပါဘူး။ ဝိပႆနာ ရွဳမွတ္ဖူးသူမ်ား ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ေယာနိေသာမနသိကာရျဖင့္ ဖတ္ပါရန္ ပန္ၾကားပါသည္။)

ပထမ တစ္နည္းကေတာ့ ဝင္သက္ ထြက္သက္ကို မွတ္တဲ့နည္းပါ။ ဒါကို စမလုပ္မီ တရားထိုင္ဖို႔ ေကာင္းမြန္တဲ့ ေနရာတစ္ခု ရွိဖို႔ေတာ့ လုိအပ္ပါတယ္။ အတန္အသင့္ ဆိတ္ၿငိမ္ၿပီး ေလဝင္ေလထြက္ေလးလည္း ေကာင္းတဲ့ ေနရာမ်ိဳးေပါ့။ 

လူတိုင္း အသက္ရွဴေန ၾကတယ္။ သတိထားမိသည္ ျဖစ္ေစ၊ မထားမိသည္ ျဖစ္ေစ အသက္ကေတာ့ ရွဴေနၾကတာပါပဲ။ ဒါက သဘာဝပါ။ အဲဒါကို သတိထားၾကည့္မယ္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ လိုခ်င္တဲ့ စိတ္တည္ၿငိမ္မႈ ရလာပါလိမ့္မယ္။ အသက္ရွဴတာကို အေသအခ်ာ သတိစိုက္ၾကည့္လွ်င္ ဝင္သက္ ထြက္သက္တိုင္းဟာ ႏွာသီးေလးကို ထိထိၿပီး ဝင္ေန ထြက္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီ ဝင္ေလ ထြက္ေလကို သိေအာင္ ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ပါပဲ။ ဂိတ္ေစာင့္သူဟာ ဝင္လာတိုင္း၊ ထြက္သြားတိုင္းေသာ လူေတြကို အျမဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနသလို ႏွာသီးဖ်ား တစ္ဝိုက္မွာ တိုက္ၿပီး ထိၿပီး ဝင္လာတိုင္းေသာ ဝင္သက္ေလ၊ ထြက္သက္ေလကို သိေနေအာင္ ေစာင့္ၾကည့္၊ စူးစိုက္ၿပီး မွတ္ေနဖို႔ပါပဲ။ 

အဲဒါေၾကာင့္ ထိုင္ဖို႔ သင့္ေတာ္တဲ့ ေနရာကို ေရြးၿပီး ထိုင္ပါ။ ထိုင္တဲ့ အခါ ခါးကို မတ္မတ္ ထားထိုင္ဖို႔ လုိပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ကို ေရွ႕ကိုလည္း မကိုင္းညြတ္ေစႏွင့္။ ေနာက္ကိုလည္း မယိုင္ညြတ္ေစနဲ႔ေပါ့။ အဲဒီလုိ ျဖစ္ေနလွ်င္ ထိုင္ရတာ၊ စူးစိုက္ရတာ အဆင္မေျပတတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။ ေလ်ာင္း၊ ထိုင္၊ ရပ္၊ သြား ဆိုတဲ့ အေနအထား ေလးမ်ိဳးလုံးႏွင့္ တရားမွတ္လို႔ ရေပမယ့္ အစမွာေတာ့ ထိုင္ၿပီး ရွဳမွတ္တာက အေကာင္းဆုံးႏွင့္ အသင့္ေတာ္ဆုံးပါ။

သက္ေတာင့္သက္သာ ထိုင္ၿပီးၿပီ ဆိုလွ်င္ေတာ့ စိတ္ကို ႏွာသီးဝကို ပို႔ပါ။ အာရုံစိုက္ၾကည့္လိုက္ပါ။ ဝင္သက္ေလ၊ ထြက္သက္ေလေတြကို သိလာပါလိမ့္မယ္။ အသက္ရွဴလိုက္လို႔ ဝင္လာတဲ့ ဝင္သက္ေလဟာ ႏွာသီးဖ်ားကို ထိၿပီး ဝင္သြားတာကို သိရပါလိမ့္မယ္။ အသက္ကို ရွဴထုတ္လိုက္တဲ့ အခါမွာလည္း ထြက္သက္ေလဟာ ႏွာသီးဖ်ားကို ထိၿပီး ထြက္သြားတာကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီ ဝင္ေလတိုင္း၊ ထြက္ေလတိုင္းကို သိေအာင္ ႏွာသီးဖ်ားမွာ စိတ္ကို ပို႔ထားပါ။ ဝင္သက္ ထြက္သက္ကို စူးစိုက္ပါ။ ၿပီးလွ်င္ ႏွာသီးဖ်ားကို ထိၿပီး ဝင္လာတဲ့ ေလကိုလည္း သိပါ။ ႏွာသီးဖ်ားကို ထိၿပီး ထြက္သြားတဲ့ ေလကိုလည္း သိပါ။ ဒါကို ေန႔စဉ္ (၅ - ၁၀)မိနစ္ေလာက္ လုပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။

ဒီလို သိေအာင္ ထိုင္ၿပီး လုပ္တာကို တစ္ေန႔ကို ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္ လုပ္ႏိုင္လွ်င္ ပိုေကာင္းပါတယ္။ တစ္ႀကိမ္ကို ငါးမိနစ္ - ဆယ္မိနစ္ေလာက္ လုပ္ႏိုင္လွ်င္ လိုခ်င္တဲ့ အာရုံစူးစိုက္ႏိုင္မႈ အေသအခ်ာ ရမွာပါ။ တစ္ႀကိမ္ပဲ ထိုင္ႏိုင္တယ္ ဆိုလွ်င္ပဲ ထူးျခားမႈ၊ အာရုံစိုက္ႏိုင္မႈ တိုးတက္လာတာကို ကိုယ္တိုင္ ေတြ႔ျမင္ရမွာပါ။

ဒီလို ဝင္သက္ ထြက္သက္ကို ေစာင့္ၾကည့္ သိရွိမႈက ေမွ်ာ္လင့္ထားသေလာက္ ခက္ခ်င္မွ ခက္ႏိုင္သလို ထင္သေလာက္လည္း လြယ္ခ်င္မွ လြယ္မွာပါ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ စိတ္ဟာ ေျပးသြားေနတတ္တဲ့ သဘာဝ ရွိလို႔ပါ။ ခုပဲ ဝင္ေလ ထြက္ေလကို သတိႏွင့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္၊ သိေနတယ္ ဆိုေပမဲ့ ၾကည့္ေနတဲ့ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ သူက အလစ္သုတ္ ထြက္ေျပးေတာ့ တာပါပဲ။ ဒီေတာ့ သတိျပဳမိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေလွွ်ာက္သြားေနတာ၊ သို႔မဟုတ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ႏွင့္ စကားေျပာေနတာ၊ သို႔မဟုတ္ တစ္ခုခုလုပ္ဖို႔ စဉ္းစားေနတာ ဒါမွမဟုတ္လည္း တစ္ခုခု လုပ္ေနတာကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ ဒီအခါမွာ စိတ္ကို ဝင္ေလ ထြက္ေလဆီ ျပန္ေခၚလာပါ။ ၿပီးလွ်င္ အာရုံစိုက္ၿပီး သိသိေနေအာင္ ျပန္မွတ္ပါ။

စိတ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ ျမန္ၿပီး ဘယ္လို ေျပးသြားေနတတ္တယ္၊ ဖမ္းၿပီး တစ္ေနရာထဲမွာ ေနေအာင္လုပ္ဖို႔ ဘယ္လို ခက္တယ္ဆိုတာ တရားထိုင္ၾကည့္တဲ့ အခါ သိပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါက စိတ္ပ်က္စရာ မဟုတ္သလို အားေလွ်ာ့ဖို႔လည္း မလိုပါဘူး။ စိတ္ရဲ႕ သဘာဝကို ႀကိဳသိထားေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့။ ငါးမိနစ္မွတ္တဲ့ အခါ သုံးမိနစ္ေလာက္ ေကာင္းေကာင္းမွတ္ႏိုင္တယ္ ဆိုလွ်င္ပဲ လိုခ်င္တဲ့ အာရုံးစူးစိုက္ႏိုင္မႈကို ရပါလိမ့္မယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္ သတိထားရမွာက အခုမွ စလုပ္မွာဆိုေတာ့ အလုပ္သစ္ရဲ႕ သဘာဝအတိုင္း အစမွာ နည္းနည္းေတာ့ ခ်က္ခ်င္ ခက္ပါလိမ့္မည္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီသေဘာကိုလည္း သိထားတယ္၊ လုပ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵႏွင့္ ကိုယ့္ဆႏၵ အတိုင္း လုပ္ႏိုင္တဲ့ ဇြဲရွိလွ်င္ေတာ့ ေအာင္ျမင္တာခ်ည္းပါပဲ။ ဒါကို သတိျပဳမိလွ်င္ လုံေလာက္ပါၿပီ။

(ဆက္ရန္)

ဘုန္းဉာဏ္

May 17, 2011

ျမတ္ဗုဒၶ

ျမတ္ဗုဒၶ ေလာင္းလ်ာ မင္းသားကို ဘီစီ ေျခာက္ရာစုတြင္ လုမၺိနီ ဥယ်ာဉ္ေတာ္၌ ဖြားျမင္ခဲ့၏။ ဖြားျမင္သည့္ ေန႔ကား သက်တို႔၏ ျပကၡဒိန္အရ မဟာသကၠရာဇ္ (၆၈) ခု ကဆုန္လျပည့္ ေသာၾကာေန႔ ျဖစ္သည္။ ခမည္းေတာ္မွာ သက်ႏိုင္ငံေတာ္၏ အရွင္ ဘုရင္ သုေဒၶါဓန ျဖစ္ၿပီး မယ္ေတာ္မွာ မိဘုရားေခါင္ႀကီး မာယာေဒဝီ ျဖစ္ပါသည္။ အႏြယ္ေတာ္ အမည္မွာ ေဂါတမျဖစ္ၿပီး ကိုယ္ပိုင္ အမည္မွာ သိဒၶတၱျဖစ္သည္။

သားေတာ္ေလး ဖြားျမင္ေတာ္မူသည့္ အခါ အစဉ္အလာ ထုံးတမ္းျဖစ္သည့္ ဘုရင့္ ပုေရာဟိတ္တို႔က နိမိတ္ ဖတ္ၾကားၾကသည္။ ဖတ္ၾကားခ်က္မွာ ႏွစ္မ်ိဳး ႏွစ္စား ျဖစ္ပါသည္။ တစ္မ်ိဳးက မင္းသားေလးသည္ အရႊယ္ေရာက္သည့္ အခါ တစ္ေလာကလုံးကို အစိုးရသည့္ စၾကာဝေတးမင္း ျဖစ္မည္ဟု ဆို၏။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးကား ဘုရားျဖစ္မည္ဟု ဆိုပါ၏။


ခမည္းေတာ္ မင္းႀကီးသည္ သားေတာ္ေလးကို တစ္ေလာကလုံးကို အစိုးရသည့္ စၾကာဝေတးမင္း ျဖစ္ေစလိုပါ၏။ တိုင္းသူ ျပည္သားတို႔သည္လည္း အနာဂတ္ ဘုရင္မ်ိဳးဆက္ ဖြားျမင္လာလို႔ ဝမ္းေျမာက္ ၾကည္ႏူးရသည့္အျပင္ ထိုမင္းသားမွာ စေၾကးဝေတးမင္းပင္ ျဖစ္လာမည္ဆိုသျဖင့္ အတိုင္းထက္ အလြန္ပင္ ဝမ္းသာေနၾက၏။

ခမည္းေတာ္ မင္းႀကီးသည္ သားေတာ္ေလးအား မင္းသားတို႔ တတ္အပ္သည့္ အတတ္မ်ိဳးစုံကို အကုန္ပင္ သင္ၾကားေစ၏။ မင္းသားေလးမွာလည္း ထက္ျမက္လွသျဖင့္ သင္ေပးအပ္ေသာ ပညာရပ္တိုင္းကို လွ်င္ျမန္စြာ တတ္ေျမာက္၏။ တတ္သည့္ အခ်င္းအရာမွာလည္း တစ္ဖက္ ကမ္းခတ္ တတ္ေျမာက္မႈခ်ည္း ျဖစ္၏။ နန္းတြင္း ျဗဟၼဏ ပညာရွိတို႔ ေဟာၾကာခ်က္မွာ မင္းသားေလး အရြယ္ေရာက္ေလ၊ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် မ်ားလာေလျဖစ္၍ ဘုရင္ႀကီးမွာ ႏွစ္လုံး ေပ်ာ္ေမြ႔ သေဘာေတာ္ ေတြ႔ေနေတာ့၏။

သို႔ေသာ္လည္း တစ္ခါ တစ္ရံမွာေတာ့ စိုးရိမ္ရပါေသး၏။ “သားေတာ္ မင္းသားေလး ေတာထြက္သြားေသာ္” ဟု ေတြးမိခ်ိန္တြင္ ယင္းသို႔ ခံစားရ၏။ တစ္ဖက္ကေတာ့လည္း အဲဒီလို ေတြးမိသည္ကို ေက်းဇူးတင္ေကာင္း တင္ႏိုင္ပါ၏။ အေၾကာင္းမွာ မလိုခ်င္သည့္ ျဖစ္လာႏိုင္ေျခကို သတိယ တြက္ဆမိသျဖင့္ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ပင္။

အဓိက ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈကား သားေတာ္ေလး မည္သည့္ ဒုကၡမ်ိဳး၊ ဆင္းရဲမ်ိဳးကိုမွ် ျမင္ခြင့္ သိခြင့္မရေအာင္ ေဆာင္ရြက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒုကၡ သုကၡမ်ားကို ျမင္ေတြ႔ရျခင္း မရွိလွ်င္ ေတာထြက္ဖို႔ရန္ အႀကံေတာ္ ျဖစ္လိမ့္မည္ မဟုတ္။ ထို႔ျပင္ မင္းစည္းးစိမ္၌လည္း ပိုမို သာယာ ႏွစ္သက္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈျဖင့္ ဖက္တြယ္ေပလိမ့္မည္။ ယင္းသို႔ ျဖစ္လာလွ်င္ ဘုရားျဖစ္ေရးအတြက္ ေတာထြက္ဖို႔ ပို၍ပင္ ေဝးသြားေပလိမ့္မည္။ ေတာထြက္ဖို႔ ေဝးသြားျခင္းသည္ စၾကာဝေတးမင္း ျဖစ္ေရးအတြက္ နီးလာျခင္းပင္ ျဖစ္ပါ၏။ 

ထို႔ေၾကာင့္လည္း နန္းေတာ္တြင္း နန္းေတာ္ပတြင္ ပိုမို သာယာေအင္ စီမံ၏။ စံနန္းေဆာင္တို႔ကလည္း ရမၼ၊ သုဘ၊ သုရမၼဟု သုံးေဆာင္ပင္ ရွိ၏။ ဥတုသုံးလီႏွင့္ အလိုက္သင့္ အလွည့္သင့္ ကိုက္ညီေနေအာင္ စီမံ ေဆာက္လုပ္ထားသည္ဟု ဆို၏။ 

စံနန္းေဆာင္တြင္လည္း ရံေရႊေတာ္ ေမာင္းမ မိႆံတို႔ကား အျပည့္။ အားလုံးပင္ ေခ်ာေမာၾက၏။ လွပၾက၏။ ေျပျပစ္ၾက၏။ ရွဳမၿငီးဖြယ္ေတြခ်ည္း ျဖစ္ၾက၏။ သူတို႔ကား သြယ္လွ်ေသာ လက္ေခ်ာင္း ေျခေခ်ာင္းေလးမ်ားကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ၾက၏။ ၾကည္လင္ ဝင္းပေသာ အသားအအေရလည္း ရွိၾက၏။ ေသးသင့္ရာ ေသး၊ သြယ္သင့္ရာ သြယ္၊ ျပည့္သင့္ရာ ျပည့္၊ ေမာက္သင့္ရာ ေမာက္သည့္ ခႏၶာကိုယ္ အခ်ိဳးအစားမ်ိဳး ရွိၾကသည္ခ်ည္းသာ ျဖစ္၏။ 

သူတို႔၏ တာဝန္သည္ မင္းသားေလး အပ်င္းေတာ္ ေျပေစရန္ တစ္နည္းဆိုရေသာ္ ၿငီးေငြ႔မသြားေစရန္ အက၊ အလွ ေတးဂီတ ပေဒသာတို႔ျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖေပးရန္ ျဖစ္ပါ၏။ ယင္းသို႔ ရံေရႊေတာ္မ်ား ထားျခင္းသည္ ထိုေခတ္က နန္းဓေလ့ ထုံးတမ္းျဖစ္သည္ဟု ဘီဘီစီက ထုပ္လႊင့္ခဲ့ဘူးသည့္ ဗုဒၶဝင္တြင္ ဆို၏။ ခမည္းေတာ္ ဘုရင္ႀကီး စီမံထားသည္မွာ သားေတာ္၏ ေလာကတစ္ခုလုံးသည္ ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေလာကျဖစ္ေနေစေရး၊ ဆြဲေဆာင္မႈအျပည့္ရွိသည့္ ေလာကျဖစ္ေနေစေရး  ျဖစ္ပါသည္။

ထိုေခတ္ထုံးစံ အရ သက္ေတာ္ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္တြင္ ယေသာဓရာ မင္းသမီးေလးႏွင့္ လက္ဆက္၏။ မင္းသမီးေလးသည္ လွလည္း လွႏိုင္လြန္း၏။ ေခ်ာလည္း ေခ်ာႏိုင္လြန္း၏။ ယဉ္မႈတြင္လည္း မွီသူမရွိ။ သစၥာတရား ထားရွိမႈတြင္ ၿပိဳင္းဖက္ အလွ်င္းပင္ ကင္း၏။ အထက္က ဆိုခဲ့သည့္ ဗုဒၶဝင္တြင္ သိဒၶတၳမင္းသားသည္ ယေသာဓရာ မင္းသမီးကုိ လက္ဆက္ႏိုင္ေရး ယွဉ္ၿပိဳင္ အႏိုင္ယူခဲ့ရၿပီး ခမည္းေတာ္ႀကီးမွာကား သားေတာ္၏ စြမ္းပကားကို ၾကည့္ကာ ၾကည္ႏူး ဝမ္းေျမာက္လွသည္ဟု ပညာရွင္တို႔ ဆိုၾက၏။


မင္းသားသည္ သူ၏ နန္းေတာ္တြင္ လို-တ-ရ ဘဝျဖင့္ မင္းစည္းစိမ္ အလယ္တြင္ စံေတာ္မူေနခဲ့သည္။ ဘုရင္ သုေဒၶါဓန မင္းႀကီး၏ အႀကံအစီသည္လည္း ခုထိ ေကာင္းေနဆဲ။ စီမံလုပ္ေဆာင္ခ်က္သည္လည္း အစြမ္းျပ ထိေရာက္ေနဆဲပင္။ “ဤအတိုင္းသာ ဆိုလွ်င္” ဟု ေတြးကာ ခမည္းေတာ္ႀကီးမွာ ႀကိတ္၍ ဝမ္းသာေန၏။

သို႔ေသာ္ ေလးသေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္း ျဖည့္ဆည္း အပ္ေသာ ပါရမီေတာ္တို႔ကား သဗၺညဳတ ဉာဏ္ေတာ္ႀကီး အတြက္ ဆိုသည္ကို မည္သူမွ် မသိၾက။ စိုက္ပ်ိဳးထားအပ္ေသာ ပန္းမာလ္တို႔သည္ အခ်ိန္တန္လွ်င္ ပြင့္ၾကရိုး၊ သီးပင္တို႔သည္ သီးၾကရိုးပင္။ 

တစ္ခါေသာ္ အပါးေတာ္ၿမဲ အမတ္ ဆႏၷကို ေခၚေတာ္မူၿပီး ဥယ်ာဉ္ေတာ္သို႔ ထြက္ေတာ္မူ၏။ မထြက္ခင္ကပင္ ခမည္းေတာ္ႀကီးက သြားႏိုင္ရာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ျမင္ႏိုင္ရာ အရပ္တိုင္းတြင္ သန္႔ရွင္း သပ္ရပ္ လွပေစရန္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္သာ မက၊ သံေဝဂ ရေစႏိုင္သည့္ သူအို သူနာလို လူေတြကိုပင္ ရွင္းလင္းထားခဲ့သည္။ အျမင္မေတာ္ေစမည့္ အရာမွန္သမွ်ကို ရွင္းလင္းေစခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ေမွ်ာ္လင့္သလို ျဖစ္မလာခဲ့ပါေခ်။

မင္းသားကား ခရီးစဉ္၏ တစ္ခုေသာ အရပ္တြင္ “သူအို“ကို ျမင္ခဲ့ေလၿပီ။ မျမင္စဖူး အျမင္ေတာ္ထူးရကား ဆႏၷအမတ္ကို ေမးျမန္းရ၏။ အမတ္သည္ အိုျခင္းသေဘာကို ရွင္းလင္း ေလွ်ာက္ထားသည္။ အေလာင္းေတာ္ မင္းသားကား အိုျခင္း သေဘာတရားကို ေလးေလးနက္နက္ စဉ္းစားမိကာ စိတ္ႏွလုံး တုန္လွဳပ္ ေျခာက္ျခားသြားခဲ့ရေလၿပီ။ ဘဝအဆက္ဆက္က ျဖည့္ဆည္း ထုံမႊမ္းအပ္ေသာ ပါရမီတို႔ျဖင့္ ေထာက္ကူထားသည့္ သူ၏ သံေဝဂ ဉာဏ္ေတာ္တြင္ အိုျခင္းသေဘာသည္ ကြင္းကြင္း ကြက္ကြက္ႀကီး ေပၚလာေတာ့၏။ 

ေနာက္ခရီးစဉ္ ႏွစ္ခုတြင္ “သူနာ“ႏွင့္ “သူေသ“တို႔ကို ျမင္ခဲ့ရျပန္ေလရာ တုန္လွဳပ္ ေခ်ာက္ျခားေသာ စိတ္ထားတို႔သည္ ေဖာ္ျပ ေျပာဆိုဖို႔ ေဝါဟာရ အပိုင္းအျခား မဲ့သြားခဲ့ေလၿပီ။ ၾကင္ယာေတာ္ႏွင့္လည္း မေပ်ာ္ေမြ႔၊ ေမာင္းမ မိႆံတို႔၏ အက၊ အလွ၊ ေတးဂီတတို႔သည္လည္း ႏွစ္သက္စရာ မရွိ။ နန္းစည္းစိမ္ တစ္ခုလုံးသည္ပင္ သူအတြက္ ဘာမွ် အဓိပၸါယ္ မရွိေတာ့။ အရာရာသည္ အႏွစ္ အသား မပါ၊ အကာ သက္သက္သာ ျဖစ္ေနခဲ့ေတာ့သည္။

ေနာက္ တစ္ေခါက္ ထြက္ၾကြခဲ့သည့္ ခရီးတြင္လည္း မျမင္စဖူး အျမင္ထူးကို ႀကဳံခဲ့ရပါေသး၏။ ဤ မျမင္စဖူး ထူးလွသည့္ အာရုံသည္ သူ၏ စိတ္ေတာ္ကို ျပန္လည္ လန္းဆန္းေစသည္။ တက္ႀကြေစသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေစသည္။ ထို႔အျပင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာက္ျခည္လည္း ေတာက္ပေစျပန္ပါသည္။ ယင္းျမင္ကြင္းသည္ကား သစ္ပင္ေအာက္တြင္ ၿငိမ္သက္ တည္ၾကည္စြာ ထိုင္ေနသည့္ ရဟန္းေတာ္ ျဖစ္၏။ 

ထိုျမင္ကြင္းက ေပးသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အတိုင္းပင္ သိဒၶတၳမင္းသားသည္ တစ္ခုေသာ ည၏ သန္းေခါင္ယာမ္ လူေျခတိတ္ခ်ိန္တြင္ ဆႏၷအမတ္ကို ေနာက္ေတာ္ပါ အျဖစ္ ေခၚလွ်က္ က႑ကျမင္းကို စီးကား ေတာထြက္ေတာ္မူခဲ့သည္။ အခ်ိန္ေကာင္းကို ေရြးထြက္ခဲ့၍ နန္းေတာ္ရွိ လူအားလုံး တစ္ေယာက္မွ် မသိၾက။ ဒုကၡခပ္သိမ္း ကင္းျပတ္ၿငိမ္းရာ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာ အတြက္ နန္းစည္းးစိမ္ တစ္ခုလုံးကို အလြယ္တကူပင္ စြန္႔ပစ္ခဲ့ေလၿပီ။ ခ်မ္းသာႀကီးႀကီး လိုခ်င္လွ်င္ ခ်မ္းသာေသးကို စြန႔္ရၿမဲ။ ထာဝရခ်မ္းသာကို လိုခ်င္လွ်င္ တဒဂၤခ်မ္းသာကို စြန္႔ရၿမဲ။ ယင္းအခ်ိန္၌ နန္းစံသက္ (၁၃)ႏွစ္၊ သက္ေတာ္ (၂၉) ႏွစ္သာ ရွိေသး၏။

အေနာမာျမစ္ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ေရာက္ေသာ္ က႑ကျမင္းႏွင့္ အမတ္တို႔ကို ျပန္လႊတ္လိုက္သည္။ ရဟန္းအသြင္ယူကာ တရားစက်င့္၏။ ဂဂၤါျမစ္ဝွမ္း တစ္ေလွ်ာက္ ၾကြကာ ထိုေခတ္က နာမည္ႀကီး ဆရာတို႔ထံ နည္းခံကာ က်င့္၏။ 

ပထမ ဆရာႀကီးကား ကာလာမ အႏြယ္ အာဠာရ ရေသ့ႀကီး ျဖစ္၏။ သူကား အာကိဉၥညာယတနစ်ာန္ကို ရရွိထားသူပါတည္း။ တရားဓမၼ သင္ၾကားေပးရာတြင္ ပါးစပ္လွဳပ္ရုံမွ်ျဖင့္ သိဒၶတၳမင္းသားသည္ ဆရာ သိထားေသာ တရားအားလုံးကို သိသြား၏။ သိရာတြင္လည္း ခိုင္ခိုင္ၿမဲၿမဲ စြဲစြဲႀကီးပင္ သိ၏။ ခဏက်င့္ရုံမွ်ျဖင့္ ဆရာ ရထားသည့္ စ်ာန္ကို ရရွိသြား၏။ ဆရာကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေမး၏။ ဆရာကလည္း ဤတရားသည္ သူသိျမင္သည့္ တရားျဖစ္ေၾကာင္း ရိုးသားစြာ ေျဖ၏။ ေနာက္ သူႏွင့္ အဆင့္တူ ရာထူးေပးကာ တပည့္မ်ားကို အတူ အုပ္ခ်ဳပ္ရန္ ကမ္းလွမ္းသည္။ အေလာင္းေတာ္ကား လက္မခံ။ လိုခ်င္သည္မွာ ဤအရာ မဟုတ္ပါေလ။


ဤဆရာထံမွ ထြက္ၿပီး ရာမ၏ သား ဥဒကထံ သြား၍ နည္းခံျပန္၏။ ေရွးနည္းအတိုင္းပင္ သင္ေပးအပ္သည့္ တရားကို လွ်င္ျမန္ ထက္ျမက္ စူးရွလွေသာ ဉာဏ္ေတာ္ျဖင့္ တစ္ခဏခ်င္း သိရွိတတ္ေျမာက္၍ ဆရာ ရရွိထားသည့္ ေနဝသညာ နာသညာယတနစ်ာန္ကို ရရွိေလေတာ့၏။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေမးၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့ ဤတရားသည္ ဤ ဆရာႀကီး သိထားသည့္ အျမင့္ဆုံးေသာ တရားပင္ ျဖစ္ေနျပန္၏။

ဆရာကလည္း “သူသိတာကို အရွင္ ေဂါတမ သိၿပီး အရွင္ ေဂါတမ သိတာကို သူသိပါေၾကာင္း” ဝန္ခံ ရွင္းျပသည္။ “ဤလို သီတင္းသုံးေဖာ္ကို ရျခင္းကား အရေတာ္ေလစြ”ဟု ဝမ္းေျမာက္လွသည္။ ဆရာ့အရာ၌ ထားေပးသည္။ သူ႔ဂိုဏ္ကို ေရွ႕ေဆာင္ ေရွ႕ရြက္ျပဳရန္ ကမ္းလွမ္းသည္။ သို႔ေသာ္ အေလာင္းေတာ္ကား ကမ္းလွမ္းမႈကို ျငင္းပယ္ကာ သစၥာရွာပုံေတာ္ ခရီး ဆက္ထြက္ခဲ့သည္။ သစၥာကို ထိုးထြင္း သိမွသာလွ်င္ ဒုကၡအေပါင္းမွ ကင္းလြတ္ၿပီး သႏၱိသုခကို ရေပမည္။ 

ဥရုေဝလေတာအုပ္သို႔ ဝင္ေရာက္ကာ ဒုကၠရစရိယာ အက်င့္ကို ျပင္းျပင္း ထန္ထန္ က်င့္၏။ မည္သူမွ် တုႏႈိင္းမမွီေအာင္ က်င့္၏။ ေတာအုပ္ကား ႀကီးလည္း ႀကီးမားလွ၏။ နက္လည္း နက္လွ၏။ ေခါင္လည္း ေခါင္လွ၏။ အစပထမတြင္ ဤလိုေနရာ၌ ေန၍ တရားက်င့္ရန္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေပ်ာ္ေမြ႔ႏိုင္ရန္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တစ္ပါးတည္း သီတင္းသုံးရန္ေသာ္လည္းေကာင္း ခက္ခဲေၾကာင္းႏွင့္ လုံေလာက္သည့္ သမာဓိ မရွိက စိတ္ေခ်ာက္ျခားႏိုင္ေၾကာင္း သတိယမိေသးသည္။ သို႔ေသာ္ စင္ၾကယ္ေသာ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မေနာကံတို႔ ရွိသည့္ အတြက္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ေတာ၌ေနၿပီး တရားက်င့္ရသည္ကို ခ်မ္းသာႀကီးလွသည္ဟု မွတ္ယူေတာ္မူခဲ့သည္။ 

သို႔ေသာ္ ေျခာက္ႏွစ္ပတ္လုံး က်င့္ပါလွ်က္ႏွင့္ပင္ အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ကို မရခဲ့။ မရျခင္းမွာ က်င့္နည္းမွားေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ေနာက္ဆုံးတြင္ အစြန္းတစ္ဖက္သို႔ ေရာက္ေနေသာ အတၱကိလမထာႏုေယာဂ အက်င့္ကို ပယ္စြန္႔ေတာ္မူကာ မဇၥ်ိမပဋိပဒါအက်င့္ျဖင့္ က်င့္ေတာ္မူေလရာ တစ္ခုေသာေန႔၏ -


ညည့္ဦးယာမ္တြင္ ပုေဗၺနိဝါသာႏုႆတိဉာဏ္
သန္းေခါင္ယာမ္တြင္ ဒိဗၺစကၡဉာဏ္
မိုးေသာက္ယာမ္တြင္ အာသဝကၡယဉာဏ္တို႔ကို ရေတာ္မူကာ ေလာကသုံးပါး အလယ္တြင္ ဘုရားစင္စစ္ ထင္ရွားစြာ ျဖစ္ထြန္း ပြင့္ေပၚလာပါေတာ့သည္။
ယင္းေန႔ကား မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃ ခု၊ ကဆုန္လျပည့္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔ ျဖစ္ပါသတည္း။

ဤေဆာင္းပါးျဖင့္ ကဆုန္လျပည့္ ဗုဒၶေန႔ (Vesak Day)ကို ရိုေသ ေလးျမတ္ ၾကည္ညိဳစြာ ပူေဇာ္ပါသည္။

May 8, 2011

သားသား မီးမီးတို႔ အတြက္ လက္ေဆာင္ (၂)

၀၉၊ ၀၃၊ ၂၀၁၁ ေန႔က Tabata Prince က Bone Nyan ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ အေကာင့္မွာ တက္ဂ္ လုပ္လာတာေလးကို ဘာသာျပန္ေပးလိုက္ ပါတယ္။ သူက Jim Rogers ရဲ႕ A Gift To My Children (A Father's Lessons for Life and Investing) မွ အခန္း (၂) ကို ဆက္ၿပီး တက္ဂ္လုပ္လာပါတယ္။ (အခန္း ၁ ကို မတ္လ ၂၆ ရက္ေန႔က ဘာသာျပန္ ေဖာ္ျပၿပီးခဲ့ပါၿပီ)။

စာလာဖတ္သူေတြ စာ အေျပာင္းအလဲ ဖတ္ေစခ်င္တာရယ္၊ အလုပ္ နည္းနည္း ရွဳပ္ေနလို႔ အသစ္ မေရးအားတာရယ္ေၾကာင့္ ဒီမွာ ဆက္တင္လိုက္ပါတယ္။ ဓမၼစာစု အတြက္သာ လာဖတ္တာ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ဒီပို႔စ္အတြက္ ဒီမွာတင္ ရပ္လို႔ ရပါၿပီလို႔ အားနားစြာ ေျပာပါရေစ။ ေနာက္ပို႔စ္ေတြ ေရာက္မွပဲ ဓမၼစာေတြ ဆက္ဖတ္ၾကတာေပါ့။

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ 

သမီးရဲ႕ အယူအဆေတြကို တစ္စုံတစ္ေယာက္က ရယ္သြမ္းေသြးတယ္ ဆိုရင္ အဲဒါကို ေအာင္ျမင္ႏိုင္ေျခရွိတဲ့ သေကၤတအျဖစ္ မွတ္ယူလိုက္ပါ။
သမီးရဲ႕ အနီးအနားက လူေတြက အေရးယူ ေဆာင္ရြက္မႈ နည္းလမ္းတစ္ခုကို အားမေပးဘူး ဆိုရင္ ဒါမွမဟုတ္ သမီး လုပ္ကိုင္မည့္ အရာကို ရယ္သြမ္းေသြးၾကတယ္ဆိုလွ်င္ အဲဒါကို ေအာင္ျမင္ႏိုင္ေျခရွိတဲ့ သေကၤတအျဖစ္ မွတ္ယူလိုက္ပါ။ ဒါကို သမီး နားလည္ဖို႔ အေရးၾကီးတယ္။ အမွန္ကေတာ့ အမ်ားလုပ္တာကို လိုက္လုပ္ရုံေလးႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္ ေအာင္ျမင္မႈရခဲ့တဲ့ လူဆိုတာ တစ္ေယာက္မွ မရွိေသးဘူးကြဲ႔။ ဥပမာအျဖစ္ တရုတ္ျပည္ကိုပဲ ၾကည့္ၾကပါစို႔ကြယ္။ တရုပ္ျပည္ဟာ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံသင့္တဲ့ တိုင္းျပည္ မဟုတ္ဘူးလို႔ လူေတြက ေျပာေလ့ရွိၿပီး  တကယ္လည္း ဘယ္သူကမွ အဲဒီမွာ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံဖို႔ အားမထုတ္ၾကဘူး။ ဒါေပမယ္လို႔ အဲဒီတုန္းကသာ တစ္ေယာက္ေယာက္က ေငြ စိုက္ထည့္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ခုေလာက္ဆို သူတို႔ေတြဟာ ေငြေတြ အမ်ားႀကီး ရၿပီးၾကေရာေပါ့။   

၁၉၈၀ ျပည့္ႏွစ္ေတြမွာ တရုတ္ျပည္ဟာ တကယ္ အလားအလာ ရွိတယ္လို႔ ေဖေဖ သေဘာေပါက္ နားလည္ခဲ့ၿပီး ပါဝင္ခဲ့တယ္။ အဒီတုန္းက ေဖေဖ့နားက လူေတြက “ေဟး ဂ်င္၊ တရုပ္ျပည္က ျပႆနာ မ်ားလြန္းပါတယ္။ ဘာလို႔ ပါရတာလဲ” လို႔ ေျပာၾကတယ္။ ေဖေဖ လုပ္ေနခဲ့တာေတြက စိတ္မမွန္လို႔ လုပ္တာလို႔ လူအမ်ားစုက ေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ေျပာတာကို ေဖေဖ နားမေထာင္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအစား ေဖေဖ့ ဘဝေပးအသိေနာက္ကိုပဲ လိုက္လုပ္ခဲ့တယ္။ ကုမၼဏီအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့ ရႏိုင္သမွ်ေသာ အေထာက္အထားေတြကို ေလ့လာခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္တိုင္ သုေတသနလုပ္ဖို႔ ေနရာမ်ိဳးစုံကို သြားၾကည့္ခဲ့တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ တရုတ္ျပည္တြင္းမွာ လူေပါင္း ၁. ၃ သန္း အလုပ္လုပ္ေနၾကၿပီး သူတို႔ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံေလ့ ရွိတဲ့ စုေဆာင္းႏႈန္းက သူတို႔ ဝင္ေငြရဲ႕ ၃၅ % ေလာက္ ရွိတယ္ေလ။ ဒီလို ႏိုင္ငံမ်ိဳးက ဘာလို႔ မတိုးတက္ရမွာလဲ။ အထင္ႀကီးေလာက္တဲ့ ဂ်ပန္က ၂၀% ဆိုတဲ့ စုေဆာင္းေငြႏႈန္းထက္ေတာင္ ပိုမ်ားလိုက္ေသး။

 မတူတာကတာ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို ၾကည့္ပါ။ ဒီတိုင္းျပည္မွာ ေငြစုေဆာင္းႏႈန္းက ေဖေဖ ပထမဆုံး ကမၻာလွည့္ခရီး သြားခဲ့စဉ္ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ တစ္ဝိုက္က ၄% ေလးပဲ ရွိခဲ့တာ။ ၿပီးေတာ့ ၂% အထိကို က်ဆင္းသြားခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုဟာ အၾကီးအက်ယ္ ဘ႑ာေရး လိုေငြျပမႈ ရွိပါတယ္။ လူေတြက တရုတ္ျပည္က စြန္႔စားလြန္းရာ က်ပါတယ္လို႔ တစ္လြဲ စိတ္ကူးေပါက္တဲ့ သာမန္ အသိေနာက္ လုိက္ေနၾကစဉ္ ေဖေဖကေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ ဘဝေပးအသိေနာက္ လုိက္ၿပီး တရုတ္ျပည္မွာ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံဖို႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့တယ္။ တရုတ္ရဲ႕ တိုးတက္ၾကီးထြားမႈက အေမရိကထက္ အမ်ားၾကီး သာလြန္သြားပါၿပီ။

သမီးဟာ သမီးပဲျဖစ္ပါေစ။
နယ္ပယ္စုံမွာ ေအာင္ျမင္ၿပီး ျဖစ္တဲ့ လူတိုင္းကို ၾကည့္ၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။ သူတို႔ေတြဟာ အႏုပညာရွင္ေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဂီတသမားေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါမွမဟုတ္လဲ သူတို႔ အသက္ေမြး ဝမ္းေက်ာင္း အလုပ္က ဘာပဲ ျဖစ္ပါေစ၊ သူမ်ားေတြကို ပုံတူကူးခ်ၿပီး ေအာင္ျမင္မႈ ရတဲ့သူ တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး။ သူမ်ား လုပ္တာကို ပုံတူကူးခ်လို႔ ေအာင္ျမင္တဲ့သူ တစ္ေယာက္တစ္ေလမ်ား ရွိလို႔လား။

ဆိုနီကိုပဲ စဉ္းစားၾကည့္လိုက္စမ္း။ သူတို႔ဟာ မတူတာကို အျမဲလုပ္ၿပီးေတာ့ တစ္ျခား ကုမၸဏီေတြထက္ ထူးျခားေပၚလြင္ေနတယ္။ သမီး သိပါတယ္ကြာ၊ သူမ်ားေတြ လက္ေရွာင္တဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို ခ်ဖို႔ ဒါမွမဟုတ္ တာဝန္ယူဖို႔ဆိုတာ သတၱိေရာ စိတ္အားထက္သန္မႈပါ လိုတယ္ဆိုတာကိုေလ။ ရဲရင့္ၿပီး အျခား ဘယ္သူမွ လိုက္မလာမည့္ လမ္းကို ေလွ်ာက္ရဲသူမ်ားဆီကိုသာ ေအာင္ျမင္မႈက လာတတ္တယ္ ဆိုတာကို သတိယေနာ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆိုနီဟာ အဓိက စီးပြားေရး လုပ္ငန္းႀကီး ျဖစ္ေနတာေပါ့။

 ေဖေဖကေတာ့ေလ သမီးကို အဲဒီလိုမ်ိဳး သတၱိႏွင့္ ကုိယ့္ ဆႏၵေတြ၊ ရည္မွန္းခ်က္ေတြကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေစခ်င္တာပဲ။ သမီးရဲ႕ ေဖေဖဟာ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံသူ တစ္ဦးအျဖစ္ ေအာင္ျမင္တာ သက္သက္ေၾကာင့္ သမီးဟာလဲ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံသူ တစ္ဦးပဲ ျဖစ္ရမယ္လို႔ မဆိုလိုဘူးကြဲ႔။ သမီးဟာ ေဖေဖ မဟုတ္လို႔ ေဖေဖ့ ပုံတူကိုယ္ပြား ျဖစ္ဖို႔ မလိုပါဘူးကြာ။ ဒါေပမဲ့ သမီးကို ေဖေဖ လုပ္ေစခ်င္တာက စစ္မွန္တဲ့ ကိုယ္ပိုင္ျဖစ္ၿပီး တစ္မူထူးျခားတဲ့ သမီးကိုယ္တိုင္ပဲ ျဖစ္ဖို႔ပဲကြဲ႔။

ခ်စ္သမီးေလးေရ … သမီး တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ အရြယ္ေရာက္ေရာက္လာလို႔ အႀကံေပးစကားကေတာ့ ေဖေဖ ဆက္ဆိုေနဦးမယ္။ သမီးရဲ႕ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ကို ဆန္႔က်င္ဟန္တူမယ့္ အခ်ိန္ေတြ ဆိုတာလဲ ရွိႏိုင္တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေဖေဖဟာ သမီးရဲ႕ ေဖေဖ ျဖစ္တာေၾကာင့္ႏွင့္ေတာ့ ေဖေဖ ေျပာတာ အားလုံးကို လက္ခံဖို႔ မလုိပါဘူး။ ေဖေဖက သမီးကို အမ်ားႏွင့္မတူ တစ္မူထူးျခားၿပီး အမွီအခိုကင္းတဲ့ သမီးအျဖစ္ ရွဳျမင္ထားတာေလ။ အျခား လူေတြက သမီးဟာ ဆုံးျဖတ္လုပ္ကိုင္ဖို႔ ငယ္လြန္းတယ္လို႔ ထင္လွ်င္ေတာင္မွ မွန္တာကို ဆုံးျဖတ္ဖို႔ သမီးရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ ေဝဖန္ပိုင္းျခားႏိုင္စြမ္းကို အသုံးျပဳသမွ် ကာလပတ္လုံး သမီးလုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ပါ။

ဒါေပမဲ့ သမီး မွန္တယ္ ထင္တာကို လုိက္မလုပ္ခင္ အရင္ဆုံး သမီးရဲ႕ အိမ္စာ လုပ္ဖို႔ ဝီရိယ စိုက္ေစခ်င္ တယ္။ ရႏိုင္သမွ်ေသာ ရင္းျမစ္ေတြ အားလုံးကို ေလ့လာၿပီး သမီးကုိယ္ သမီး ပညာတတ္ေအာင္ လုပ္ပါ။ ရလာတဲ့ အရင္းအျမစ္ေတြကို သတိႀကီးႀကီး ထားၿပီး ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာပါ။ ၿပီးေတာ့ သမီးမွန္တယ္ ထင္တာဟာ အမွန္တကယ္လည္း မွန္တာပဲဆိုတာ ေသခ်ာေအာင္ က်က်နန လုပ္ေဆာင္ပါ။ ဒါကို အရင္ဆုံး မလုပ္ပဲ အေရးယူ လုပ္ေဆာင္တာမိ်ဳး မလုပ္ပါနဲ႔။ မေအာင္ျမင္တဲ့ လူေတြဟာ သူတို႔ နားေတာင္ မလည္တဲ့အရာ၊ သူတို႔ ေလ့လာမႈ မျပဳမည့္ အရာေတြကို ဝင္လုပ္ေနၾကတယ္ေလ။ ဒါဟာ တန္ဖိုးရွိလွတဲ့ အခ်ိန္ႏွင့္ ေငြေတြကို သူတို႔ေတြ ဆုံးရွဳံးေနပုံပဲကြဲ႔။

 ေနာက္ဆုံးအေနႏွင့္ သမီးလုိက္လုပ္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္တာ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ သမားရိုးက် အသိမ်ိဳး၊ အစဉ္အလာ ဉာဏ္ပညာမ်ိဳးႏွင့္ အေျခခိုင္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆမ်ိဳးေတြကို သမီးေလး စိတ္မဝင္စားႏွင့္ ေနာ္။ ဒါေပမဲ့ မရွိလွ်င္ လူ႔ အဖြ႔ဲအစည္း ရပ္တည္လို႔ မရႏိုင္တဲ့ စည္းကမ္းေတြ၊ က်င့္ဝတ္ေတြကိုေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္လည္း ေမွ်ာ္လင့္ပါ။ လုိက္လည္း လိုက္နာပါ။ ဒါက ေလးစားထုိက္သူတိုင္းကို ယုံၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အရာကြဲ႔။ ဒါက ေနနည္း ထိုင္နည္း အမွန္ျဖစ္ရုံမွ် မက။ ဂုဏ္သေရရွိ လူေတြဟာ ဥပေဒဆိုင္ရာ ျပႆနာေတြကို ဘယ္ေသာအခါမွ ပူပန္စရာ မလိုေတာ့တဲ့ အျပင္  ေရရွည္မွာ သူတို႔ေတြက အၿမဲပဲ ထိပ္တန္းကို ေရာက္လာေတာ့တာပဲကြဲ႕။

ပုံကို http://en.wikipedia.org/wiki/Gift မွ ယူပါတယ္။
ဘုန္းဉာဏ္

May 2, 2011

ဒီကမၻာႀကီးထဲက ထြက္ခြါသြားဖို႔ ဘာေၾကာင့္ ခက္ခဲရပါသလဲ

ေသျခင္းတရားဆိုတာ လူအမ်ားစုအတြက္ မလိုလားအပ္တဲ့ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုပါ။ ဒုကၡေတြ တစ္ေလွႀကီး ျဖစ္ပင္ျဖစ္လင့္ကစား ေက်နပ္ႏွစ္သက္ဖြယ္ရာ တဏွာေတြ ဗလပြႏွင့္အတူ အသက္ရွင္ ရပ္တည္ရတဲ့ အလုပ္ကေတာ့ ဘယ္ေသာအခါမွ ၿပီးဆုံးသြားတယ္ ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ ေသျခင္းတရား တည္းဟူေသာ အစစ္အမွန္တရားႏွင့္ ေနရတာထက္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈသုခ တည္းဟူေသာ လွည့္စားမႈတြင္သာ သက္ေတာင့္သက္သာရွိသည္ဟု ထင္ေနၾကတယ္။ သူတို႔ေတြ ေသျခင္းတရားအေၾကာင္းသာ လုံးဝ စဉ္းစားၾကရမည္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ မိုးကုန္ခါနီးမွ ထြန္ေရးခ်ရသလို ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ 

ေလာကီဘဝကို တပ္မက္ၿငိတြယ္မႈက ေသျခင္းတရားကို ေၾကာက္ရြံ႕စိုးရိမ္မႈကို ဖန္တီးပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း သစၥာတရားကေတာ့ ဘဝမွန္သမွ် ဒုကၡမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေသျခင္းတရား ဆိုတာ သဘာဝတရားျဖစ္သည့္ အျပင္ ေရွာင္လႊဲလို႔လည္း မရပါဘူး။ ေသျခင္းတရားဟာ ေတြးၾကည့္တာရဲ႕ တဝက္ေတာင္မွ ေၾကာက္လန္႔စရာ မေကာင္းပါဘူး။ ေသျခင္းတရားရဲ႕ အာရုံပုံရိပ္ေတြကို ဖန္တီးၿပီး ဖုံးအုပ္ထားဖို႔ စိတ္မွာ စြမ္းရည္ရွိပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ေရနစ္ေတာ့မည့္ လူဟာ ေကာက္ရိုးေလး တစ္မွ်င္ကိုေတာင္ ဆြဲကိုင္ ဖက္တြယ္ထားမွာ ျဖစ္သလို ဘဝကို မၿမဲျခင္း၊ ေက်နပ္ႏွစ္သက္ဖြယ္ရာ မရွိျခင္း တရားေတြႏွင့္ ေလ့က်င့္ေပးမထားတဲ့ စိတ္ဟာ စိတ္လွည့္စားမႈ အာရုံေတြကို ကပ္ၿငိ စြဲကိုင္ထားေတာ့တာ ပါပဲ။ 

ဒီလို ကပ္ၿငိမႈဟာ ဘဝကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိေတာ့ၿပီလို႔ ထင္ရတဲ့ အခါမွာေတာ့ ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါေၾကာင္းႏွင့္ ေကာင္းကင္ဘုံမွာ ေနရာေလး ေပးသနားေတာ္ မူပါမည့္အေၾကာင္း စိတ္ကူးထဲက အနႏၱတန္ခုိးေတာ္ရွင္ကို ထက္ထက္သန္သန္ႀကီး ဆုေတာင္းေနသူေတြ အတြက္ပင္ စိုးရိမ္ပူပန္မႈကို ျဖစ္ေစပါတယ္။ ေသျခင္းတရားကို ေၾကာက္ရြံ႕မႈဟာ အတၱကို အလိုလို ထိန္းသိမ္းထားမႈရဲ႕ သရုပ္သကန္ဆိုတာ အမွန္ပါပဲ။ သို႔ေသာ္လည္း အဲဒီ ေၾကာက္ရြံ႕မႈကို ေအာင္ႏိုင္ေရး နည္းလမ္းရွိပါတယ္။ ေနာက္ဘဝမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွင့္ ယုံၾကည္ခ်က္ ရရွိဖို႔ ကိုယ္က်ိဳးမဖက္ အမ်ားက်ိဳးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ပါ။ ပရဟိတအလုပ္က အတၱႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့ တြယ္တာမႈ မွန္သမွ်ကို ႏႈတ္ပယ္ပစ္တတ္ပါတယ္။

စိတ္ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းမႈႏွင့္ ေလာကီဥစၥာေတြကို တြယ္တာမႈကင္းျခင္းက ဒီေလာကမွ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ထြက္ခြါသြားဖို႔ ေသခ်ာေစပါလိမ့္မည္။ အဲဒါကေတာ့ ဘဝရဲ႕ မၿမဲျခင္းသေဘာကို နားလည္ သေဘာေပါက္ဖို႔ ေသျခင္းတရားကို အၿမဲမျပတ္ ဆင္ျခင္ပြားမ်ားမႈႏွင့္ ေသျခင္းတရားကို ေၾကာက္ရြံ႕ေစတတ္ေသာ မွားယြင္းသည့္ ဘဝေနနည္းကို အမွန္ျပဳျပင္ေပးတတ္သည့္ ဉာဏ္ပညာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘဝရဲ႕ ေရွာင္လႊဲမရသည့္ မေကာင္းသည့္အခ်က္မ်ားႏွင့္ အမွန္တရားမ်ားကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ စိတ္အားသတၱိျမွင့္ပါ။ လက္ေတြ႔မက်သည့္ ရည္မွန္းခ်က္မ်ားကို ေရွာင္ပါ။ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ယုံၾကည္ကိုးစားမႈကို ႀကီးထြားေအာင္လုပ္ပါ။ အဲဒီလို လုပ္လွ်င္ ဘဝ၏ အခက္အခဲမ်ားကို ပိုမို လြယ္ကူ သက္သာစြာ ေအာင္ျမင္ ေက်ာ္လႊားႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

(ဤတြင္ ဆရာေတာ္ Ven. K. Sri Dhammananda ၏  How to Overcome Your Difficulties စာအုပ္ငယ္ကို ဘာသာျပန္ တင္ျပေသာ “အခက္အခဲမ်ား ေအာင္ျမင္ ေက်ာ္လႊားနည္း” ပို႔စ္မ်ား ၿပီးဆုံးပါၿပီ။)

ႏွလုံး စိတ္ဝမ္း ေအးခ်မ္းၾကပါေစ။
ဘုန္းဉာဏ္