အခက္အခဲမ်ားကို ေအာင္ျမင္ေက်ာ္လႊားနည္း (၄)

ေကာင္းမြန္တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္

သင့္ကို ရည္ရြယ္သည့္ အခံရခက္သည့္ ျပက္လုံးမ်ားႏွင့္ မွတ္ခ်က္မ်ားကို ဟာသေကာင္းေလး မ်ားျဖင့္ လမ္းေၾကာင္းလႊဲေပးသင့္သည္။ ဒီလို လမ္းလႊဲေပးတတ္ျခင္းက လူတိုင္း၏ မလိုမုန္းထားစိတ္ကို ေရွာင္ရွားဖို႔ရာ နည္းလမ္းတစ္ရပ္ ျဖစ္ပါသည္။ ကစားေနစဥ္ ေခါင္းေအးေအး မထားႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆုိပါက သင့္ကိုပင္ ထိတ္ထိတ္ျပာျပာ ျဖစ္ေစပါလိမ့္မည္။ ႏိုင္ရမည့္ပြဲကို သင္ လက္လႊတ္လိုက္ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါက ပြဲၾကည့္ေနသူမ်ားကိုပင္ ပြဲ၏ အရသာကို ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္ပါလိမ့္မယ္။

ဤေလာကရွိ လူတိုင္းကို သင္ေတြးသလို ေတြးေအာင္လုပ္ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီလိုလုပ္ဖို႔ ဆိုတာ ေတြးေတာင္ မေတြးသင့္တဲ့ အရာပါ။ လူတိုင္းသာ သင္ေတြးသလို ေတြးၾကမယ္ဆိုရင္ ကမၻာၾကီးဟာ မၾကာခင္ပဲ ၾကံစည္ ေတြးေခၚမႈေတြ ကုန္ဆုံးကုန္ေတာ့မွာေပါ့။

လူတစ္ေယာက္ မွားယြင္းေနရင္ ျပင္ေပးဖို႔ရာ နည္းလမ္းေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။ ေဝဖန္ျခင္း၊ အျပစ္တင္ျခင္းႏွင့္ အမ်ားေရွ႕မွာ ၾကိမ္းေမာင္းျခင္းအားျဖင့္ သူ႔ကို ျပဳျပင္ေပးရာ မေရာက္ပဲ အရွက္ခြဲေနရာ ေရာက္ပါလိမ့္မယ္။ ပစ္တင္ ေဝဖန္ျခင္းအားျဖင့္ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ရန္သူမ်ားေအာင္ လုပ္ျခင္းပါပဲ။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ အတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္မႈကို ၾကင္နာ ေႏြးေထြးတဲ့ စကားလုံးေလးေတြႏွင့္ သင္က ျပသႏိုင္ရင္ တစ္ေန႔ေန႔မွာ အဲဒီအတြက္ သင့္ကို သူ ေက်းဇူးတင္ပါလိမ့္မယ္။

ဘယ္ကိစၥရပ္ေပၚမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သင့္ရဲ႕ အျမင္ကို ထုပ္ေဖာ္ ေျပာဆိုရတဲ့ အခါတုိင္း ၾကမ္းတမ္းတဲ့ စကာားလုံေတြ ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္လို သာယာဖြယ္ မရွိတဲ့ စကားလုံးေတြကို ဘယ္ေသာအခါမွ မသုံးပါေလႏွင့္။ လူမႈဆက္ဆံေရး ပရိယာယ္၊ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ျခင္းႏွင့္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ျခင္းတို႔ဟာ မည္သူ႔ကိုမွ မနာက်င္ေစ တဲ့အျပင္ တကယ္ေတာ့ အဲဒါေတြဟာ ထိထိေရာက္ေရာက္ ဆက္သြယ္ႏိုင္ေရး တံခါးေပါက္မ်ားစြာကို ဖြင့္ေပးပါလိမ့္မယ္။

သင့္ရဲ႕ အျပစ္ အနာအဆာေတြကို ေထာက္ျပလာတဲ့အခါ ခုခံကာကြယ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ မျဖစ္ပါေစႏွင့္။ သင့္ရဲ႕ အျပစ္ အနာအဆာေတြဟာ ျပည့္ဝလာေအာင္ ေလ့လာဖို႔ လမ္းညႊန္ဆိုင္းပို႔စ္ေတြပါပဲ။ စိတ္ဆိုးတတ္တယ္ ဆိုတာက ခ်ိဳ႕ယြင္းအားနည္းခ်က္ကို ဖုံးကြယ္ထားတဲ့ ခပ္ညံ့ညံ့ အမူအက်င့္ တစ္ခုပါ။ လူတစ္ေယာက္ စိတ္တိုတဲ့ အခါ မေျပာပဲထားရင္ ပိုေကာင္းတဲ့ အရာေတြ တစ္သီၾကီးကို မစဥ္းမစား ေျပာခ်လိုက္မိပါေတာ့မယ္။ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းကို ဘယ္ေလာက္ထိ စိတ္ဆိုးပါေစ၊ သူ႔ရဲ႕ ပုဂၢလိက လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ကို ဘယ္ေတာ့မွ ဖြင့္မခ်ေလႏွင့္။ အဲဒီလို ဖြင့္ခ်လိုက္ျခင္းျဖင့္ သင္ဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ သိကၡာက်ေစပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလို ဖြင့္ခ်ၿပီးတဲ့ ေနာက္ေတာ့ သူမ်ားေတြက သင့္ကို မိတ္ေတြစစ္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ လက္ခံေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သင့္ မိတ္ေဆြေဟာင္း အေပၚမွာ သင္ ျပဳမူသလို သူတို႔အေပၚလဲ အလားတူ ျပဳမူမွာပဲလို႔ ေတြးၾကပါလိမ့္မယ္။ သင့္ကို ဘယ္သူကမွ ယုံၾကည္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

ျပစ္တင္ေဝဖန္တာကို ခံႏိုင္တဲ့ သတၱိ ရွိစမ္းပါ

အခ်ိဳဆိုတာက နာမက်န္းမႈကို ျဖစ္ေစတတ္ၿပီး ခါးသက္မႈဆိုတာက (အနာေရာဂါကို) ေပ်ာက္ကင္းေစတတ္ပါတယ္။ ခ်ီးမြမ္းမႈ ဆိုတာက နာမက်န္းမႈကို ျဖစ္ေစတတ္တဲ့ လြန္ကဲတဲ့ အခ်ိဳမ်ိဳးပါ။ ေဝဖန္မႈဆိုတာကေတာ့ ေရာဂါကို ေပ်ာက္ကင္းေစတတ္တဲ့ ခါးတဲ့ ေဆးလုံးေလး တစ္လုံးလိုပါပဲ။ ျပစ္တင္ေဝဖန္မႈကို မေၾကာက္ရြံ႕ပဲ ၾကိဳဆိုတတ္တဲ့ သတၱိ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ရွိကို ရွိရမယ္ေလ။

“သူမ်ားေတြမွာ ေတြ႔ရတဲ့ အက်ည္းတန္ အရုပ္ဆိုးမႈဆိုတာ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ သေဘာ သဘာဝရဲ႕ ေရာင္ျပန္ဟပ္မႈ တစ္ခုပါပဲ။”

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝ၊ အေျခအေနမ်ားႏွင့္ သူရဲ႕ ကမၻာဆိုတာ သူကိုယ္တိုင္ရဲ႕ အေတြးအေခၚႏွင့္ ယုံၾကည္ခ်က္ရဲ႕ ေရာင္ျပန္ဟပ္မႈေတြပါ။ လူေတြအားလုံးဟာ မွန္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒီမွန္ေတြဟာ သူတို႔ေတြ ရဲ႕ ကိုယ္ဆင္းရဲမႈ စိတ္ဆင္းရဲမႈေတြ အပါအဝင္ သူတို႔ကုိယ္တိုင္ရဲ႕ သေဘာသဘာဝေတြကို ထင္ဟပ္ျပေန ပါတယ္။

 (ဆက္ပါဦးမည္)

ဗုဒၶဘာသာမွာ ထင္ဟပ္ ေဖာ္ျပထားတဲ့ စၾကာဝဠာ ကမၻာေလာက (၂)

ကပ္ (ကမၻာ)ႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ သိခ်င္တာႏွင့္ သုတၱန္ေတြကို လိုက္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ အထိုက္အေလွ်ာက္ေတာ့ ေတြ႔ရပါတယ္။ အထိုက္အေလွ်ာက္ပဲ ေတြ႔ရတယ္ ဆိုတာကလည္း ေရွ႕မွာ ေရးခဲ့သလို “ဗုဒၶတရားေတာ္ေတြဟာ စၾကာဝဠာအေၾကာင္း အေသးစိတ္ ထုတ္ေဖာ္ထားတဲ့ ဘာသာရပ္ မဟုတ္” လို႔ပါပဲ။ ေတြ႔ရသမွ် သုတ္ေတာ္ေတြထဲကမွ အခ်ိဳ႕ကို ေဖာ္ျပပါ့မယ္။

ကပ္ (ကမၻာ)ကို အဂၤုတၱရပါဠိေတာ္၊ဣၿႏၵိယဝဂ္မွာ ပါတဲ့ ကပၸသုတၱန္မွာ ေလးမ်ိဳး ခြဲျခား ေဖာ္ျပပါတယ္။ အဲဒီ ေလးမ်ိဳးဆိုတာက -

(၁) ကမၻာပ်က္ဆဲ သံဝ႗ကပ္ (the enveloping epoch)

(၂) ပ်က္ၿပီးကမၻာအတိုင္း တည္ရွိေနေသာ သံဝဋၬ႒ာယီကပ္ (the enveloped epoch)

(၃) ကမၻာတည္ေထာင္ဆဲ ျဖစ္ေပၚဆဲ ဝိဝဋၬကပ္ (the developing epoch)

(၄) ျဖစ္ေပၚၿပီး ကမၻာ၏ (ျဖစ္ေပၚၿပီအတိုင္း) တည္ဆဲ ဝိဝဋၬ႒ာယီကပ္ (the developed epoch) တို႔ျဖစ္ပါတယ္။ 

အဲဒီ ကပ္ကမၻာ တစ္ခုစီ တစ္ခုစီကို ႏွစ္ဘယ္ေလာက္၊ ႏွစ္ေပါင္း ဘယ္ႏွစ္ရာ၊ ဘယ္ႏွစ္ေထာင္၊ ဘယ္ႏွစ္သိန္း ၾကာၿပီလို႔ ေရတြက္ဖို႔ ခက္ပါတယ္။ ေရတြက္လို႔ မရပါဘူး။ ကမၻာၾကီးရဲ႕ အသေခ်ၤဆိုတာ ဒီေလးမ်ိဳးပဲ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီလို အသေခ်ၤယ် ျဖစ္ပုံကို ပုံေဆာင္ၿပီး ေဟာျပထာားတာ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရတြက္လို႔ မရေလာက္ေအာင္ ၾကာတယ္ (အသေခ်ၤ သေဘာ)ဆိုရင္ နားလည္ၿပီမို႔ ဒီမွာေတာ့ မေရးေတာ့ပါဘူး။

ဒီဃနိကာယ္လာ ျဗဟၼဇာလသုတ္ေတာ္မွာ အခ်ိန္ အလြန္ၾကာျမင့္ေသာအခါ တစ္ခါတစ္ရံ ဒီေလာကၾကီးဟာ ပ်က္တတ္ေၾကာင္းႏွင့္ တစ္ခါတစ္ရံ ျဖစ္တည္လာတတ္ေၾကာင္း ေဟာၾကားေတာ္မူခ်က္ ပါရွိတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။  အဂၤညသုတ္ေတာ္မွာလည္း အလားတူ ေဖာ္ျပခ်က္ ပါရွိလာျပန္တာပါပဲ။

ဒီသုတ္ေတာ္ေတြကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္ရင္ ကမၻာၾကီးဟာ အခ်ိန္တန္ရင္ သူ႔သေဘာႏွင့္သူ ျဖစ္ေပၚ၊ ျဖစ္ေပၚတဲ့အတိုင္း ဆက္တည္တံ့ေနတယ္။ ျဖစ္ေပၚၿပီးတဲ့ အတိုင္း ဆက္တည္ေနၿပီးေနတယ္ဆိုတာ တေျဖးေျဖး ျဖစ္ေပၚ ေျပာင္းလဲလာတယ္လို႔ ဆိုရမွာပါပဲ။ ထို႔အတူပါပဲ။ ျဖစ္ေပၚတာ၊ ျဖစ္ေပၚၿပီးအတိုင္း တည္တာ ရွိေလေတာ့ ပ်က္ရတတ္တဲ့ သေဘာကလဲ ရွိျပန္တာပါပဲ။ ပ်က္သြားၿပီးေတာ့လဲ အသစ္ အသစ္ ျပန္မျဖစ္ခင္ အပ်က္အတိုင္း ရွိေနရတဲ့ အခ်ိန္ဆိုတာ ရွိျပန္တာပါပဲ။

ဗုဒၶဘာသာမွာေတာ့ မည္သည့္ ဖန္ဆင္ရွင္ကိုမွ် လက္မခံေတာ့ ဒါေတြကို သဘာဝ ဓမၼနိယာမလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီ ျဖစ္၊ တည္၊ ပ်က္ဓာတ္သေဘာဟာ a firm condition of existence (ဓမၼ႒ိတ)၊ a necessary condition of existence (ဓမၼနိယာမ) ျဖစ္ပါတယ္။ မည္သည့္ အခ်ိန္ အခါမ်ိဳး၊ မည္သည့္ အေျခအေနမ်ိဳးမွာမဆို ဒီကပ္ေလးမ်ိးထဲက တစ္ခုခုက ျဖစ္ေန (သို႔မဟုတ္) ပ်က္ေနတတ္ပါတယ္။ 

ဒါကိုၾကည့္ရင္ ဗုဒၶဝါဒရဲ႕ အေရးအၾကီးဆုံး အယူအဆျဖစ္တဲ့ “အရာအားလုံးဟာ မၿမဲမႈ (အနိစၥ)၊ မၿမဲတဲ့အတြက္ ဆင္းရဲမႈ (ဒုကၡ)၊ အစိုးမရမႈ (အနတၱ) သေဘာကို အထင္အရွား ေတြ႔ရသလို ေဟာၾကားခ်က္ေတြဟာ တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု ကိုက္ညီမႈ ရွိေနတာလည္း ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ သဘာဝနိယာမေတြပဲ။ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္မွ် မဟုတ္၊ ဘယ္သူ႔ဖန္ဆင္းခ်က္မွ်လဲ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔သေဘာႏွင့္ သူ ျဖစ္ေန ပ်က္ေနတာေတြပါ။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္က - 

“ရဟန္းတို႔ ဘုရားရွင္တို႔ ေလာကမွာ ပြင့္သည္ျဖစ္ေစ၊ မပြင့္သည္ျဖစ္ေစ၊ ထို (အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ) ဓာတ္သည္ သေဘာအားျဖင့္ တည္သည္၏ အျဖစ္၊ သေဘာအားျဖင့္ ၿမဲသည္၏ အျဖစ္သည္ တည္ရွိေနမည္သာ။ အရာအားလုံးသည္ မတည္ၿမဲ၊ ဆင္းရဲ၏၊ အလုိသို႔ မလိုက္ကုန္” လို႔ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ တိကနိပါတ၊ ဥပၸါဒါသုတ္မွာ ေဟာၾကားေတာ္မူထားပါတယ္။

(ဆက္ပါဦးမည္)

ဘုန္းဉာဏ္

ဗုဒၶဘာသာမွာ ထင္ဟပ္ ေဖာ္ျပထားတဲ့ စၾကာဝဠာ ကမၻာေလာက (၁)

“ကမၻာၾကီးရဲ႕ အေျခခံကို စရွာခဲ့ၾကတဲ့ အေတြးအေခၚသမားေတြ”ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးမွာတုန္းက ဂရိေတြးေခၚပညာရွင္ေတြရဲ႕ ကမၻာၾကီးရဲ႕ အေျခခံကို ရွာခဲ့ စေတြးေခၚခဲ့ၾကပုံေတြကို အနည္းအက်ဥ္း ေရးခဲ့ပါတယ္။ ကမၻာၾကီးဟာ ရုပ္တရားျဖစ္တယ္၊ သူ႔မွာ အေျခခံဓာတ္တစ္မ်ိးပဲ ရွိတယ္လို႔ ေတြးခဲ့ၾကတဲ့ အေၾကာင္းပါ။

ေတြးေခၚရွင္ၾကီး ေသလိ (ဇ္) (Thales 624 – 546 BC)ကေတာ့ ကမၻာၾကီးရဲ႕ အဲဒီ တစ္ခုတည္းေသာ အေျခခံဓာတ္ဟာ ေရဓာတ္ သို႔မဟုတ္ စုိစြတ္မႈဓာတ္ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ သူ႔တပည့္ အနက္ဇီမန္ဒါး (Anaximander – 610 – 546 BC)ကေတာ့ အေျခခံဓာတ္ဟာ အနႏၱဓမၼ (ဆုံးစမရွိ) ဓာတ္ျဖစ္ပါတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ တစ္ခါ သူ႔တပည့္ အနက္ဇီမိနိ (Anaximenes, 588 – 525 BC)ကမူ အေျခခံဓာတ္ဟာ ေလျဖစ္တယ္လို႔ ယူဆျပန္ပါတယ္။ 

အဲဒီထဲမွာ အနက္ဇီမန္ဒါးရဲ႕ အယူအဆကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ အယူအဆႏွင့္ နီးစပ္တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္တန္ေကာင္းပါရဲ႕။ အေၾကာင္းကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာအရ စၾကာဝဠာထဲမွာက ေျမ (ပထဝီ)၊ ေရ (အာေပါ)၊ ေလ (ဝါေယာ)၊ မီး (ပူမႈ ေအးမႈ ဆိုတဲ့ ေတေဇာ) ဓာတ္ေတြ ရွိေနတယ္။ ဒီဓာတ္ၾကီးေလးပါးဟာ အေျခခံဓာတ္ၾကီးေတြ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆိုလို႔ပါ။ 

အေျခခံဓာတ္ေတြဟာ ဓာတ္တစ္ခုထဲမွာလဲ အျခားဓာတ္တစ္ခုက ပါဝင္ႏိုင္တာပါပဲ။ ဥပမာ ေရဓာတ္ ဆိုပါစို႔။ ေရဓာတ္ဟာ စုိစြတ္မႈ မ်ားလြန္းလုိ႔ သူ႔ကို ေရဓာတ္ (အာေပါ)ဓာတ္လို႔ မ်ားရာကို ၾကည့္ၿပီး ေခၚလိုက္ ေျပာလိုက္ေပမဲ့ သူ႔ထဲမွာ တစ္ျခားေသာ ဓာတ္ေတြကလဲ ပါဝင္တာပါပဲ။ သူ႔တို႔ အသီးသီးရဲ႕ နာမည္ကုိယ္စီတပ္ၿပီး ေျပာဆုိေလာက္ေအင္သာ မမ်ားတာကိုး။ ဒါေၾကာင့္ ေရဟာ အထုိက္အေလွ်ာက္ ေလးတာကို ၾကည့္ရင္ ေျမ (ပထဝီ)ဓာတ္လဲ ေရထဲမွာ ပါဝင္တယ္။ ေရဟာ က်ယ္ျပန္႔မႈ ရွိတာကို ေထာက္ၾကည့္ရင္ သူ႔ထဲမွာ ေလ (အာေပါ)ဓာတ္လဲ ပါဝင္တယ္။ ေလဓာတ္ရဲ႕ သေဘာက က်ယ္ျပန္႔မႈလဲ ျဖစ္ေစႏိုင္သလို က်ဥ္းက်ဳံ႕ျခင္းသေဘာလဲ ျဖစ္ေစႏိုင္တယ္ မဟုတ္လား။ ေရရဲ႕ ပူျခင္း ေအးျခင္းဆိုတာ ကေတာ့ အဲဒီထဲမွာ မီး (ေတေဇာ)ဓာတ္ ပါဝင္မႈရဲ႕ သေဘာတရားပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ ဒီဓာတ္ၾကီးေတြဟာ အေျခခံဓာတ္ၾကီးေတြ ျဖစ္တယ္။ သူတို႔ဟာ တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု အျပန္အလွန္ အမွီသဟဲျပဳေနၾကတယ္။ ဒါ့အျပင္ (၂၄)ပါးေသာ အေၾကာင္းတရားေတြဟာ တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု အျပန္အလွန္ တည္ၾက မွီၾကၿပီး ျဖစ္ပ်က္ေနၾကတယ္။ သူ႔ခ်ည္းသီးသန္႔ မေနႏိုင္ၾကပါဘူး။

မိမိတို႔ဟာ ဒီကမၻာေလာကၾကီးမွာ ေနတယ္ဆိုေတာ့ ဒါႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး နည္းနည္းေလာက္ေတာ့ စိတ္ဝင္စားပါေသးတယ္။ စာေရးသူကေတာ့ ကိုယ္ ရင္ႏီွးမႈရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာမွာ ထင္ဟပ္ ေဖာ္ျပထားတဲ့ စၾကာဝဠာ ကမၻာေလာက အေၾကာင္းကို ေလ့လာၾကည့္ၿပီး မွ်ေဝၾကည့္ခ်င္တာပါ။

ဒီေနရာမွာ အျမဲသတိရေနသင့္တာ တစ္ခုက ဗုဒၶတရားေတာ္ေတြဟာ စၾကာဝဠာအေၾကာင္း အေသးစိတ္ ထုပ္ေဖာ္ထားခ်က္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုပါပဲ။ ဗုဒၶရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ အလုပ္ကလဲ အဲဒါကို ေဖာ္ထုပ္ေပးဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ဗုဒၶက သတၱဝါေတြကို ဒုကၡဇာတ္သိမ္းရာ နိဗၺာန္ကိုသာ မ်က္ေမွာက္ျပဳေစခ်င္တာပါ။ သူ႔မွာက တိုေတာင္လွတဲ့ သူပြင့္တဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ သတၱဝါေတြ ဒုကၡဇာတ္သိမ္းေစဖို႔ ေဟာၾကားစရာ တရားေတြ၊ ေဟာၾကား ေခြ်ခြ်တ္ရမည့္ သူေတြက တစ္ပုံတစ္ပင္ၾကီး ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ပရိနိဗၺာန္ စံလြန္ေတာ္မူခါနီးဆဲဆဲ အခ်ိန္မွာေတာင္မွ ေအးေအး မေနရပဲ “ယေန႔ညရဲ႕ ေနာက္ဆုံးပိုင္း (ပစၦိမယာမ္)မွာ ဗုဒၶ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳေတာ့မယ္”တဲ့လို႔ သတင္းၾကားကာမွ ကမန္းကတမ္း ေျပးလာတဲ့ သုဘဒၵ ပရိဗိုဇ္ၾကီးကို သစၥာအလင္းေပါက္ေစဖို႔ တရားေဟာခဲ့ရေသးတယ္ မဟုတ္ပါလား။ 

(ဆက္ပါဦးမည္)

ဘုန္းဉာဏ္

အခက္အခဲမ်ားကို ေအာင္ျမင္ေက်ာ္လႊားနည္း (၃)

လူသား၏ စိတ္ဆင္းရဲမႈ

လူသား၏ ဒုကၡမွာ ေငြေၾကးျဖင့္ ဝယ္လုိ႔ရသည့္ ကာမခ်မ္းသာ အတြက္ တစ္ကိုယ္ေကာင္း ဆန္သည့္ ဆႏၵ၊ အျခားသူမ်ားကို လႊမ္းမိုုးလိုသည့္ တန္ခုိးအာဏာႏွင့္ အေရးအၾကီးဆုံးက ေသၿပီးသည့္ ေနာက္မွာပင္ ထာဝရ အသက္ရွင္လိုသည့္ ဆႏၵတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ရသည္ ဟု ဗုဒၶက မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ ဤအရာမ်ားကို လုိခ်င္ တပ္မက္မႈက လူမ်ားကို အတၱၾကီးေစတယ္။ သူတုိ႔ဟာ သူတို႔ရဲ႕ အေၾကာင္းကိုသာ စဉ္းစားတယ္။ အရာခပ္သိမ္းကို သူတို႔အတြက္သာလွ်င္ လုိခ်င္ၾကတယ္။ အျခားသူမ်ား ဘာျဖစ္ေနသည္ကို ဂရုမစိုက္။ သူတို႔ရဲ႕ ဆႏၵေတြ မျပည့္ေလေသာ အခါ ဂနာမၿငိမ္ ျဖစ္လာၾကတယ္။ မေရာင့္ရဲႏိုိင္ ျဖစ္လာတယ္။ ဒီဂနာမၿငိမ္ျဖစ္မႈကို ေရွာင္ရွားရန္ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းမွာ ထို ဂနာမၿငိမ္မႈကို ျဖစ္ေစသည့္ တပ္မက္မႈကို ဖယ္ရွားပစ္ရန္ ျဖစ္တယ္။ ဒီလို ဖယ္ရွားပစ္ဖို႔က အလြန္ပဲ ခက္ပါတယ္။ သို႔ပါျငားလည္း ေအာင္ျမင္ ၿပီးေျမာက္သည့္ အခ်ိန္တြင္ကား သူသည္ ဖယ္ရွားပစ္လိုက္ႏိုင္ျခင္းရဲ႕ တန္ဖိုးကို သိလာပါေတာ့တယ္။ 

ကၽြႏ္ု္ပ္တို႔၏ ဒဏ္ရာမ်ားကို အခ်ိန္က ကုသေပးပါလိမ့္မည္

ဒုကၡေတြက ျဖတ္ေက်ာ္သြားသည္။ သင့္ကို မ်က္ရည္ ေပါက္ေပါက္က်ေစသည့္ အရာကို မၾကာမီ ေမ့ေပ်ာက္ေပေတာ့မည္။ သင္ ငိုေၾကြးခဲ့သည္ကို သင္ကား သတိရေကာင္း ရႏိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာေၾကာင့္ ငိုေၾကြးခဲ့ရသည္ ဆိုသည္ကုိမူ သတိမရႏိုင္ေတာ့ပါ။ 

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကီးျပင္းလာၿပီး ဘဝကို ေက်ာ္ျဖတ္စဉ္ကာလမွာ ညအခ်ိန္ အိပ္မေပ်ာ္ပဲ လဲေလ်ာင္းခဲ့ရပုံ၊ တေန႔တာအတြင္းမွာ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ကို စိတ္ပ်က္ေစသည့္အရာကို ေတြးပူခဲ့ရပုံ သို႔မဟုတ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို ဘယ္လို ျပန္လည္ လက္စားေခ်ရမည္ဆိုတာႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့ အေတြးစိတ္မ်ား စိမ့္ဝင္ ပ်ံ႕ႏွ႔ံခြင့္ ေပးထားျခင္းျဖင့္ ေဒါသကို မည္သို႔မည္ပုံ ေမြးျမဴမိပုံမ်ားသည္ ကြ်ႏု္ပ္တို႔အား မၾကာခဏ အံအား သင့္ေစပါသည္။  

 တစ္စုံတစ္ခုႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အခုိက္အတန္႔အားျဖင့္ေတာ့ ေဒါသအမ်က္ ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္ေကာင္း ထြက္မိႏိုင္ပါသည္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ အၾကီးအက်ယ္ ေဒါသျဖစ္ခဲ့တဲ့အရာကို စဥ္းစားၾကည့္မိရင္ အံ့အားသင့္စရာေကာင္းတာက ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ်ေတြ အားလုံးဟာ အခ်ိန္ႏွင့္ စြမ္းအားကို ျဖဳန္းတီးတာပဲလို႔ သေဘာေပါက္ နားလည္လာျခင္းပါပဲ။ မေပ်ာ္မရႊင္ ျဖစ္ေနတာၾကီးကို ရပ္ပစ္ထားလိုက္ႏုိင္တဲ့ အခ်ိန္၊ ပိုေကာင္းမြန္တဲ့ အျခားတစ္ခုခုကို စေတြးသင့္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ တမင္သက္သက္ၾကီး မေပ်ာ္မရႊင္ ဆက္ျဖစ္ေနေစခဲ့မိတယ္။

ဘယ္လို ဒုကၡေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္လိုပဲ စိတ္ထိခုိက္ ထိခိုက္၊ ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏ ဒဏ္ရာမ်ားကို အခ်ိန္က ကုစားေပးပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ဒုကၡျဖစ္လွ်င္ ျဖစ္ခ်င္း ထိခုိက္ နာက်င္မႈ မျဖစ္ရေလေအာင္ ကာကြယ္တားဆီးႏုိင္ဖို႔ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ လုပ္ႏိုင္သည့္အရာတစ္ခု တကယ္ပင္ ရွိပါသည္။ သူမ်ားေတြကို ကၽြႏ္ုပ္တို႔ စြမ္းရည္ကို ေဖာက္ထုပ္ စီးဆင္းခြင့္၊ ကၽြႏ္ုပ္တို႔အား မေပ်ာ္မရႊင္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခြင့္ ဘာေၾကာင့္ ေပးလိုက္ရတာလဲ။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ရဲ႕ ဒုကၡေတြကို မိမိတို႔ရဲ႕ စြမ္းရည္ကို ေဖာက္ထုပ္ စီးဆင္းခြင့္၊ ကၽြႏ္ုပ္တို႔အား မေပ်ာ္မရႊင္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခြင့္ ဘာေၾကာင့္ ေပးလိုက္ရတာလဲ။ အေျဖက သူမ်ားေတြက အဲဒီလုိ လုပ္သြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မေပ်ာ္မရႊင္ ျဖစ္ေစတဲ့သူေတြဟာ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ကိုယ္တုိင္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အလုပ္ခြင္မွာ ျပႆနာ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သင့္ရဲ႕ အိမ္ကိုေတာ့ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ထား (ျပႆနာတက္ေနတဲ့ စိတ္ထားမ်ိုး) မကူးစက္ေစသင့္ဘူး။ ျပႆနာေတြရဲ႕ နိဂုံးဆိုတာ ရွိတယ္လုိ႔ သင္ သေဘာေပါက္ထားသင့္ပါတယ္။ ေျဖရွင္းနည္းေတြကိုေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ရဲ႕ အတၱ ဆႏၵမ်ားမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္ရာမွာ ေတြ႔ႏိုင္သလို ဇေဝဇဝါျဖစ္မႈႏွင့္ မသိ မိုက္မဲမႈဆိုတဲ့ ပုံစံမ်ိဳးစုံကို အျမစ္ျပတ္ ရွင္းလိုက္ျခင္းအားျဖင့္လဲ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

ျပႆနာရဲ႕ အေျဖကို ရွာမရတဲ့ အခါတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ဓားစားခံ ရွာခ်င္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မေက်နပ္ခ်က္ကို (ကုလားမႏိုင္ ရခိုင္မဲတဲ့ အေနနဲ႔) ပုံခ်လို႔ရမဲ့ သူကိုေပါ့။ သူတစ္ပါးအေပၚ အျပစ္တင္ဖို႔က သိပ္လြယ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ အဲဒီလို သူမ်ားကို အျပစ္တင္ၿပီး ေက်နပ္မႈ ရွာၾကတယ္။ ဒါမ်ိဳးက လုံးဝ မခံယူသင့္တဲ့ စိတ္ထားမ်ိဳးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ သူတစ္ပါးအေပၚ ေဒါသထြက္တာမ်ိဳး မျပသင့္ပါဘူး။ ကုိယ့္ျပႆနာကို အပင္ပန္းခံၿပီး အစြမ္းကုန္ ဳကိဳးစားၿပီး ေျဖရွင္းသင့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြ႔ၾကဳံရမည့္ မည့္သည့္ ျပႆနာကို မဆို ရင္ဆိုင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ထားရမယ္။

(အလ်ဥ္းသင့္သည့္ အခါ ဆက္လက္ ဘာသာျပန္ တင္ျပပါဦးမည္)

ဘုန္းဉာဏ္

အခက္အခဲမ်ားကို ေအာင္ျမင္ေက်ာ္လႊားနည္း (၂)

 မိမိစိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ပါ

လူသားရဲ႕ စိတ္ဟာ သူ႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို အၾကီးအက်ယ္ကို လႊမ္းမိုးပါတယ္။ စိတ္ဟာ စိတ္ေထာင္းေတာ့ ကိုယ္ေၾက၊ စိတ္ပ်ိဳေတာ့ ကိုယ္ႏုလို႔ ဆိုရေလာက္ေအာင္ အလားအလာ စြမ္းပကားေတြ ရွိပါတယ္။ (စိတ္ဟာ ေဆးတစ္ပါး ျဖစ္ႏိုင္သေလာက္ကို အဆိပ္ျဖစ္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ စြမ္းအင္ေတြကလဲ ရွိေနတာပါ။) စိတ္ဟာ ဆိုးဝါး ၾကမ္းတမ္းရင္ သတၱဝါ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို သတ္ပစ္ႏိုင္သလို တည္ၿငိမ္ ဂရုတစုိက္ ၾကိဳးစားအားထုပ္ရင္ အျခားသူေတြကို အက်ိဳးျပဳတာပါပဲ။ စိတ္ကုိ သမၼာဆႏၵအေပၚမွာ အာရုံစိုက္ထားၿပီး သမၼာဝါယာမ(ေကာင္းျမတ္တဲ့ အားထုပ္မႈ)၊ သမၼာဒိ႒ိ (မွန္ကန္တဲ့ အျမင္) တို႔ႏွင့္ ေထာက္ပံ့ေပးထားရင္ စိတ္က ျဖစ္ေစတဲ့ အက်ိဳးတရားဟာ ၾကီးက်ယ္ မ်ားျပားေတာ့တာပါပဲ။ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းၿပီး ေကာင္းျမတ္တဲ့ အေတြးေတြႏွင့္ ယွဥ္တဲ့ စိတ္ဟာ ခန္႔က်န္းၿပီး သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိတဲ့ ဘဝႏွင့္ ေနရတာပါပဲ။

“မိမိရဲ႕ ေလာဘစိတ္၊ ေဒါသစိတ္၊ မနာလို ဣႆာ စတဲ့ စိတ္ေတြေလာက္ ဘယ္ရန္သူကမွ် မိမိကို ဒုကၡ မေပးႏိုင္ဘူး” လုိ႔ ဗုဒၶက ေဟာၾကားေတာ္မူ ထားပါတယ္။ 

ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အေျခအေနအရ စိတ္ကို ထိန္းညိွေပးရမယ္ဆိုတာကို မသိတဲ့သူဟာ ေသၿပီးသူ တစ္ဦးႏွင့္ မျခားေတာ့သည့္ႏွယ္ ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ကို အတြင္းဘက္ကို လွည့္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူးမႈကို သင့္ ကိုယ္တြင္းမွာပင္ ေတြ႔ေအာင္ရွာပါ။

စိတ္ကို ထိန္းသိမ္း ေစာင့္စည္းၿပီး သင့္ေလွ်ာ္ေအာင္ ေစစားႏုိင္တဲ့ အခါမွသာ စိတ္ပိုင္ရွင္အတြက္ေရာ လူမႈ အသိုင္းအဝုိင္း အတြက္ပါ အသုံးဝင္လာမွာပါ။ ထၾကြေသာင္းက်န္းတဲ့ စိတ္ဟာ စိတ္ပိုင္ရွင္ကိုေရာ အျခားသူမ်ားကိုပါ ျပႆနာေတြ ျဖစ္ေစတဲ့အရာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကမၻာမွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ်ေသာ ကေသာင္း ကနင္း ျဖစ္ရမႈေတြဟာ စိတ္ထိန္းခ်ဳပ္မႈ၊ စိတ္တည္ၿငိမ္မႈႏွင့္ ဣေျႏၵရွိမႈ နည္းလမ္းေတြကို မေလ့လာ မသင္ယူတဲ့ လူေတြရဲ႕ ဖန္တီးမႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

တည္ၿငိမ္မႈဟာ ေပ်ာ့ညံ့မႈ မဟုတ္ပါဘူး။ အခ်ိန္မေရြး တည္ၿငိမ္တဲ့ စိတ္ထားရွိသူဟာ သ႔ူကိုယ္သူ ယဥ္ေက်းသူ တစ္ေယာက္ အျဖစ္ အထင္အရွား ျပသတာပါပဲ။ အဆင္ေျပေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ တည္ၿငိမ္ဖို႔က သိပ္ၾကီး မခက္လွပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဆင္မေျပတဲ့ အခ်ိန္မွာ စိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ကေတာ့ တကယ္ကိုပဲ ခက္ခဲပါတယ္။ ေအာင္ျမင္သင့္ ေအာင္ျမင္ထိုက္တာက ဒီ ခက္ခဲတဲ့ အရည္အေသြးကိုပါ။ ဘာလို႔လဲဆိုရင္ ဒီလိုမ်ိဳး တည္ၿငိမ္မႈ စိတ္ထိန္းခ်ဳပ္မႈကို ေလ့က်င့္ျခင္းအားျဖင့္ လူတစ္ေယာက္ဟာ သတၱိစြမ္းပကားကို တည္ေဆာက္ေနလုိ႔ပါ။

သဘာဝရဲ႕ အသံ

ေခတ္သစ္လူသားဟာ သဘာဝရဲ႕ အသံကို နားမေထာင္ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ တိုးတက္မႈႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္သာယာမႈကို ေတြးေနရတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ပါ။ သူဟာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ လိုအပ္ခ်က္ကို လ်စ္လ်ဴရႈရေလာက္ေအာင္ကို ေလာကီေရးရာ သာယာမႈကို ေတြးေတာ ၾကံစည္ေနတာပါ။ မ်က္ေမွာက္ လူသားရဲ႕ သဘာဝမက်လွတဲ့ အမူအရာက လူသားရဲ႕ ဘဝႏွင့္ ဘဝရဲ႕ အႏိၱမပန္းတို္င္ကို ခ်က္ျခင္းကိုပဲ ေမွာက္ေမွာက္ မွားမွား  ရႈျမင္ေစပါတယ္။ ဒါက ကၽြႏု္ပ္တို႔ ေခတ္မွာရွိတဲ့ စိတ္ပ်က္စရာ၊ စုိးရိမ္ပူပန္မႈ၊ ေၾကာက္ရြံ႕မႈႏွင့္ မလုံုၿခံဳမႈေတြအားလုံးရဲ႕ အေၾကာင္းတရားပါပဲ။

လူဟာ ၾကမ္းၾကဳတ္ ယုတ္မာၿပီး သဘာဝတရားႏွင့္ စၾကာဝဠာတို႔ရဲ႕ နိယာမတရားေတြကို ဆန္႔က်င္ရင္ သူ႔လုပ္ရပ္၊ အေျပာအဆိုႏွင့္ အေတြးေတြဟာ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလုံးကို ညစ္ညမ္းေစ ပါလိမ့္မယ္။ အလြဲသုံးစား ျပဳခံရတဲ့ သဘာဝတရားဟာ လူသားရဲ႕ ရွင္သန္မႈအတြက္ လုိအပ္တာေတြကို ျဖည့္ဆည္း ေထာက္ပ့ံ ေပးေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီအစား ဆန္႔က်င္မႈမ်ား၊ ပဋိပကၡမ်ား၊ ကပ္ေရာဂါ မ်ားႏွင့္ ကပ္ဆိုက္မႈ ေဘးအႏၱရာယ္မ်ားကသာ လူသားအတြက္ ျဖစ္ေပၚလာဖုိ႔ ေစာင့္ဆိုင္းေနပါလိမ့္မယ္။

လူသားဟာ ဒီ သဘာဝနိယာမႏွင့္ အညီ ေနထိုင္မယ္၊ တရားႏွင့္ ညီတဲ့ဘဝႏွင့္ ေနမယ္၊ သုစရိုက္တရား တည္းဟူေသာ ေကာင္းျမတ္မႈျဖင့္ ေလာကၾကီးကို သန္႔ရွင္း စင္ၾကယ္ေစမယ္၊ ၿပီးေတာ့ အျခားေသာ သက္ရွိသတၱဝါမ်ား အားလုံးအေပၚ သနားၾကင္နာျခင္းရွိတဲ့ ေမတၱာတရား ထားမယ္ ဆိုရင္ လူသားအတြက္ သူဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္သာမႈကို ျဖစ္ေစႏိုင္ပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို အမွန္တကယ္ ႏွစ္သက္ သူဟာ အျခားသူရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ကို မခ်ိဳးေဖာက္သင့္ပါဘူး။ အျခားသူေတြကို ေႏွာင့္ယွက္တယ္၊ လွည့္စားတယ္ ဆိုတာ မွားယြင္းပါတယ္။

သင္ဟာ အလြန္တရာ အလုပ္မ်ားလွတဲ့သူ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တရားဘာဝနာ ပြားမ်ားမႈမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တန္ဖိုးရွိတဲ့ စာအုပ္စာေပမ်ားကို ဖတ္ရႈမႈမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အနည္းဆုံး မိနစ္ အနည္းငယ္ ေလာက္ေတာ့  ေန႔စဉ္ အသုံးျပဳသင့္ပါတယ္။ ဒီအေလ့အက်င့္က သင့္ရဲ႕ ပူပန္ေသာကမ်ားကို သက္သာ ေလ်ာ့ပါးေစမွာ ျဖစ္ၿပီး သင့္စိိတ္ကို တိုးတက္ေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သင့္ ဘာသာတရားကို ေတြးေတာ စဉ္းစားဖို႔က သင့္ တာဝန္ျဖစ္ပါတယ္။ သာသာေရးဆိုင္ရာ ဝန္းက်င္မွာ က်င္းပတဲ့ ပြဲေတာ္မ်ား အတြက္ အေတာ္အသင့္ အခ်ိန္ေပးပါ။ ဘာသာတရား ကိုင္းရိႈ္င္းတဲ့ လူေတြႏွင့္ အေပါင္းအေဖာ္အျဖစ္ ေနရ တဲ့ အခ်ိန္တိုေလးကပင္ ေကာင္းျမတ္တဲ့ အက်ိဳးရလဒ္ေတြကို ျဖစ္ေစပါလိမ့္မည္။

စိတ္က်န္းမာေရးႏွင့္ ရာဇဝတ္မႈ ၾကဴးလြန္လုိစိတ္

စိတ္ေရာဂါ ႏွင့့္ စိတ္ေဖာက္ျပန္မႈမ်ိဳးစုံ တိုးပြားလာမႈဟာ ေခတ္သစ္ ေရာဂါ အားလုံးရဲ႕ စုိးရိမ္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ အေကာင္းဆုံး အလားအလာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကမၻာတလႊားမွာ အထူးသျဖင့္ ခ်မ္းသာ ၾကြယ္ဝသည့္ ႏိုင္ငံေတြမွာ စိတ္ေရာဂါ ေဝဒနာရွင္မ်ား တိုးပြားေနပါတယ္။

ကိစၥရပ္ အမ်ားအျပားမွာ ကၽြႏု္ပ္တို႔ လူမႈ အဝန္းအဝိုင္းရွိ ရာဇဝတ္ေကာင္မ်ားကို စိတ္ေဝဒနာႏွင့္ မျခား ေဖာ္ျပပါတယ္။ ဖရိြဳက္ (Freud) ရဲ႕ သုေတသနလုပ္ငန္းမွ တိုက္ရိုက္ အစျပဳသည့္ အျပဳသေဘာ ေဆာင္ၿပီး အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ မ်ားလွတဲ့ ရလဒ္တစ္ခုကေတာ့ ရာဇဝတ္ေကာင္မ်ားႏွင့္ ဆိုးသြမ္း လူငယ္မ်ားဟာ စိတ္ေဝဒနာသည္မ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး အျပစ္ေပးမႈထက္ ကုသမႈ ပိုမိုလိုအပ္သူမ်ား ျဖစ္သည္ ဆိုျခင္းကို အသိအမွတ္ ျပဳျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အျပစ္ေပးျခင္းကို ျပန္လည္ ထူေထာင္မႈႏွင့္ အစားထုိးရန္ တိုးတက္ တီထြင္ထားသည့္ လူမႈေရး ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈမ်ား အားလုံး၏ အေျခခံ ျဖစ္သည္ ဆိုသည့္ ျပႆနာႏွင့္ ပတ္သက္၍ သေဘာထား ၾကီးလွသည့္ အျမင္မွာ ဤအျမင္ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။

သင့္၏ အိမ္နီးနားျခင္းမ်ားကို သိပါ

အျခားလူမ်ား မည္သို႔ မည္ပုံ ေနထိုင္ၾကသည္ကို ကၽြႏ္ုပ္တို႔ မေတြ႕ျမင္ၾကသည့္အခါ မတူ ကြဲျပားသည့္ ဘဝေနနည္းမ်ားကို မေလ့လာမိတတ္ေပ။ ခရီးသြားျခင္းဟာ အေကာင္းဆုံးေသာ ပညာေရးပုံစံျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ကိုယ္တိုင္ႏွင့္ မတူ ကြဲျပားသည့္ လူမ်ားႏွင့္ ကိုယ္တိုင္ ေတြ႔ၾကဳံရမႈမ်ားသည္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔အား ၾကင္နာ ေထာက္ထားမႈကို ျဖစ္ေစပါတယ္။ သည္းမခံမႈဆိုတာ အျခားသူရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ေတြးပုံ ေတြးနည္းကို မသိမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာပါ။

(ဆက္ပါဦးမည္)

ဘုန္းဉာဏ္