စိန္ေျမ ဧကေပါင္းမ်ားစြာ

ဒီဇင္ဘာ (၄)ရက္ေန႔ ညတစ္ညမွာ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျဖစ္တယ္။ ေဝးေဝး မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ေနရာႏွင့္ ကပ္ေနတဲ့ ခ်(ခ်္)ဂိတ္ ဝန္းက်င္ေလာက္ပါပဲ။ လူေတြက ဘုန္းၾကီးကို ျမင္ရင္ ျပဴးၿပဲၾကည့္တတ္လြန္းလို႔  ကိစၥ မရွိရင္ အျပင္ သိပ္မထြက္ျဖစ္ဘူး။ 

လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ျဖစ္ရင္ေတာ့ လူေတြ ေအးေအးလူလူ လမ္းေလွ်ာက္ အပန္းေျဖၾကတဲ့ ပင္လယ္ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္ရယ္၊ ဒါမွ မဟုတ္ သြားေနက် အနီးပတ္ဝန္းက်င္ရယ္တင္ပါ။ အနီး ပတ္ဝန္းက်င္ ေလွ်ာက္ျဖစ္ရင္ေတာ့ လမ္းေဘးက စာအုပ္ အေဟာင္းဆိုင္ေတြမွာ ကိုယ္လိုခ်င္တာ ရွိလိုရွိျငား ၾကည့္မိတတ္ပါတယ္။ မႏၱေလးမွာ ေနလာခဲ့ကတည္းက ေစ်းခ်ိဳ ညေစ်းမွာ စာအုပ္အေဟာင္းဆိုင္ေတြမွာ မိုးတို မတ္တတ္ ၾကည့္တတ္၊ ရွာေဖြတတ္တဲ့ အက်င့္က ပါေနတယ္။ 

မြန္ဘိုင္းက လမ္းေဘး စာအုပ္ အေဟာင္းဆိုင္ေလးေတြမွာ တစ္ခါတစ္ရံ ေကာင္းတဲ့ စာအုပ္ေလးေတြ သိပ္မေဟာင္းပဲ ေစ်းခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔ ရတတ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ညလဲ Shiv Khera ရဲ႕ You Can Win ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကိုေတြ႔တယ္။ ေစ်းက ရူပီး ငါးဆယ္ဆိုေတာ့ သိပ္ခ်ိဳတာေပါ့။ (ျမန္မာေငြ တစ္ေထာင္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးပဲ ရွိတာ။) ဒါနဲ႔ ဝယ္လာခဲ့တယ္။ အေဟာင္းဆိုင္ကလို႔ ဆုိေပမဲ့ စာအုပ္က အသစ္အတိုင္းပဲ။

ဒီ စာအုပ္က အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာမွာ အေရာင္းရဆုံး စာအုပ္ဆုိပဲ။ ဒါ့အျပင္ ဘာသာေပါင္း ရွစ္ဘာသာႏွင့္ အုပ္ေရ 1, 000, 000 ေက်ာ္ ေရာင္းၿပီးဆိုပါလား။ မ်က္ႏွာဖုံးမွာ ေရးထားတယ္။ အဲဒီထဲကပဲ အစပိုင္း အျမင္သေဘာထား ဆိုင္ရာေလး နည္းနည္းကို  ဘာသာျပန္ၿပီး `ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ အေျခခံ အုတ္ျမစ္` ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ပို႔စ္တင္ခဲ့တယ္။ ခုလဲ Acres of Diamonds ကိုပဲ ဘာသာျပန္ၿပီး မွ်ေဝလိုက္ပါတယ္။ စာဖတ္သူ အၾကိဳက္ေတြ႔ မေတြ႔ကေတာ့ မသိပါ။ သူကလဲ ရပ္ဆဲ ကြန္ဝဲ (Russell Cornwell)ရဲ႕ Acres of Diamond ရဲ႕ စာကို ျပင္ဆင္ထားတာပါတဲ့။ ေအာက္မွာ ဖတ္ၾကည့္ပါလား။

ဟာဖစ္(ဇ္) အာဖရိကမွ လယ္သမားတစ္ေယာက္ပါ။ သူဟာ စိတ္လည္း ခ်မ္းသာ၊ ေရာင့္လဲ ေရာင့္ရဲပါတယ္။ သူဟာ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္တတ္လို႔ စိတ္ခ်မ္းသာၿပီး၊ စတ္ခ်မ္းသာလို႔လဲ ေရာင့္ရဲ တင္းတိမ္ပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ပညာရွိတစ္ေယာက္ သူ႔ဆီေပါက္ခ်လာၿပီး စိန္ေတြရဲ႕ ဂုဏ္က်က္သေရႏွင့္ တန္ခိုးပါဝါေတြကို ေျပာျပပါတယ္။ ပညာရွိၾကီးက  “မင္းရဲ႕ လက္မေလာက္ အရြယ္ရွိတဲ့ စိန္ရွိရင္ပဲ မင့္ ကိုယ္ပိုင္ၿမိဳ႕ေတာ္ ဝယ္ႏိုင္တာေပါ့။ လက္သီးဆုပ္ အရြယ္ စိန္ရွိရင္ေတာ့ မင့္တိုင္းျပည္ကိုေတာင္ ပိုင္ေကာင္းပိုင္ႏိုင္တယ္ကြ” လို႔ ေျပာျပတယ္။ ေျပာၿပီးေတာ့ ပညာရွိၾကီးက ထြက္သြားတယ္။ ဟာဖစ္(ဇ္)ဟာ အဲဒီညေတာ့ အိပ္လို႔ မရေတာ့ဘူးေပါ့။ သူဟာ ေပ်ာ္လဲ မေပ်ာ္ဘူး။ ေရာင့္လဲ မေရာင့္ရဲေတာ့ဘူး။ မေရာင့္ရဲတတ္ေတာ့လို႔ မေပ်ာ္ရႊင္ေတာ့သလို မေပ်ာ္ရႊင္ေတာ့လို႔ မေရာင့္ရဲတတ္ေတာ့ဘူးေပါ့။

ေနာက္ေန႔ မနက္ေရာက္ေတာ့ ဟာဖစ္(ဇ္)ဟာ သူ႔လယ္ေလး ေရာင္းဖို႔ စီမံေတာ့တာပဲ။ မိသားစုကို ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၿပီး စိန္ေတြရွာဖို႔ ထြက္သြားခဲ့တယ္။ သူဟာ အာဖရိက တစ္တိုက္လုံးကို ရွာၾကည့္တယ္။ စိန္တစ္ပြင့္မွ မေတြ႔ဘူး။ ဥေရာပတစ္ခြင္လဲ ႏွံ႔ေနေအာင္ ရွာေဖြတယ္။ ဘာမွ မေတြ႔ပါဘူး။ စပိန္ကို ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ စိတ္ပိုင္း ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာအျပင္ ေငြေရးေၾကးေရးဆိုင္ရာပါ ေလ်ာ့နည္း ကုန္းခန္းခဲ့တယ္။ ဘာစီလိုနာျဖစ္ထဲ ခုန္ခ်ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသေၾကာင္း ၾကံမိေလာက္ေအာင္ကိုပဲ စိတ္ဓာတ္ေတြ က်လွေပါ့။

အိမ္ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔လယ္ကို ဝယ္လိုက္တဲ့ သူက လယ္ေတာထဲ ျဖတ္စီဆင္းေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲမွာ ကုလားအုပ္ေတြကို ေရတိုက္ေနတယ္။ စမ္းေခ်ာင္း တစ္ေလ်ာက္မွာေတာ့ နံနက္ခင္းရဲ႕ ေနေရာင္ျခည္ဟာ ေက်ာက္ခဲတစ္တုံးကို ထုိးမိေနၿပီး သက္တန္႔တစ္ခုလို ၿပိဳးၿပိဳးပ်က္ပ်က္ အေရာင္ေတြ လင္းလက္ေစတာေပါ့။ လယ္ပိုင္ရွင္သစ္က အဲဒီ အေရာင္ေတြလက္ေနတဲ့ ေက်ာက္တုံးကို သူ႔ဧည့္ခန္းမွာ ထားရရင္ေတာ့ ၾကည့္ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတြးမိပါတယ္။ သူက ေက်ာက္တုံးကို ေကာက္ၿပီး သူ႔ရဲ႕ အေပၚရုံထဲ ထည့္ထားလိုက္တယ္။ အဲဒီေန႔ ေန႔လည္ပိုင္းမွာေတာ့ ပညာရွိက ေပါက္ခ်လာၿပီး ၿပိဳးၿပိဳးပ်က္ပ်က္ အေရာင္ေတြ ထြက္ေနတဲ့ အဲဒီ ေက်ာက္တုံးကို ျမင္သြားတယ္။ သူက ေမးတယ္။

“ဟာဖစ္(ဇ္) ျပန္ေရာက္ၿပီလား”။ 

လယ္ပိုင္ရွင္ အသစ္က 

“ဟင့္အင္း၊ ဘာလို႔ ေမးတာလဲ” လို႔ ျပန္ေမးတယ္။ 

ဘာလို႔ ေမးတာလဲဆို အဲဒီေက်ာက္တုံးက စိန္ကြ၊ ငါက တစ္ခုကို ျမင္ရင္ တစ္ခုကို မွတ္မိတာပဲ” လို႔ ပညာရိွက ေျပာတယ္။ လယ္ပုိင္ရွင္သစ္က “မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါက စမ္းေခ်ာင္းထဲက ကြ်န္ေတာ္ ေကာက္လာတဲ့ ေက်ာက္တုံးပါ။ လာ၊ က်ေနာ္ လိုက္ျပမယ္။ အဲဒီမွာ အမ်ားၾကီးပဲ” လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အဲဒီ စမ္းေခ်ာင္းေလး ျဖတ္စီးဆင္းေနတဲ့ လယ္ဆီကို သြားၾကတယ္။ နမူနာအျဖစ္ အခ်ိဳ႕ကို ေကာက္ယူၿပီး စစ္ေဆးဖို႔ ပို႔လိုက္တယ္။ ေသခ်ာတာေပါ့။ အဲဒီေက်ာက္တုံးေတြက စိန္ေတြပဲ။ အမွန္ေတာ့ လယ္ေျမတစ္ခုလုံးဟာ စိန္ေျမဧကေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ ဖုံးအုပ္ထားတယ္ဆိုတာ သူတို႔ ေတြ႔လုိက္ၾကရတယ္။

ပုံျပင္ေလးက ဒါေလးပါပဲ။ အဲဒီမွာ စာေရးဆရာက ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ဘဝသခၤန္းစာေတြ ေျပာျပပါလိမ့္မယ္။ သူေျပာျပတာ ဖတ္မၾကည့္ခင္ ခဏေလာက္ ရပ္စဥ္းစားၾကည့္ပါလား။ ေၾသာ္ ... စာအုပ္ျပဳစုသူရဲ႕ အေတြးႏွင့္ေတာ့ တူခ်င္မွ တူမွာေပါ့။ မတူတုိင္း မွားတာ မဟုတ္တာလဲ စာဖတ္သူ သိတာပဲ။  ဒီေတာ့ အားလုံးဖတ္လို႔ၿပီးရင္ စာဖတ္သူေတြးမိတာေလး ကြန္႔မန္႔ေရးၿပီး မွ်ေဝပါလား။ အားလုံး ဖတ္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ စာအုပ္ျပဳစုသူရကေတာ့ ...

ဒီပုံျပင္ရဲ႕ သခၤန္းစာက ဘာလဲ။ သခၤန္းစာ ေျခာက္ခု ရွိပါတယ္တဲ့။

၁။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အျမင္သေဘာထား မွန္ကန္တဲ့ အခါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ စိန္ေျမ ဧကေပါင္းမ်ားစြာ အေပၚမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကတယ္။ အခြင့္အလမ္းဆိုတာဟာ အၿမဲတမ္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေျခေထာက္ ေအာက္မွာ ရွိတယ္။ ဘယ္မွ သြားေနစရာ မလိုဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လုပ္ရမွာက အဲဒီ အခြင့္အလမ္းကို မွတ္မိ သိရွိဖို႔ပါပဲ။

၂။ အေဝး (အျခားတစ္ဖက္)က မ်က္က အၿမဲပဲ ပိုစိမ္းတတ္ပါတယ္။

၃။ အေဝး (အျခားတစ္ဖက္)က မ်က္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔က ၾကည့္ေနစဥ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဖက္က မ်က္ကို လွမ္း ၾကည့္ေနတဲ့ အျခားသူေတြလဲ ရွိတတ္ပါတယ္။ သူတို႔က ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင့္ ေနရာေတြ အေရာင္းအဝယ္လုပ္ဖို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနပါလိမ့္မယ္။

၄။ အခြင့္အလမ္းဆိုတာကို မမွတ္မိ မသိရွိတဲ့သူေတြဟာ အခြင့္အေရးက တံခါးလာေခါက္တဲ့ အခါ ဆူလိုက္ တာကြာလို႔ ၿငီးၿငဴတတ္ၾကပါတယ္။

၅။ အခြင့္အေရးဆိုတာကို ေရာက္လာတဲ့ အခါ မွတ္မိသိရွိတာထက္ ထြက္ခြါသြားခါမွ ပိုၿပီး မွတ္မိ သိရွိလြယ္ တတ္ၾကတယ္။

၆။ အခြင့္အလမ္းက တစ္ၾကိမ္ပဲ တံခါးေခါက္တတ္ပါတယ္။ ေနာက္လာတဲ့ အခြင့္အလမ္းက ပိုေကာင္းခ်င္ ေကာင္းမယ္၊ ပို ဆိုးခ်င္ဆိုးမယ္။ ဒါေပမဲ့ အရင္အခြင့္အလမ္းေတာ့ လုံးဝ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင္မို႔ မွန္ကန္တဲ့ အခ်ိန္မွာ မွန္ကန္တဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ဖို႔ အေရးၾကီးတာေပါ့။ အခ်ိန္မဟုတ္တဲ့ အခါမွာ ခ်မွတ္မိတဲ့ မွန္ကန္တဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ဟာလဲ မွားယြင္းတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ျဖစ္သြားေတာ့တာပါပဲ။

(ပို႔စ္ အသစ္တင္စရာကလဲ မရွိ၊ ဗုဒၶဂါယာသို႔ ခရီးစဥ္ကလဲ စထြက္ဖို႔ နာရီပုိင္းပဲ လိုေတာ့တာမို႔ ခပ္ျမန္ျမန္ဖတ္၊ ေရးၿပီး တင္လိုက္တယ္။ ေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူး မသိပါဘူး။  ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး တင္ပါတယ္)။

ဘုန္းဉာဏ္
မြန္ဘိုင္း၊ အိႏၵိယ

၁၃၊ ၁၂၊ ၂၀၁၀

ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ အေျခခံ အုတ္ျမစ္

ပြဲေစ်းတန္းမွာ မိုးပ်ံပူေဖာင္း ေရာင္းၿပီး အသက္ေမြးရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူ႔မွာ အနီေရာင္၊ အဝါေရာင္၊ အျပာေရာင္၊ အစိမ္းေရာင္ေတြအပါအဝင္ ေရာင္စုံ မိုးပ်ံပူေဖာင္းေတြ ရွိတယ္ေလ။ ေစ်းေရာင္းမေကာင္းတဲ့ အခါတိုင္း သူက ဟယ္လီယံဓာတ္ ထည့္ထားတဲ့ ပူေဖာင္းတစ္လုံးကို ေကာင္းကင္ကို လႊတ္ပါလိမ့္မယ္။ ပူေဖာင္း ေကာင္းကင္ပ်ံတက္သြားတာကို ကေလးေတြ ျမင္တဲ့အခါ ကေလးအားလုံးက တစ္လုံးစီ ရခ်င္လာတယ္။ ကေလးေတြက သူဆီ လာၿပီး တစ္လုံးစီ ဝယ္ၾကေတာ့တာပဲ။ သူ႔ေရာင္းအားေတြ တက္သြားမွာေပါ့။ တစ္ေန႔လုံး ေစ်းေရာင္းက်သြားတဲ့ အခါတိုင္း သူ ပူေဖာင္းတစ္လုံးစီ ဆက္လႊတ္တင္ေနခဲ့တယ္။ တစ္ေန႔မွာ ပူစီေဖာင္း ေရာင္းသမားဟာ သူ႔အေပၚဝတ္ အက်ႌကို ဆြဲခံရသလိုလို ရွိတာနဲ႔ လည္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္က ေမးတယ္။ "အမဲေရာင္ ပူေဖာင္းကို လႊတ္လိုက္ရင္လဲ အဲဒါက ေကာင္းကင္ေပၚ ပ်ံတက္သြားမွာလား ဟင္"တဲ့။ ကေလးရဲ႕ သိခ်င္စိတ္ပူပန္မႈေၾကာင့္ သနားစိတ္ျဖစ္သြားတဲ့ ပူေဖာင္းေရာင္းသူဟာ "သားေလးေရ ပူးေဖာင္းကို ေကာင္းကင္ပ်ံတက္ေစတာက အေရာင္မဟုတ္ဘူး၊ ပူေဖာင္းထဲမွာ ထည့္ထားတဲ့အရာ (ဓာတ္)ပဲ ျဖစ္တယ္ကြဲ႔" လို႔ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေလး ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။

အဲဒီအေျခခံသေဘာတရားဟာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ဘဝေတြႏွင့္ သက္ဆိုင္ပါတယ္။ အေရးပါအရာေရာက္တာက အတြင္းပိုင္းမွာပါ။ ျမင့္တက္သြားေစတဲ့ အတြင္းပိုင္းက အရာဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အျမင္သေဘာထားပါပဲ။ ဟားဗတ္တကၠသိုလ္မွ ဝီလ်ံ ဂ်ိမ္(စ္)က "ကြ်န္ေတာ့ မ်ိဳးဆက္ရဲ႕ အၾကီးမားဆုံး ရွာေဖြေတြ႔ရွိမႈကေတာ့ လူေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ အျမင္သေဘာထားေတြကို ေျပာင္းေပးလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ သူတို႔ေတြရဲ႕ ဘဝေတြကိုလဲ ေျပာင္းလဲပစ္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာပါပဲ"လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။

သင့္ေအာင္ျမင္မႈကို ျဖည့္ဆည္းေပးတဲ့ အရာဟာ သင့္ရဲ႕  အျမင္သေဘာထားပဲ။

ဟာဗတ္တကၠသိုလ္က လုပ္တဲ့ ေလ့လာမႈတစ္ခုမွာ ေတြ႔ရတာက လူတစ္ေယာက္ အလုပ္ရတဲ့ အခါ ဒါမွမဟုတ္ ရာထူးတက္တဲ့ အခါ (၈၅) ရာခိုင္ႏႈန္းက အဲဒီလူရဲ႕ စိတ္ေနသေဘာထားေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္။ (၁၅) ရာခိုင္ႏႈန္းသာ သူ႔ရဲ႕ အသိဉာဏ္ႏွင့္ အခ်က္အလက္၊ ကိန္းဂဏန္းေတြကို သိလို႔ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ပညာေရးရဲ႕ (၁၀၀) ရာႏႈန္းျပည့္ နီးပါးေသာ ေငြေတြဟာ ဘဝ ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ (၁၅) ရာခိုင္ႏႈန္းပဲ အေရးပါတဲ့ အခ်က္အလက္၊ ကိန္းဂဏန္းေတြ အတြက္ ေရာက္သြားတာဟာ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းပါတယ္။

You Can Win (သင္ႏိုင္ႏိုင္တယ္)ဆိုတာ အဲဒီေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ (၈၅) ရာခိုင္ႏႈန္းအေၾကာင္းေတြပဲ။ Attitude (အျမင္သေဘာထား) ဆိုတာ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားမွာ အေရးအၾကီးဆုံး စကားလုံးပဲ။ အဲဒီစကားလုံးဟာ မိမိရဲ႕ ပုဂၢလိက ဘဝ၊ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ဘဝေတြ အပါအဝင္ ဘဝရဲ႕ နယ္ပယ္စုံႏွင့္ သက္ဆိုင္တယ္။ အမႈေဆာင္ အရာရွိတစ္ဦးဟာ ေကာင္းမြန္တဲ့ စိတ္ေနသေဘာထား မရွိပဲ ေကာင္းမြန္တဲ့ အမႈေဆာင္ အရာရွိတစ္ဦး ျဖစ္ႏိုင္ပါရဲ႕လား။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ဟာ ေကာင္းမြန္တဲ့ စိတ္ေနသေဘာထား မရွိပဲ ေကာင္းမြန္တဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ဦး ျဖစ္ႏိုင္ပါရဲ႕လား။ မိဘေတြ၊ ဆရာ ဆရာမေတြ၊ အေရာင္းသမားေတြ၊ အလုပ္သမားေတြ ဒါမွမဟုတ္ အလုပ္ရွင္ေတြဟာ ေကာင္းမြန္တဲ့ စိတ္ေနသေဘာထား မရွိပဲ ေကာင္းမြန္တဲ့ မိဘေတြ၊ ဆရာ ဆရာမေတြ၊ အေရာင္းသမားေတြ၊ အလုပ္သမားေတြ ဒါမွမဟုတ္ အလုပ္ရွင္ေတြ ျဖစ္ႏိုင္ပါရဲ႕လား။

သင္ေရြးခ်ယ္တဲ့ နယ္ပယ္ကို ထည့္မတြက္ပဲ ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ အေျခခံ အုတ္ျမစ္ဟာ အျမင္သေဘာထားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

စိတ္ေနသေဘာထားက ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ အေရးပါတဲ့ အခ်က္ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ ဘဝအေပၚမွာ ထားတဲ့ သင့္ရဲ႕ စိတ္ေနစိတ္ထားကို စစ္ေဆးမၾကည့္သင့္ေပဘူးလား။ သင့္ရဲ႕ စိတ္ေနစိတ္ထားက သင့္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈ ပန္းတိုင္ကို ဘယ္နည္းဘယ္ပုံ အက်ိဳးသက္ေရာက္ေစတယ္ဆိုတာကိုေရာ မေမးသင့္ေပဘူးလား။

ရည္ညႊန္း။ Macmillan India Ltd က ျပန္လည္ရိုက္ႏွိပ္ ထုပ္ေဝတဲ့ Shiv Khera ရဲ႕ You Can Win စာအုပ္ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာ ၂၊ ၃ မွ စာပိုဒ္ႏွစ္ပိုဒ္ကို ဘာသာျပန္ၿပီး ပို႔စ္ တင္လိုက္တာပါ။

Bone Nyan

Mumbai, India

08/12/2010

ကမၻာၾကီးရဲ႕ အေျခခံကို စရွာခဲ့ၾကတဲ့ အေတြးအေခၚသမားေတြ

မေန႔ တစ္ေန႔က ဒီဃနိကာယ္လာ ျဗဟၼဇာလ သုတ္ေတာ္ကို ျပန္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အယူဝါဒ အေၾကာင္းေတြ ဖတ္ေနရင္း ကမၻာေလာကၾကီး အေၾကာင္းကို သက္ဆိုင္ရာ ဝါဒရွင္ေတြ အသီးအသီက ဉာဏ္မွီသေလာက္ ယူဆၾက တာေတြကို သတိထားမိတယ္။ ဖတ္ရင္းနဲ႔ ကမၻာေလာကၾကီးကို လူေတြ စိတ္ဝင္စား ၾကတဲ့ အေၾကာင္း အေနာက္တိုင္း ဒႆနမွာေရာ အေရွ႕တိုင္း (အိႏၵိယ) ဒႆနမွာပါ ေတြ႔ရတယ္ ဆိုတာကို သတိယမိတယ္။ ဒါနဲ႔ အနီးအနားက ရတတ္သမွ် စာအုပ္ေလးေတြ လွန္ေလွာ ဖတ္မိျပန္ ေရာ။ 

တကယ္ဆုိေတာ့ “လူ”အေၾကာင္းကို စိတ္ဝင္စားေနမိတာပါ။ နယ္ပယ္ကို ခ်ဳံ႕ၿပီး ေျပာရရင္ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ဗုဒၶစာေပမွာ လာတဲ့ လူႏွင့္ဆိုင္တဲ့ အယူအဆကို စိတ္ဝင္စားေနမိတာပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါေတြက ဖတ္ျဖစ္ ေလ့လာျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ စာျဖစ္လာပါ့မလားဆိုတာေတာ့ မေသခ်ာေသးဘူး။ (စာေရးပ်င္းတာလဲ ပါတာေပါ့ေလ။) ေရးျဖစ္ခဲ့ရင္ နိဒါန္းေလးျဖစ္သြားေအာင္ ခုေတာ့ လူေတြမွီရာ ဒီကမၻာအေၾကာင္းကို အေတြးအေခၚ ဂုိဏ္းေတြ ေပၚစက ေတြးခဲ့ၾကတာကို ျပန္ခ်ဳံ႕ေရးၿပီး ပို႔စ္အျဖစ္ တင္လိုက္ပါတယ္။

အေနာက္တိုင္း ဒႆနပညာရပ္ကို စတင္တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကသူမ်ားလို႔ သမိုင္း တင္ခံထားၾကရသူမ်ား သည္ပင္ စၾကာဝဠာၾကီးရဲ႕ သေဘာသဘာဝႏွင့္ မည္သည့္အရာတြင္ အေျခခံေၾကာင္းမ်ားကို စူးစမ္း ေလ့လာခဲ့ၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ 

အေနာက္တိုင္း ဒႆနရဲ႕ ဖခင္ၾကီးလို႔ အသိအမွတ္ျပဳခံရတဲ့ ေသးလိ (ဇ္) (Thales 624 – 546 BC) က စၾကာဝဠာၾကီးကို ရုပ္သေဘာတရားအျဖစ္ ရႈျမင္ခဲ့ၿပီး ေရ သို႔မဟုတ္ စြတ္စိုမႈဓာတ္ (water or moisture) ကို အရာရာကို ျဖစ္ေစေသာ အေျခခံဓာတ္ (fundamental principle) အျဖစ္ စဥ္းစား တင္ျပခဲ့တယ္။ သတၱဝါတိုင္းဟာ ေရကို အမွီျပဳၿပီး အသက္ရွင္သန္ၾကရတယ္။ ေရခိုးေရေငြ႔ဟာ မီးဓာတ္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲႏိုင္သလို မိုးေရအျဖစ္ ေျပာင္းလဲႏိုင္ပါတယ္။ မိုးရြာသြန္းလိုက္ရင္ မီးဓာတ္၊ ေလဓာတ္မ်ားဟာလဲ ေရဓာတ္အျဖစ္ ျပန္ေျပာင္းလာတယ္။ ဒီမိုးေရေတြ ခန္းေခ်ာက္သြားျပန္ေတာ့ ေျမဓာတ္ (ပထဝီဓာတ္) အျဖစ္ ေျပာင္းလဲ သြားျပန္ေရာတဲ့။ အဲဒီ ပထဝီ (ေျမ)ဓာတ္ကေန စိမ့္စမ္းေရ၊ ျမစ္ေရေတြ ျဖစ္ေပၚလာျပန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရာအားလုံးဟာ ေရကပဲ ျဖစ္လာၿပီး ေရဓာတ္အျဖစ္ပဲ ျပန္ေရာက္ရတာပဲ။ ဒီေတာ့ ေရဟာ အေျခခံဓာတ္ ျဖစ္ရပါတယ္လို႔ သူက ေတြးေခၚပါတယ္။

ေသးလိ(ဇ္)ရဲ႕ တပည့္ျဖစ္သူ အနက္ဇီမန္ဒါး (Anaximander – 610 – 546 BC)ကေတာ့ သူ႔ဆရာရဲ႕ အယူအဆျဖစ္တဲ့ စၾကာဝဠာၾကီးဟာ  ရုပ္သေဘာတရားျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို ဆက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စၾကာဝဠာၾကီးရဲ႕ အေျခခံဓာတ္က ေရဓာတ္ပဲ ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆကိုမူ ျငင္းပယ္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ေရဓာတ္ဟာ အေျခခံအက်ဆုံးေသာ ဓာတ္ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ ကမၻာေလာကၾကီးဟာ စိုစြတ္မႈ လြန္းကဲ ေနရမယ္။ စိုစြတ္မႈ လြန္ကဲေနရင္ မီးဓာတ္ဆိုတာ မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႕မွာ မီးဓာတ္ဆိုတာာက ရွိေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေျခခံဓာတ္ဟာ ေရဓာတ္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဒီေတာ့ ကမၻာၾကီးသည္ ဆန္႔က်င္ဖက္အရာမ်ား စုေပါင္းတည္ေဆာက္ထားျခင္း ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ စၾကာဝဠာၾကီးဆိုတာ ေရ၊ ေျမ၊ ေလ၊ မီးဓာတ္တို႔ ေပါင္းစုထားတဲ့ အနႏၱဓမၼ (ဆုံးစမရွိ) ဓာတ္ျဖစ္ပါတယ္။ အနႏၱဓမၼ (apeiron or the infinite) သည္ပင္ ၄င္းကိုယ္တိုင္ရဲ႕ ထာဝရျဖစ္တည္မႈ စြမ္းအားျဖစ္တယ္။ အရာအားလုံးကို ျဖစ္ေပၚေစတယ္။ ၿပီးေတာ့ အားလုံးကို သူကပဲ စိုးမိုး အုပ္ခ်ဳပ္တယ္လို႔ သူ႔ဒႆနက ဆိုပါတယ္။ 

တစ္ဖန္ အနက္ဇီမန္းဒါးရဲ႕ တပည့္ အနက္ဇီမိနိ (Anaximenes, 588 – 525 BC)ကမူ စၾကာဝဠာၾကီးကို ရုပ္ျဖစ္တယ္၊ အေျခခံသေဘာတရား တစ္ခုတည္းပဲ ရွိတယ္လို႔ ဆက္ခံ ယူဆေပမဲ့ ယင္း၏ အေျခခံတရားမွာ ဓာတ္ေလးမ်ိဳးလုံး ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုေတာ့ လက္မခံျပန္ပါဘူး။ သူက စၾကာဝဠာၾကီးရဲ႕ အေျခခံဓာတ္မွာ ေလလို႔ ဆိုျပန္ပါတယ္။ ေလဆိုတာ ပူတဲ့သေဘာကို ျဖစ္ေစႏိုင္သလို ေအးတဲ့ သေဘာကိုလဲ ျဖစ္ေစႏိုင္တယ္။ ေနာက္ အစုိင္အခဲ အျဖစ္သို႔လဲ ေျပာင္းလဲႏိုင္တယ္။ ေလမရွိရင္ သတၱဝါေတြ အသက္ မရွင္ႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စၾကာဝဠာၾကီးရဲ႕ အေျခခံဓာတ္ဟာ ေလျဖစ္တယ္။ ေလဟာ ကမၻာေလာကၾကီးကို လႊမ္းၿခံဳထားတယ္။ (Air encompass the world တဲ့။) စၾကာဝဠာၾကီးဟာ ေလေပၚမွာ တည္ၿပီး ျပားတဲ့ ပုံစံရွိတယ္ဆိုပဲ။

ေနာက္ပိုင္း ဒႆနပညာ တိုးတက္ ျပန္႔ပြားလာၿပီး ဂုိဏ္းဖြဲ႔ ေျပာၾကေတာ့ ဒီဒႆနပညာရွင္ သုံးေယာက္လုံးကို သူတို႔ ေမြးဖြား ေနထိုင္တဲ့ မိုင္လိတပ္စ္ျမိဳ႕ကို အေျခခံၿပီး မိုင္လိတပ္စ္ဂုိဏ္း(သား)လို႔ ရည္ညြန္းသုံးႏႈန္းၾကပါတယ္။ ဒီဂုိဏ္းသားေတြရဲ႕ အေတြးအေခၚကို ျခဳံငုံ သုံသပ္ၾကည့္ရင္ စၾကာဝဠာၾကီးကို ရုပ္အျဖစ္သာ ရႈျမင္ၾကတယ္။ သဘာဝကို ေျဖရွင္းရာမွာ အစဥ္အလာ ယုံၾကည္မႈျဖစ္တဲ့ အနႏၱ တန္ခိုးေတာ္ရွင္ဘုရား၊ တန္ခိုးေတာ္ရွင္ နတ္ေတြ၊ စုန္းေတြရဲ႕ အကူအညီႏွင့္ မေျဖရွင္းျပခဲ့ၾကဘူး။ သဘာဝကို သဘာဝတရားႏွင့္သာ လက္ေတြ႕က်က် ေျဖရွင္းၾကတာကို ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီလို ေျဖရွင္းခ်က္ ထုပ္ရာမွာ ျမင္ေတြ႔ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာေပၚမူတည္တဲ့ အေတြ႕အၾကဳံ အာရုံနည္းႏွင့္ ေျဖရွင္းတာကို ေတြ႔ရတယ္။ သူတို႔ေတြရဲ႕ ေတြးေခၚမႈဟာ သိပၸံနည္းက် ေတြးေခၚမႈဆီ စတင္ ေရွးရႈေစ ခဲ့ပါတယ္။

ဒီေတြးေခၚရွင္ေတြ တင္ျပခဲ့တဲ့ စၾကာဝဠာဆိုင္ရာ ေျဖရွင္းခ်က္ေတြဟာ မွန္တယ္လို႔ မဆိုႏိုင္ဘူး။ ေလးနက္မႈ လဲ မရွိလွသလို အေတြးအေခၚစနစ္က်နမႈလဲ မရွိပါဘူးတဲ့။ ဒီေတာ့ သူတို႔ေတြရဲ႕ အေတြးအေခၚေတြဟာ ဒီေခတ္ကေန ျပန္လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေရးပါ အရာေရာက္မႈလဲ မရွိေတာ့ဘူးေပါ့။ ဆရာေတြက ဒီလို သုံးသပ္ျပၾကပါတယ္။ 

ဒါေပမဲ့ စာေရးသူ အျခား ရႈေဒါင့္တစ္မ်ိဳးကေန ျခဳံငုံေျပာလိုတာကေတာ့ သူတို႔ေတြဟာ အမ်ားလက္ခံထားတဲ့ အစဥ္အလာ ယုံၾကည္မႈေတြကေန ခြဲထြက္ႏိုင္တဲ့ အသိဥာဏ္၊ ခြဲထြက္ရဲတဲ့ သတၱိ ၾကီးမားတာက အလြန္ေလးစားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးမႈႏွင့္ ရွာေဖြလိုမႈကလဲ ခ်ီးၾကဴးစရာပါ။ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာပဲ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အေတြးအေခၚကို ေနာက္တစ္ေယာက္က အေျခခံေပမဲ့ ငါ့ဆရာၾကီးေျပာတာသာ အမွန္လို႔ တစ္ယူသန္ တစ္ေစာက္ကန္း စိတ္ထားမ်ိဳး၊ စြဲကိုင္မႈမ်ိဳး မရွိပဲ ဆင့္ကဲ ေတြးေခၚၾကတာကလဲ ေကာင္းပါတယ္။ “ဆရာထက္ တပည့္ လက္ေစာင္းထက္” ပုံစံမ်ိဳး ျဖစ္လာတာကိုက အလြန္အားရ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ “အစဥ္အလာက ဒီလိုဆိုတာဆိုၿပီး ဟုတ္ၿပီမွန္ၿပီလို႔ မယူဆႏွင့္။ ငါ့ဆရာၾကီး ေျပာတာမို႔၊ ငါတို႔ အၾကီးအကဲ ေျပာတာမို႔ သူေျပာတာသာမွန္တယ္လို႔ မယူစြဲေလႏွင့္” စတဲ့ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ ကာဠာမသုတ္ေတာ္လာ ေဟာၾကားခ်က္မ်ားကို သတိယမိပါတယ္။ ေတြးေခၚ ေမွ်ာ္ျမင္မႈဟာ လူေတြ အတြက္ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ၿပီး လြတ္လပ္မႈ ရွိဖို႔လဲ လိုအပ္လွပါတယ္။ ဒါမွလဲ ပိုမိုေကာင္းမြန္ ျပည့္စုံတဲ့ အဆင့္ကို တက္လွမ္းႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါလား။

မွတ္ခ်က္။ John Edward Bentley ရဲ႕ Philosophy: An Outline - History မွာေတာ့ ေသးလိ (ဇ္)ကို ၆၄၀ ဘီစီမွာ ေမြးၿပီး ၅၅၀ မွာ ကြယ္လြန္ေၾကာင္း ျပထားပါတယ္။

ကမၻာၿဂိဳဟ္ပုံကို http://science.nationalgeographic.com/science/photos/earth-moon-gallery.html မွ ယူထားပါတယ္။

ဘုန္းဉာဏ္

၀၁၊ ၁၂၊ ၂၀၁၀

ရည္ညႊန္း။

၁။ ခင္ေအးသီ၊ ေဒၚ၊ အေနာက္တိုင္း ဒႆနပညာ၊ ပထမတြဲ၊ အပိုင္း (၁)၊ ရန္ကုန္ ဝိဇၨာႏွင့္ သိပၸံတကၠသိုလ္၊ ရန္ကုန္၊ ၁၉၇၈။

၂။ Bentley John Edward, Philosophy: An Outline - History, (reprint), Littlefield, Adams & Co.,  USA, 1958. 

၃။ Diane Collinson and Kathryn Plant, Fifty Major Philosophers, 2nd edition, Routlege, 2006.

အကယ္၍

 VOA ျမန္မာပိုင္း အစီအစဥ္က (၂၀၁၀) ႏိုဝင္ဘာလ (၁၆)ရက္ အဂၤါေန႔ညမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ ဘာသာျပန္ခဲ့တဲ့ “အကယ္၍” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာကို ထုပ္လြင့္တာကို ၾကားလိုက္ရပါတယ္။  ကိုေက်ာ္ေအာင္ လြင္ စီစဥ္တင္ဆက္ တဲ့ “အႏုပညာ မိုးေကာင္းကင္ က႑” မွာ ဝုိင္းေတာ္သူေတြက ရြတ္ဖတ္ ျပထားၾကတာပါ။ နားေထာင္လို႔ အလြန္ ေကာင္းပါတယ္။

ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ စိတ္အား ငယ္ငယ္၊ ဘယ္လို ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္ကိုပဲ ခ်ီတက္တက္၊ ကိုယ့္ အနီးအပါးက လိုက္ပါအားေပးေနတဲ့ အနီးဆုံးႏွင့္ အေရးအၾကီးဆုံးလူလို စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဘာသာျပန္လက္ရာကလဲ တကယ့္ ျမတ္ႏိုးစရာ၊ စြဲလမ္းႏွစ္သက္စရာ ႏူးညံ့ သိမ္ေမြ႔လွတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္က Rudyard Kipling ရဲ႕ If လို႔ အမည္ေပးထားတဲ့ ဒီကဗ်ာကို  ဘာသာျပန္ခဲ့တာလို႔ ဆိုပါတယ္။ “စိတ္ဓာတ္ခြန္အားကို ျဖစ္ေစတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ ကဗ်ာေတြထဲက ထိပ္တန္းကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ဒီကဗ်ာကို အေျခခံၿပီးေတာ့ အႏုပညာ တင္ဆက္မႈေတြလဲ ပုံစံမ်ိဳးစုံ ရွိေၾကာင္း ” ကိုေက်ာ္ေအာင္လြင္က ရွင္းျပတာကို ၾကားရပါတယ္။

ကဗ်ာဆရာ Rudyard Kipling ကို ၿဗိတိသွ် ကိုလိုနီ အိႏၵိယႏိုင္ငံ ဘုံေဘ (မြန္ဘိုင္း) ၿမိဳ႕မွာ ဒီဇင္ဘာ (၃၀)ရက္ (၁၈၆၅) ခုမွာ ေမြးဖြားပါတယ္။ Kipling ဟာ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး တစ္ဦး ျဖစ္ၿပီး ကဗ်ာႏွင့္ ဝတၳဳတို၊ ဝတၳဳရွည္ေတြကို ေရးသားခဲ့တဲ့ နာမည္ၾကီး စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ပါ။ သူဟာ စာေပဆိုင္ရာ ႏိုဘယ္ဆုကို (၁၉၀၇) ခုႏွစ္မွာ လက္ခံ ရရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အဂၤလိပ္ဘာသာႏွင့္ ေရးတဲ့ ႏိုဘယ္လ္ဆုရ စာေရးဆရာေတြထဲမွာ သူဟာ ပထမဆုံးျဖစ္ၿပီး ဒီေန႔အထိ အသက္ အငယ္ဆုံး စာေပႏိုဘယ္လ္ဆုရွင္လဲ ျဖစ္ပါသတဲ့။

သူေရးခဲ့တဲ့ နာမည္ၾကီး စာေပလက္ရာေတြကေတာ့ The Jungle Book (1894)၊ Kim (1901) The Man Who Would Be King (1888) အပါအဝင္ ဝတၳဳတိုမ်ားစြာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ နန္းၿမိဳ႕ေတာ္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ မႏၱေလးၿမိဳ႕ေတာ္ အေၾကာင္း ေရးဖြဲ႔ထားတဲ့ Mandalay ဆိုတဲ့ ကဗ်ာ (1890)ကလဲ သူရဲ႕ နာမည္ၾကီး ကဗ်ာေတြထဲမွာ ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။

 ဗြီအိုေအ သတင္းတင္ဆက္သူေတြ ရြတ္ဖတ္ျပတဲ့ “အကယ္၍” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာကို စာလုံးမ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲျပီး ဘေလာ့ဂ္ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ကို မွ်ေဝလိုက္ပါ။တယ္ အမွန္ကို ေျပာရရင္ ဒီကဗ်ာ ျမန္မာျပန္ကို စာေရးသူ မေတြ႔ဖူး မဖတ္ဖူးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စာပိုဒ္ေတြကို အင္တာနက္ေပၚမွာ ေတြ႔ရတဲ့ အဂၤလိပ္လိဘာသာ ကဗ်ာကို ၾကည့္ၿပီး   ခြဲထားပါတယ္။ အဂၤလိပ္လို ကဗ်ာကိုလဲ  မွ်ေဝေပးလိုက္ပါတယ္။

ဘေလာဂ္ပုံစံေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္းထဲၿပီးရမဲ့ စာေတြက ႏွစ္ေၾကာင္းျဖစ္၊ ႏွစ္ေၾကာင္းပိုဒ္ေတြက သုံးေၾကာင္းျဖစ္ေနတာေတြကိုလဲ နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးႏိုင္ မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ သတ္ပုံ၊ အျဖတ္အေတာက္စတဲ့ မွားယြင္းမႈ တစ္စုံတစ္ရာ ရွိခဲ့ရင္ သို႔မဟုတ္ ဘာသာျပန္သူရဲ႕ မူလစာအထားအသိုႏွင့္ ကြဲလြဲေနခဲ့ရင္ တင္ျပသူ ဘုန္းဉာဏ္ရဲ႕ တာဝန္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း အသိေပးအပ္ပါတယ္။ 

အကယ္၍
အကယ္၍ မင္းအသိုင္းအဝိုင္း တုန္လႈပ္ေခ်က္ခ်ားၿပီး ဒါေတြဟာ မင့္ေၾကာင့္လို႔ ဝိုင္းဝန္းျပစ္တင္ၾကတဲ့အခါ မင္းဟာ တည္ၿငိမ္စြာႏွင့္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္၊

အကယ္၍ အားလုံးက မင္းကို မယုံသကၤာ ျဖစ္လာတဲ့အခါ သူတို႔ကို နားလည္စြာ ခြင့္လႊတ္ရင္းႏွင့္ မင္းကိုမင္း ယုံၾကည္မႈ အျပည့္ ရွိမယ္ဆိုရင္၊

အကယ္၍ ေစာင့္သင့္တဲ့ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ႏိုင္ၿပီး
အဲဒီအတြက္လဲ မေမာမပန္း ေနႏိုင္မယ္ ဆိုရင္
ဒါမွမဟုတ္ မင္းရဲ႕အေၾကာင္း မဟုတ္မတရား မုသားစကား ၾကားရတဲ့အခါ
မင္းကလဲ အလိမ္အညာေတြႏွင့္ မတုန္႔ျပန္ဘူး ဆိုရင္၊
ဒါမွမဟုတ္ မင္းကို လူတကာက ဝိုင္းဝန္း မုန္းတီးတဲ့ အခါ
မင္းကလဲ အမုန္းေတြ ျပန္မပြားဘူး ဆိုရင္၊

အကယ္၍ စိတ္ကူးယဉ္ အိက္မက္ေတြဟာ
မင္းအေပၚ မလႊမ္းမိုးေစပဲ စိတ္ကူးႏိုင္မယ္ ဆိုရင္၊
ၿပီးေတာ့ အေတြးအေခၚ စိတ္ကူးေတြဟာ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ သက္သက္သာ မျဖစ္ေစပဲ
ေတြးေခၚႏိုင္မယ္ ဆိုရင္၊
အကယ္၍ ေအာင္ျမင္မႈ သုခႏွင့္ ဆုံးရွဳံးမႈ ဒုကၡေတြကို ၾကဳံေတြ႔ရတဲ့အခါ
တူညီေသာ ေလာကဓံတရားေတြပါလားရယ္လို႔ ခံယူႏိုင္မယ္ဆိုရင္၊
အကယ္၍ မင္းရဲ႕ အမွန္စကားေတြကို လူလိမ္လူညာေတြက လွည့္စားေျပာင္းလဲၿပီး မုသားအျဖစ္ ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ပစ္တဲ့အခါ မင္းဟာ တည္ၿငိမ္စြာႏွင့္ နာၾကားႏိုင္မယ္ ဆိုရင္
အကယ္၍ မင္းဘဝ တစ္ခုလုံး ေပးၿပီး အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ႏွင့္ ျဖည့္ဆည္းခဲ့ရတဲ့ အရာရာကို ဖ်က္ဆီးခံ လိုက္ရၿပီးတဲ့ေနာက္ အင္မတန္မွ ေသးငယ္တဲ့ တန္ဆာပလာ အရာရာႏွင့္ ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ႏိုင္မယ္ ဆိုရင္၊

အကယ္၍ မင္းႏိုင္ခဲ့သမွ်ေတြ အားလုံး
ေၾကြတစ္လွည့္ ၾကက္တစ္ခုန္ ပမာ တစ္လွည့္တစ္ခါတည္းႏွင့္ ဆုံးရွံဳးသြားခဲ့ရင္
ၿပီးေတာ့ အစကေန ျပန္စႏိုင္မယ္ဆိုရင္
ၿပီးေတာ့တစ္ခါ ဆိုးလွတဲ့ ကံၾကမၼာရယ္လို႔ ဘယ္ေသာအခါမွ ၿငီးျငဴမေနဘူး ဆိုရင္၊
အကယ္၍ သူမ်ားတကာေတြ လုပ္ၿပီးသြားၾကလို႔ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ မင္း အလွည့္ ေရာက္လာတဲ့အခါ မင္းတစ္ေယာက္တည္း ႏွင့္ပဲ အားႏွင့္ မန္ႏွင့္ ဇြဲသတၱိရွိရွိ ဆက္ ၾကိဳးစားႏိုင္မယ္ ဆိုရင္
အဲဒီလိုပဲ မင္းမွာ စိတ္အင္အားက လြဲလို႔ ဘာဆို ဘာမွ မရွိေတာ့တဲ့အခါ
အဲဒီ စိတ္အင္အားကို ခုိင္မာစြာႏွင့္ပဲ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ထားႏိုင္မယ္ ဆိုရင္၊

အကယ္၍ လူေတြႏွင့္ ထိေတြ႔ဆက္ဆံ ေျပာဆိုတဲ့ အခါ
ကိုယ္က်င့္ သိကၡာကို ေစာင့္ထိန္းႏိုင္မယ္ ဆိုရင္၊
ဒါမွမဟုတ္ မင္းဧကရာဇ္ေတြႏွင့္ အတူ လမ္းေလ်ာက္ေနရေပမဲ့ မာန္ မာန ေသြး မၾကြဘူး ဆိုရင္၊
အကယ္၍ ရန္သူကျဖစ္ေစ မိတ္ေဆြကျဖစ္ေစ မင္းကို နာၾကည္းေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ေစရင္၊
အကယ္၍ လူတိုင္းကို တန္းဘိုးထား ေလးစားေပမဲ့ စြဲလမ္းမႈ သံေယာဇဥ္ေတြ ထားမေနဘူးဆိုရင္
အကယ္၍ တိုေတာင္းလွတဲ့ မပစ္ပယ္ႏိုင္တဲ့ တစ္မိနစ္ အတြင္းမွာ
အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ စကၠန္႔ေျခာက္ဆယ္ အျဖစ္ အသုံးခ်ႏိုင္မယ္ဆိုရင္
ငါ့သားေရ ... မင္းဟာ အရာရာရွိတဲ့ အရာရာျဖစ္တဲ့ ကမၻာၾကီးကို ဆုပ္ကိုင္လို႔
အရာရာ ဘာမဆို မင္း စြမ္းႏိုင္ၿပီေပါ့။ အဲဒီေတာ့ မင္းဟာလဲ ေယာက်္ားေကာင္း တစ္ေယာက္ပဲေပါ့။


If
If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you;
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or, being lied about, don't deal in lies,
Or, being hated, don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise;

If you can dream - and not make dreams your master;
If you can think - and not make thoughts your aim;
If you can meet with triumph and disaster
And treat those two imposters just the same;
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to broken,
And stoop and build 'em up with wornout tools;

If you can make one heap of all your winnings
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breath a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: "Hold on";

If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with kings - nor lose the common touch;
If neither foes nor loving friends can hurt you;
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds' worth of distance run -
Yours is the Earth and everything that's in it,
And - which is more - you'll be a Man my son!
  
ရည္ညႊန္း။
၁။ ဗြီအိုေအ ျမန္မာပိုင္း၊ အႏုပညာ မိုးေကာင္းကင္ အစီအစဥ္ (၁၆၊ ၁၁၊ ၂၀၁၀) ညပိုင္း အစီအစဥ္။

၂။ http://en.wikipedia.org/wiki/Rudyard_Kipling

၃။ http://www.everypoet.com/archive/poetry/Rudyard_Kipling/kipling_if.htm

၄။ http://www.kipling.org.uk/poems_if.htm

ဘုန္းဉာဏ္

၂၁၊ ၁၁၊ ၂၀၁၀

ေမတၱာ ေရာင္ျပန္

အမ်ိဳးသား ေခါင္းေဆာင္လို႔ ျပည္သူေတြက ယုံၾကည္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ကို ၁၃၊ ၁၁၊ ၂၀၁၀ ေန႔ ညေန ၅: ၁၅ မိနစ္ခန္႔မွာ အစိုးရက ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ကေန လႊတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ စစ္အစိုးရ အေနႏွင့္ သူမကို ဖမ္းဆီးထားရာေန ျပန္လႊတ္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုသံေတြကလဲ တစ္ကမၻာလုံးမွာ ပြက္ေလာညံေနခဲ့ပါတယ္။

၁၂ ရက္ေန႔ ကတည္းက သူမ လြတ္မယ္လို႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့ၾကတဲ့ အတြက္ ဒီေန႔မွာေတာ့ ပိုမိုမ်ားျပားလွတဲ့ လူေတြဟာ စိတ္ရွည္ရွည္ ေစာင့္ေနခဲ့ၾကတယ္တဲ့။ လြတ္ၿပီးၿပီးခ်င္း အခ်ိန္အနည္းငယ္ အတြင္းမွာပဲ လူေတြ ေသာင္းႏွင့္ ခ်ီတဲ့ အထိ ေရာက္လာခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္ အိမ္နားအထိ မေရာက္ ႏိုင္ေတာ့တဲ့ လူေတြကိုပါ ေရတြက္ရင္ ေသာင္းဂဏန္း အၾကီးစား အထိ ရွိမယ္လို႔ ထြက္ေပၚလာတဲ့ သတင္းေတြအရ သိရသလုိ ဓာတ္ပုံေတြ၊ ဗြီဒီယုိသတင္းေတြကို ၾကည့္ရင္လဲ သိသာပါတယ္။ 

ျပည္တြင္းက ျပည္သူေတြသာ မကပါဘူး။ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာေတြဟာလဲ တစ္ခ်ိန္လုံး လိုလို နားစြင့္ေနၾက၊ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကဟန္တူပါတယ္။ တီဗြီ သို႔မဟုတ္ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚက တစ္ဆင့္ေပါ့။ ပိုအဆင္ေျပသြားတာက လႊတ္တဲ့ေန႔ဟာ စေနေန႔ (အားလပ္ရက္) ျဖစ္လို႔ပါပဲ။

ဒါကို ၾကည့္ရင္ လူေတြဟာ သူမကို ဘယ္ေလာက္ အထိ ခ်စ္သလဲ၊ ျမတ္ႏိုးသလဲ၊ ယုံၾကည္ ေမွ်ာ္လင့္သလဲ၊ ေထာက္ခံသလဲ ဆိုတာ အလြန္တရမွာ သိသာ ျမင္သာတဲ့ ျမင္ကြင္းပါ။ ဒါ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ

တကယ္ေတာ့ ဒါေတြဟာ လူေတြ အေပၚမွာ ထားတဲ့ သူမရဲ႕ ေစတနာ ေမတၱာေတြ ေရာင္ျပန္ဟပ္တာလို႔ ယုံၾကည္ ယူဆပါတယ္။ 

ျပည္သူ ျပည္သားေတြရဲ႕ အေပၚမွာ ထားတဲ့ သူမရဲ႕ ေစတနာက ျဖဴစင္တယ္။ သူ႔အက်ိဳး သူ႔အတၱ မပါဘူး။ တိုင္းျပည္ထဲ ျပန္အဝင္ခံမွာ မဟုတ္တဲ့ အတြက္ ခင္ပြန္းသည္ ဆုံးခါနီးမွာေရာ ဆုံးၿပီးခ်ိန္ေတြမွာေတာင္ သြားမေတြ႔ခဲ့ဘူး။ မိသားစု တစ္ခုလုံးကုိ တိုင္းျပည္အတြက္ စြန္႔ထားခဲ့တယ္။ တိုင္းျပည္ ညီညြတ္ တိုးတက္ သာယာဝေျပာေရး အတြက္  ဘာအခြင့္ အေရးႏွင့္မွ မလဲခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ေစတနာက သန္႔ွရွင္းတယ္။ အေရာင္ေရာမႈ မရွိဘူး။ 

အဲဒီလို စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံတယ္ ဆိုတာ ေမတၱာတရား ၾကီးမား နက္ရွိဳင္းလို႔သာ လုပ္ႏိုင္တာပါ။ ကုိယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တာႏွင့္ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္တာ တစ္ထပ္တည္း ထားႏိုင္လို႔သာ ဒီလို လုပ္ႏိုင္တာပါ။ မိသားစုကို ခ်စ္တာထက္ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္တာက ပိုေနတယ္။ ဘာသာေရး အရ ေျပာရရင္ ကာယကံေမတၱာ၊ ဝစီကံ ေမတၱာ၊ မေနာကံ ေမတၱာလို႔ ေမတၱာ သုံမ်ိဳး ရွိတဲ့ထဲက ကာယကံ ေမတၱာကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မေပ်ာက္ မပ်က္ လက္ေတြ႔ ျပသႏိုင္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ျပည္သူ႔ ေမတၱာ ျပန္ၿပီး ေရာင္ျပန္ဟပ္တာပါ။ 

ေစတနာ ေမတၱာ ဒီေလာက္ၾကီးေတာ့လဲ ျပည္သူေတြ အေပၚမွာ ထားတဲ့ ကတိ၊ သစၥာက ခိုင္ခံ့ တည္ၾကည္ၿပီေပါ့ေလ။ ဒါေတြေၾကာင့္လဲ ျပည္သူေတြက ဒီေလာက္ အထိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကဟန္ တူပါတယ္။ 

တကယ္ေတာ့ သူမဟာ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ့္ တစ္ႏွစ္မွာ ဆယ့္ငါးႏွစ္ေလာက္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ က်ခံေနခဲ့ရတာမို႔ လူထုႏွင့္ ထိေတြ႔ရခ်ိန္က တကယ့္ နည္းနည္းေလးရယ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္သူေတြႏွင့္ ကမၻာျ့ပည္သူေတြ၊ ကမၻာ့ ထိပ္တန္း ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ ႏွစ္လုံးသားေတြကိုေတာ့ သိမ္းၾကံဳး ယူငင္ ေထြးေပြ႔ထားႏိုင္သူ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါကို ဒီေန႔ သတင္းေတြ၊ တုန္႔ျပန္သံေတြက သက္ေသ ျပေနပါတယ္။ 

အေကာင္းဆုံ ျပယုဂ္ကေတာ့ ကမၻာ႔ ထိပ္ဆုံး ႏိုင္ငံၾကီးရဲ႕ သမၼတ အိုဘားမားက ေဒၚစုဟာ သူ႔ရဲ႕ သူရဲေကာင္းပါလို႔ ေျပာသြားခ်က္ပါပဲ။ သူလြတ္လာတာကို ဝမ္းသာၾက၊ ၾကိဳဆိုၾကတဲ့ ကမၻာ့ ေခါင္းေဆင္ေတြရဲ႕ အသံေတြကို ၁၅ ရက္ (တနလၤာ) ေန႔ အထိၾကားေနရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ “မတရားမႈေတြကို ရဲရဲ ရင့္ရင့္ ရင္ဆိုင္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ရဲ႕ ဇြဲႏွင့္ သတၱိဟာ အမ်ားအတြက္ အားက် အတုယူစရာ ျဖစ္တယ္” လို႔ ၿဗိတိသွ် ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ ေဒဗစ္ ကင္မရြန္းရဲ႕ ေအာက္လႊတ္ေတာ္မွာ ေျပာသြားတဲ့ စကားမ်ိဳးေတြပါ။

 ၁၄၊ ၁၁၊ ၂၀၁၀ ေန႔မွာေတာ့  ဗဟန္းၿမိဳ႕နယ္က ေရြဂုံတိုင္ လမ္းမွာရွိတဲ့ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ရုံးခ်ဳပ္မွာ လူထုကို ေတြ႔ဆုံၿပီး မိန္႔ခြန္းေျပာပါတယ္။ သူကို ေတြ႔ခ်င္ ျမင္ခ်င္၊ သူ႔အသံကို ၾကားခ်င္လို႔ လာၾကတဲ့ လူအုပ္ၾကီးကို ၾကည့္ရတာ ၾကက္သီးေတာင္ ထေလာက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စကားေျပာတာက ေန႔ခင္း ၁၂ နာရီ၊ ဒီလုိ ပူအိုက္လွတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ သိန္းခ်ီ ရွိႏိုင္တဲ့ လူအုပ္ၾကီး လာေရာက္ၾကည့္ၾကတာ၊ သူ႔မိန္႔ခြန္းကို လာနားေထာင္ၾကတာေတြဟာ အလြန္အံ့ၾသစရာ ျဖစ္ရပါတယ္။ လာေရာက္ၾကတဲ့ လူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြေပၚမွာလဲ အၿပဳံးပန္းေတြက ေဝလို႔၊ ပီတိေရစင္ ျဖန္းထားလို႔ လန္းဆန္းေနတဲ့ ဒီမ်က္ႏွာေတြကို အမ်ားသူငါ ျမင္ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာ ျဖစ္ေနၾကပုံစံလို တစ္အိမ္တစ္ေယာက္ ဆင့္ေခၚတာမ်ိဳးလဲ မဟုတ္၊ မလိုက္ႏိုင္ရင္ ဒဏ္ေငြေပးရတာလဲ မရွိ၊ မလာႏိုင္လို႔ အာဏာပိုင္ အဆင့္ဆင့္ကို ေၾကာက္စရာ စိုးရိမ္စရာလဲ မလိုပဲ ဒီလိုလာၿပီး ၾကိဳဆိုၾက၊ နားေထာင္ၾကတာဟာ အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ ျပည္သူေတြ အေပၚမွာ ထားတဲ့ သူမရဲ႕ ေကာင္းျမတ္တဲ့ ေစတနာ၊ စစ္မွန္တဲ့ ေမတၱာေတြ ေရာင္ျပန္ဟပ္တာပဲလို႔ အခိုင္ အမာ ယုံၾကည္ေၾကာင္း ဆိုခ်င္ပါတယ္။

(ဓာတ္ပုံမ်ား။ အထက္ဆုံး ဓာတ္ပုံ သုံးပုံမွာ AP က ျဖစ္ၿပီး၊ ေအာက္ဆုံး သုံးပုံမွာ Eleven Media Group မွ ယူထားပါသည္။)